WPROWADZENIE DO PROGRAMU DUSZPASTERSKO-HOMILETYCZNEGO NA ROK 2018/2019

Z Bożą pomocą przystępujemy do realizacji programu roku duszpasterskiego 2018/2019 przeżywanego pod hasłem: „W mocy Bożego Ducha”. Jest to druga – i ostatnia – część dwuletniego cyklu programu duszpastersko-homiletycznego „Duch, który umacnia miłość”, skoncentrowanego na Trzeciej Osobie Trójcy Świętej. Obecny program skupia się na misji ochrzczonych i bierzmowanych, do której uzdalnia ich Duch Święty i Jego dary. To etap przejścia od odkrywania darów Ducha Świętego do wysiłków na rzecz formowania postaw chrześcijańskiej dojrzałości i związanej z nią odpowiedzialności za rozwój Kościoła. Bardzo ważną sprawą jest, aby wspólnoty parafialne stały się miejscem odkrywania powołania i związanej z nim misji, przypadającej w udziale tym, którzy przyjęli Ducha Świętego i Jego dary. To doskonale koresponduje z nauczaniem papieża Franciszka, który na spotkaniu z rodzinami w Filadelfii powiedział: „jednym z największych wyzwań stojących przed Kościołem jest krzewienie u wszystkich wiernych poczucia osobistej odpowiedzialności za misję Kościoła i umożliwienie im wypełniania ich odpowiedzialności jako uczniów-misjonarzy” (Franciszek, Homilia wygłoszona podczas Mszy Świętej z biskupami, duchowieństwem i zakonami w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Filadelfii, 26.09.2015).

Nowa ewangelizacja „w mocy Bożego Ducha”

Nowa ewangelizacja jest obecnie jednym z najważniejszych i najczęściej pojawiających się tematów Kościoła. Odmieniana jest niemal przez wszystkie przypadki. Obecna jest w papieskim nauczaniu i w oficjalnych dokumentach Kościoła. W każdej formie ewangelizacji prymat należy zawsze do Boga, który zechciał nas powołać do współpracy z sobą i pobudzać nas mocą swego Ducha – naucza papież Franciszek. W Evangelii gaudium za ojcami synodalnymi przypomina on o trzech obszarach, na których urzeczywistnia się nowa ewangelizacja. Pierwszy to obszar duszpasterstwa zwyczajnego, „które powinno być w większym stopniu ożywiane ogniem Ducha, aby rozpaliło serca wierzących, którzy regularnie uczestniczą w życiu wspólnoty i gromadzą się w dniu Pańskim, by karmić się Słowem Bożym i Chlebem życia wiecznego”. Do tej grupy papież zalicza także wiernych, którzy „zachowują żywą i szczerą wiarę katolicką, dając jej wyraz na różny sposób, chociaż nie uczestniczą często w kulcie”. Drugi obszar stanowią „środowiska «osób ochrzczonych, które jednakże nie żyją zgodnie z wymogami chrztu św.», nie przynależą całym sercem do Kościoła i nie doświadczają już pociechy płynącej z wiary”. I trzeci obszar ewangelizacji, o którym wspomina Franciszek, to ci, którzy „nie znają Jezusa Chrystusa lub zawsze Go odrzucali. Wielu z nich, ogarniętych tęsknotą za obliczem Boga, szuka Go w skrytości, również w krajach o starej tradycji chrześcijańskiej. Wszyscy mają prawo przyjąć Ewangelię. Chrześcijanie mają obowiązek głoszenia jej, nie wykluczając nikogo, nie jak ktoś, kto narzuca nowy obowiązek, ale jak ktoś, kto dzieli się radością, ukazuje piękną perspektywę, wydaje upragnioną ucztę” (Franciszek, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 14).

W kontekście programu duszpasterskiego warto w tym miejscu zauważyć, że proponowane na tym etapie wysiłki wychodzą naprzeciw trosce papieża o misyjny wymiar Kościoła, który potrzebuje zaangażowanych uczniów-misjonarzy we wszystkich obszarach jego obecności. Franciszek żywi przekonanie, iż radość Ewangelii wypełniająca życie wspólnoty uczniów jest radością misyjną. „Doświadcza jej siedemdziesięciu dwóch uczniów powracających z misji, pełnych radości (por. Łk 10,17). Przeżywa ją Jezus, radujący się w Duchu Świętym i wysławiający Ojca, ponieważ Jego objawienie dociera do ubogich i najmniejszych (por. Łk 10,21). Doświadczają jej pełni podziwu pierwsi nawracający się, kiedy słuchają przepowiadania Apostołów, «każdy w swoim własnym języku» (por. Dz 2,6), w dniu Pięćdziesiątnicy. Radość ta jest znakiem, że Ewangelia była głoszona i przynosi owoce. Ale posiada ona zawsze dynamikę wyjścia i daru, wyjścia poza siebie, podążania i siania zawsze na nowo, zawsze dalej” (Evangelii gaudium, 21).

Duch Święty głównym sprawcą ewangelizacji

Każdy ochrzczony winien dojść do przekonania, iż ewangelizacja jest jego obowiązkiem. To jednak nie powinno zasłonić prawdy, że nie jest i nie będzie ona nigdy w żadnym przypadku dziełem jedynie ludzkim, lecz musi być współdziałaniem z Bogiem i realizowaniem Jego zbawczego dzieła. Bóg uprzedza wszystkie ludzkie przedsięwzięcia, poruszając przez Świętego Ducha serca ludzi podejmujących się głoszenia Ewangelii i uznających ten obowiązek za swój. Tak więc ewangelizacja jest przede wszystkim dziełem Siły Wyższej – Ducha Świętego. Doskonale to widać w Dziejach Apostolskich, które niekiedy nazywane są „Ewangelią Ducha Świętego”. To On – Duch Święty – dał Piotrowi moc głoszenia Ewangelii w dzień pierwszej Pięćdziesiątnicy. On zstąpił także na tych wszystkich, którzy zgromadzili się w Wieczerniku; którzy – podobnie jak Piotr – również wezwani zostali do głoszenia Dobrej Nowiny. Ich praca misyjna rozpoczęła się pod natchnieniem Ducha Świętego. Ale On był nie tylko u początku. Jego obecność umożliwiła św. Piotrowi i innym apostołom odważne głoszenie słowa w coraz to nowych okolicznościach. Duch Święty stale ich przemieniał wewnętrznie i uzdalniał do pełnienia wielkich dzieł (por. M. Bednarz, Duchu Święty – przyjdź, prosimy, Tarnów 1998, s. 88-91). Doskonale znamy to z lektury Dziejów Apostolskich – że to On skierował Filipa do wozu dworzanina etiopskiego, prozelity powracającego z pielgrzymki do Jerozolimy (Dz 8,39). Jego działanie objawiło się również w pracy misyjnej Pawła i Barnaby wśród pogan (por. Dz 13,2.4.9). On był w ogóle u podstaw wszystkich działań, jakie podejmował pierwotny Kościół. I Jego szczególną obecność i asystencję odczuwali apostołowie. Dlatego na przykład w tzw. listach pasterskich św. Paweł przypomina swoim uczniom, którym powierzył pieczę nad Kościołami, o roli Ducha Świętego. Podkreśla, że to On jest źródłem mocy w ich posłudze. Wymowne są słowa skierowane do Tymoteusza, do którego pisze: „Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka” (2 Tm 1,14). Ci więc, którzy pragną ewangelizować, muszą otrzymać ogień Ducha Świętego.

W tym kontekście ważne są słowa św. Jana Pawła II, który w dokumencie Tertio millennio adveniente napisał: „W naszej epoce Duch Święty jest głównym sprawcą nowej ewangelizacji. Ważnym celem będzie zatem ponowne odkrycie Ducha jako Tego, który w toku dziejów buduje królestwo Boże i przygotowuje jego ostateczne objawienie w Jezusie Chrystusie, działając ożywczo we wnętrzu człowieka i sprawiając, że w codziennym ludzkim doświadczeniu kiełkują już ziarna ostatecznego zbawienia, które nastąpi przy końcu czasów” (Jan Paweł II, List apostolski Tertio millennio adveniente, 45).

Wskazania, które płyną z Pisma Świętego, jak i z nauczania papieży, odnoszą się do każdego z nas, którzy głosimy Ewangelię. Dlatego powinniśmy uświadomić sobie rolę Ducha Świętego w naszym osobistym uświęceniu, otworzyć się na Jego łaskę i przez gorliwą i wytrwałą pracę nad sobą usuwać wszelkie przeszkody utrudniające Jego działanie w nas i przez nas, byśmy dobrze wypełniali nasze apostolskie obowiązki i byli czytelnym znakiem Bożej miłości dla tych, którzy jej dotąd nie odczuli i nie zrozumieli.

III. Treść programu przepowiadania

W kwestii przywrócenia Duchowi Świętemu właściwego miejsca w życiu i formacji wierzących potrzebna jest szczególnie katecheza i homilia pneumatologiczna. Bieżący program duszpasterski i homiletyczny wychodzi naprzeciw temu zapotrzebowaniu, dostarczając duszpasterzom różnego rodzaju materiałów w tym zakresie tematycznym.

Głównym miejscem głoszenia jest Eucharystia. W Eucharystii Duch Święty działa razem z Chrystusem, aby nas wprowadzać w proces odkupienia, by odkupienie dokonane przez Chrystusa „czynić żywym i skutecznym w duszy każdego człowieka” (Tertio millennio adveniente, 44). W czasie Eucharystii zbawienie „dzieje się” w Duchu Świętym. Duch Święty w dodatku pomaga wierzącym wejść w ten proces zbawienia, wzbudzając w nich „wiarę, nawrócenie serca i przylgnięcie do woli Ojca” (KKK 1098). Dobrze wiemy, że celem przepowiadania homilijnego jest wprowadzenie w owo „dzianie się” i w relację osoby z Osobą – taki „kształt” spotkania osoby z Osobą ma chrześcijańska wiara (por. Benedykt XVI, Encyklika Deus caritas est, 1). Przypomnijmy cele obecnego programu: towarzyszenie wiernym w odkrywaniu i rozwijaniu darów Ducha Świętego (cel ewangelizacyjny), włączenie w misterium Ducha Świętego (cel inicjacyjny), odkrywanie wielopłaszczyznowych relacji z Osobą Ducha Świętego, pomoc wiernym w wejściu w tajemnicę Ducha życia (cel formacyjny), prowadzenie wierzących do wykorzystania darów Ducha Świętego w życiu społecznym (cel społeczny). Tych celów nie osiągnie się jedynie poprzez przekaz doktryny o Duchu Świętym – potrzebne jest przede wszystkim doświadczenie Ducha Świętego. Nie podejmujemy się w tym miejscu definiowania terminu „doświadczenie” Boga. Jest to bowiem problem bardzo złożony i wymaga wnikliwego wyjaśnienia. Warto jednak wspomnieć tylko o jednym – że mówiąc o doświadczeniu Ducha Świętego, nie mamy na myśli jakiegoś subiektywnego odczucia, pobożnych emocji czy jakichś nadzwyczajnych doznań, lecz chodzi nam głównie o osobowe spotkanie w wierze z Duchem Świętym. Chodzi o to, aby w homilii prowadzić do poznania misterium Boga nie w sposób li tylko teoretyczny, pojęciowy, ale do „poznania głębszego”, czyli do wewnętrznego doświadczenia Boga w Duchu Świętym (por. S. Dyk, Homilia wprowadzeniem w doświadczenie Ducha Świętego, w: W mocy Bożego Ducha. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2018/2019. Zeszyt teologiczno-pastoralny, Katowice 2018, s. 25-26).

Wierzący ma doświadczenie Ducha Świętego, jeśli wykorzystuje Jego moc do naśladowania Chrystusa – wówczas poznaje Ducha w Jego działaniu. W przepowiadaniu należy zatem dodać wiernym odwagi i wiary, aby podjęli współpracę z Duchem Świętym, aby dali Mu się porwać.

Oprac. ks. dr Jan Bartoszek

 

Cykl tematyczny od I niedzieli Adwentu do uroczystości Objawienia Pańskiego 

Adwent

  • I niedziela Adwentu – Obietnica odnowy rodziny
  • Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – Rodzina powołana do świętości
  • II niedziela Adwentu. Dzień Modlitw za Kościół na Wschodzie – Rodzina wezwana do nawrócenia
  • III niedziela Adwentu – Chrystus obecny i działający w rodzinie
  • IV niedziela Adwentu – Ewangelizacyjna misja rodziny

Okres Bożego Narodzenia

  • Uroczystość Narodzenia Pańskiego
  • Msza Święta o północy (pasterka) – Chrystus szansą dla rodziny
  • Msza Święta w dzień – Boże Narodzenie okazją do odnowienia rodzinnych relacji
  • Niedziela po Narodzeniu Pańskim. Święto Najświętszej Rodziny – List Episkopatu Polski
  • W DIECEZJI TARNOWSKIEJ NIEDZIELA SYNODALNA –Celebracja świąt w rodzinie
  • Zakończenie starego roku – Spojrzenie wstecz na płaszczyźnie rodziny, parafii i Ojczyzny motywem do wdzięczności Bogu
  • Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Światowy Dzień Pokoju – Rodzina nie bez Maryi
  • Uroczystość Objawienia Pańskiego. Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom – W rodzinie poznajemy prawdziwe oblicze Boga

 

 

I czyt. So 3,14-17; Ps: Iz 12,2-3.4bcd.5-6; II czyt. Flp 4,4-7; Ew. Łk 3,10-18

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry”
Na przygotowanie darów – „Spuśćcie nam na ziemskie niwy”
Na komunię – „Radośnie Panu hymn śpiewajmy”
Na uwielbienie – „Dzięki, o Panie”
Na zakończenie – „Zdrowaś bądź, Maryja”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Bliskie jest już przyjście Jezusa. Jego bliskość zaś jest dla nas najgłębszym źródłem radości. Dlatego dzisiejsza, trzecia niedziela Adwentu nazywana jest Niedzielą Radości. Prorok Izajasz wzywa nas: „Głośmy z weselem, Bóg jest między nami” (por. Iz 12,6). Tej bliskości Pana szczególnie doświadczamy tu i teraz, w czasie tej Mszy Świętej. Pan jest między nami jako żyjący w słowie i chlebie eucharystycznym, obecny pośród tych, którzy są zebrani w Jego imię. Ale szczególnej bliskości Jezusa pełnego miłosierdzia możemy doświadczyć również w sakramencie pokuty. Prośmy Ducha Świętego, by swoją mocą otworzył nas na Jezusa przychodzącego w tym sakramencie do naszych rodzin.

Chrystus obecny i działający w rodzinie

Orędzie: Chrystus przez sakrament pokuty wchodzi w życie rodzin, dając im głęboką radość oraz siłę do życia prawdziwie chrześcijańskiego.
Cel: Uświadomienie, że spowiedź staje się sakramentem radości, bo przywraca nam serca czyste i wolne od zła.

W liturgii trzeciej niedzieli Adwentu – nazywanej Gaudete, czyli: „Radujcie się” – wybrzmiewa wezwanie do radości. O tej radości mówią zarówno teksty biblijne, jak i liturgiczne. „Jak jednak mamy się radować, kiedy życie takie ciężkie, a problemów nie brakuje? Ledwie mogę koniec z końcem powiązać. Zdrowie mam kiepskie, w pracy atmosfera ciężka, w domu zresztą nie lepiej. Czeka mnie w tym tygodniu trudna rozmowa z szefem. A na mnie w szkole czekają trzy sprawdziany…” – tak zdaje się mówić wielu ludzi. Czy naprawdę jest się z czego cieszyć? Każdy z nas przecież mógłby wymienić naprawdę wiele powodów do smutku i pesymizmu.

Modlitwa wiernych
Z prostotą, ufnością i radością, jaka powinna wypełniać serca dzieci Ojca Niebieskiego, skierujmy do Niego naszą modlitwę:

  1. Módlmy się za wspólnotę Kościoła, którą wszyscy stanowimy, by mimo wielorakich prób i doświadczeń, jakie przechodzi, zawsze była pełna ufności w Bogu.
  2. Módlmy się za ludzi smutnych, samotnych, przygnębionych, by mogli odczuć radość z bliskości przychodzącego Jezusa.
  3. Módlmy się za rodziny, by był obecny w nich klimat szacunku, akceptacji i wzajemnej dobroci.
  4. Módlmy się o szczerą spowiedź dla wszystkich parafian, by dzięki przyjęciu łaski Bożego przebaczenia wszyscy mogli doświadczyć radości życia wolnego od zła.
  5. Módlmy się za zmarłych z naszych rodzin, z naszej parafii, zmarłych polecanych w tej Mszy Świętej, aby już teraz mogli dzielić radość świętych w niebie.
  6. Módlmy się za nas samych, byśmy nigdy się nie zniechęcali, ale zawsze z nadzieją patrzyli w przyszłość.

Boże Ojcze, Ty zawsze jesteś blisko swoich dzieci i kochasz nas. Wysłuchaj naszego wołania. Niech Twoja miłość wypełnia nasze serca i nasze rodziny radością i pokojem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Dobry Bóg chce, byśmy porzucili smutki, zmartwienia i byli ludźmi radości. On uwalnia nas od ciężaru grzechu i przywraca nam nadzieję na szczęśliwe życie. Przyjmijmy dar Jego błogosławieństwa i bądźmy świadkami Jego bliskości.

Ks. Stanisław Cyran

I czyt. Jr 33,14-16; Ps 25; II czyt. 1 Tes 3,12 – 4,2;
Ew. Łk 21,25-28.34-36

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Oto Pan Bóg przyjdzie”
Na przygotowanie darów – „Grzechem Adama ludzie uwikłani”
Na komunię – „Jezu, Jezu, do mnie przyjdź”
Na uwielbienie – „Czego chcesz od nas, Panie”
Na zakończenie – „Błogosławiona jesteś, Maryjo” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Dobry Bóg pozwala nam dziś rozpocząć kolejny Adwent w naszym życiu. Właściwe przeżycie tego czasu wymaga od nas duchowego wysiłku, głębszej modlitwy, bardziej uważnego słuchania słowa oraz czujności, aby lepiej wykorzystywać każdą chwilę na sprawy naprawdę ważne. Stojąc na progu tegorocznego Adwentu, zawierzmy Jezusowi ten czas oczekiwania na Jego przyjście. W sposób szczególny zawierzmy Mu nasze rodziny, prosząc, by je odnowił i umocnił. Niech przez cały tegoroczny Adwent towarzyszy nam hasło: „Rodzina w mocy Bożego Ducha przygotowuje się na przyjście Chrystusa”.

Obietnica odnowy rodziny

Orędzie: Chrystus przychodzi odnowić nasze rodziny poprzez spotęgowanie w nich wzajemnej miłości, aby stały się miejscem przyjaznym i bezpiecznym dla wszystkich jej członków.
Cel: Zachęta do otwarcia drzwi naszych domów, aby Chrystus, który przychodzi, mógł odnowić nasze rodziny.

Modlitwa wiernych
Do Boga, który z miłości do nas posyła swojego Syna, aby odkupił świat, zwróćmy się z ufną modlitwą:

  • Za papieża Franciszka, biskupów i kapłanów, by z odwagą, miłością i zapałem otwierali ludzkie serca na przyjście Chrystusa.
  • Za nasze rodziny, by otwarły drzwi Chrystusowi, który chce odnowić panujące w nich relacje i spotęgować wzajemną miłość.
  • Za ludzi zamkniętych na Boga, pochłoniętych sprawami tego świata, by łaska przychodzącego Jezusa skutecznie dotknęła ich serc.
  • Za tych, którzy w obliczu trudności życiowych utracili nadzieję i ulegają zniechęcaniu, by w Bogu odnaleźli radość życia.
  • Za naszych zmarłych rodziców, krewnych, przyjaciół i dobroczyńców, by nadzieja, którą nosili w sobie w życiu doczesnym, wypełniła się w szczęściu wiecznym.
  • Za nas samych, by nasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, ale były otwarte na Boga.

Boże pełen dobroci i miłosierdzia, posyłając nam swojego Syna, dajesz nam dowód, że niczego, co dobre, nie odmówisz swoim dzieciom. Wysłuchaj naszych próśb. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Bóg przychodzi, aby odnawiać nasze rodziny. Niech Boże błogosławieństwo towarzyszy nam na drodze umacniania naszych relacji małżeńskich i rodzinnych.

Obietnica odnowy rodziny

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Panie Jezu, oczekiwany Odkupicielu, wpatrzeni w Twoje oblicze ukryte w Najświętszej Eucharystii wyznajemy, że wierzymy w Ciebie, ufamy Tobie i kochamy Ciebie. Dziękujemy Ci za to, że pozwalasz nam kolejny raz przeżywać Adwent, byśmy mogli jeszcze mocniej doświadczyć Twojej bliskości i Twojego działania. Potrzebujemy Ciebie, byś odnawiał nasze życie, prostował nasze myślnie, uzdrawiał nasze rany i przywracał nam nadzieję, że możemy żyć lepiej. Potrzebujemy Twojej pomocy, byś szczególnie w tegorocznym Adwencie odnowił nasze rodziny. Ty możesz spotęgować w nich wzajemną miłości. Ty możesz sprawić, że staną się miejscem przyjaznym i bezpiecznym dla wszystkich jej członków.
Twoje pierwsze przyjście na ziemię, zapowiadane przez Jeremiasza, miało przynieść prawo i sprawiedliwość, pokój i bezpieczeństwo. Podobne dary może przynieść dzisiaj Twoja obecność w naszych rodzinach.

Będziemy powtarzać:
ZAPRASZAMY CIĘ, JEZU, DO NASZYCH RODZIN!

  • Abyś uczył nas chodzić Twoimi ścieżkami…
  • Abyś odnowił miłość między małżonkami…
  • Abyś uzdrowił poranione więzi małżeńskie i rodzinne…
  • Abyś był nauczycielem wzajemnego przebaczenia w naszych rodzinach…
  • Abyś wyprowadził nasze rodziny z wszelkich kryzysów…
  • Abyś przyniósł naszym rodzinom pokój i bezpieczeństwo…
  • Abyś był drogowskazem i przewodnikiem dla dzieci i młodzieży…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Bóg kiedyś stał się jednym z nas”

Panie Jezu, w słowach Ewangelii kierujesz do nas przestrogę: „Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych” (Łk 21,34). Zbytnie koncentrowanie się na sobie, dogadzanie sobie i zabieganie głównie o zaspokojenie własnych aspiracji i potrzeb zawsze będzie utrudnieniem w budowaniu właściwego klimatu w naszych domach i rodzinach. Ze smutkiem zauważamy, że niejednokrotnie ulegaliśmy takim właśnie postawom, oddalając się od siebie i raniąc siebie nawzajem. Ileż to razy nasza wygoda i przyjemności były ważniejsze od otwarcia się na bliskich, od potrzeby poświęcenia im większej uwagi i czasu, od konieczności przyjścia im z pomocą… Świadomi własnego egoizmu, pychy, wygodnictwa i braku czujności, zwracamy się z prośbą o miłosierdzie dla nas.

Będziemy powtarzać: PRZEBACZ NAM, PANIE JEZU!

  • Wszelkie przejawy egoizmu w naszych rodzinach…
  • Wszelkie wypowiedziane przez nas złe, niepotrzebne i raniące słowa…
  • Wszelkie zmarnowane okazje, by się wzajemnie zachęcić do dobrego albo zwrócić sobie uwagę w miłości…
  • Wszelkie wyrazy braku szacunku w relacjach między małżonkami, rodzicami i dziećmi…
  • Wszelkie przejawy lekceważenia Twoich przykazań w etyce małżeńskiej…
  • Wszelkie opuszczone msze święte i zaniedbane modlitwy w kręgu rodziny…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Boże, w dobroci”

Panie Jezu, wsłuchujemy się w modlitewne wskazanie św. Pawła, które jest tak bliskie naszym rodzinom: „Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość dla wszystkich” (1 Tes 3,12). Wszyscy od najmłodszych lat tęsknimy za miłością. Od tego bowiem, jaka jest miłość w naszych domach, zależy nasze szczęście i poczucie bezpieczeństwa. Jakże często jednak odczuwamy niedosyt miłości. Cierpimy, gdy w domach i rodzinach panuje obojętność, egoizm i zamknięcie się w sobie, gdy brakuje nam delikatności w słowach, gdy nie mamy dla siebie nawzajem czasu. Wierzymy jednak, że Ty przez swojego Ducha możesz wlać nową, świeżą i uszczęśliwiającą miłość w nasze rodziny. Możesz nas otworzyć bardziej na siebie, uzdolnić do większej ofiarności, do pokonania własnego egoizmu. Ty możesz nas uwolnić od zbytniego koncentrowania się na sobie. Dlatego wołamy do Ciebie.

Będziemy powtarzać:
OKAŻ NAM, PANIE, ŁASKĘ SWOJĄ!

  • Aby nasze rodziny były przestrzenią wzajemnej miłości i służby…
  • Aby nikt nie czuł się niechcianym w swoim własnym domu…
  • Abyśmy potrafili pokonywać własny egoizm…
  • Abyśmy potrafili słuchać się nawzajem i ze sobą rozmawiać…
  • Abyśmy rozumieli, że więcej jest szczęścia w dawaniu aniżeli w braniu…
  • Abyśmy nie niszczyli szczęścia rodzinnego przez pychę i brak szacunku do siebie…

Dziękujemy Ci, Panie Jezu, za te chwile spędzone z Tobą. Dziękujemy za wszystkie Twoje pouczenia, obietnice, a nade wszystko za Twoją miłość, którą otaczasz każdą rodzinę i każdego z nas. Niech Twoje błogosławieństwo, o które prosimy, będzie dla nas umocnieniem.

Pieśń – „Przed tak wielkim Sakramentem”

Ks. Stanisław Cyran

I czyt. Ba 5,1-9; Ps 126; II czyt. Flp 1,4-6.8-11;
Ew. Łk 3,1-6

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Hejnał wszyscy zaśpiewajmy”
Na przygotowanie darów – „Czekam na Ciebie”
Na komunię – „Idzie, idzie Bóg prawdziwy”
Na uwielbienie – „Dziękczynne pieśni śpiewajmy wspólnie”
Na zakończenie – „Matko Odkupiciela”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
W Adwencie wiele razy pojawia się wezwanie do nawrócenia. Przypomni je nam również dzisiaj wielki prorok znad Jordanu, św. Jan Chrzciciel. Celem jego misji było głoszenie, że Bóg przychodzi do każdego i oczekuje, że Go przyjmiemy i uznamy za Pana i Odkupiciela. Prośmy gorąco Ducha Świętego, by nas prowadził do szczerego uznania, że Jezus jest Panem i nic nie może być ważniejsze od Niego. Niech nam pomoże prawdziwie uznać prymat Boga w naszych rodzinach.
Pamiętajmy w naszych modlitwach o Kościele na Wschodzie, wspierając również jego działalność ofiarami materialnymi.

Rodzina wezwana do nawrócenia

Orędzie:Chrystus uzdalnia rodziny do nawrócenia w taki sposób, aby uznały potrzebę absolutnego prymatu Boga w codziennym życiu.
Cel: Uświadomienie, że wezwanie do nawrócenia sprowadza się do tego, aby uznać absolutny prymat Boga w swoim życiu.

Modlitwa wiernych
Do Boga, który jest jedynym Panem historii i naszego losu, zwróćmy się z modlitwą w duchu posłuszeństwa i poddania:

  1. Aby Kościół na Wschodzie, za który dziś szczególnie się modlimy, niestrudzenie i z odwagą przypominał o potrzebie uznania prymatu Boga.
  2. Aby prymat Boga i Jego prawa, które jest fundamentem ładu moralnego, uznawany był w naszej Ojczyźnie.
  3. Aby uznany i przyjęty prymat Boga w rodzinach był filarem ich szczęścia i bezpieczeństwa.
  4. Aby zmarli, którzy w życiu doczesnym uznawali prymat Boga, cieszyli się szczęściem przebywania w Jego obecności.
  5. Aby nieuznający prymatu Boga otrzymali łaskę poznania, że Bóg nie jest dla nikogo zagrożeniem, ale wybawieniem.
  6. Aby każdy z nas szczerym sercem uznał prymat Boga i postawił Go w centrum swojego życia.

Boże, Ty jesteś wielki i pełen dobroci. Spraw, byśmy głosili Twoją wielkość i chwałę i uznawali we wszystkim Twoje panowanie nad nami. Przez Chrystusa, Pana naszego. 

Przed rozesłaniem

Bóg, którego wyznajemy, jest Królem królów i Panem panujących, ale jest przede wszystkim kochającym nas Ojcem. Pragnie, żebyśmy uznali i przyjęli Jego miłość, i jej się poddali. Posyła nas z misją, byśmy byli Jego świadkami wobec świata, i umacnia nas swoim błogosławieństwem.

Ks. Stanisław Cyran

UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY – 08.12.2018
I czyt. Rdz 3,9-15; Ps 98; II czyt. Ef 1,3-6.11-12;
Ew. Łk 1,26-38

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Witaj, Święta i Poczęta”
Na przygotowanie darów – „Matko niebieskiego Pana”
Na komunię – „Bądźże pozdrowiona”
Na uwielbienie – „Uwielbiaj duszo moja”
Na zakończenie – „Weź w swą opiekę”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
W radosną uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny wpatrujemy się w Maryję, która niosąc nam Jezusa, staje się obrazem i wzorem Kościoła. Niepokalana jest też naszą towarzyszką w pielgrzymce wiary i pierwszą przewodniczką na drodze do świętości. Przywilej niepokalanego poczęcia, którym się Ona cieszy, dla wszystkich Jej dzieci staje się obietnicą świętości, do jakiej Bóg może doprowadzić każdego z nas i każdą rodzinę. Warunkiem, aby tak się stało, jest otwarcie się na działanie Ducha Świętego. On przychodzi do nas w tej Eucharystii. Niech Jego moc nas przemienia i uświęca.

 Rodzina powołana do świętości

Orędzie:Niepokalane poczęcie Najświętszej Maryi Panny jest obietnicą świętości, do jakiej Bóg może doprowadzić rodziny, które otworzą się na pełne mocy działanie Jego Świętego Ducha.
Cel: Zwrócenie uwagi na fakt, iż rodzina jest naturalnym środowiskiem wzrastania w osobistej świętości.

Modlitwa wiernych
Wpatrzeni w Maryję Niepokalaną, wzywając Jej opieki i orędownictwa, skierujmy do Boga ufną modlitwę:

  1. O umiejętność odczytywania znaków czasów dla całego Kościoła.
  2. O umocnienie naszych rodzin w codziennym zmaganiu o świętość.
  3. O ufność i wytrwałość dla wszystkich zmagających się z własnymi słabościami.
  4. O właściwe odczytanie powołania dla ludzi młodych i wytrwałość w jego realizacji.
  5. O łaskę szczęśliwej wieczności dla naszych zmarłych.
  6. O pragnienie świętości dla nas samych i wytrwałość na tej drodze.

Boże, który zachowałeś Maryję od zmazy grzechu pierworodnego, dla Ciebie nie ma nic niemożliwego. Wysłuchaj naszego wołania. Niech Twoja łaska wspiera nas na naszej drodze do świętości. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Bóg wybrał Maryję na Matkę swojego Jednorodzonego Syna i napełnił Ją swoją łaską. Również i nas obdarza swoją miłością i oczekuje, że będziemy w niej wzrastali. Niech Jego błogosławieństwo umacnia nas na tej drodze świętości, która jest miłością.

Ks. Stanisław Cyran

I czyt. Mi 5,1-4a; Ps 80; II czyt. Hbr 10,5-10;
Ew. Łk 1,39-45
 

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Archanioł Boży Gabryjel”
Na przygotowanie darów – „Czekam na Ciebie”
Na komunię – „Chrystus Pan karmi nas”
Na uwielbienie – „Bądź uwielbiony, miłosierny Boże”
Na zakończenie – „Matko Odkupiciela” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Już niewiele godzin dzieli nas od świąt Narodzenia Pańskiego. Im bliżej świąt, tym mocniejsze staje się nasze wołanie do Pana: „Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie” (por. Ps 80,4). Wołamy tak, wiedząc, że Ten, na którego przyjście czekamy, jest obecny w liturgii Mszy Świętej i działa mocą Ducha Świętego. Zaprośmy do przeżycia tych ostatnich dni Adwentu Maryję, która dziś niesie z radością wiadomość o Jezusie swojej krewnej Elżbiecie. W ten sposób staje się Ona pierwszym ewangelizatorem w Kościele. Niech Maryja uczy nas, jak mamy ewangelizować.

Ewangelizacyjna misja rodziny

Orędzie: Rodzina przemieniona obecnością i działaniem Chrystusa niesie Go innym ludziom poprzez służebną i ofiarną miłość oraz świadectwo wiary.
Cel: Przypomnienie, że to rodzice stają się pierwszymi katechetami i ewangelizatorami swoich dzieci.

Modlitwa wiernych
Wpatrzeni w Maryję, która śpieszy do Elżbiety, niosą jej Jezusa, zwróćmy się do dobrego Boga z modlitwą. Niech Jego łaska uzdolni nas do tego, byśmy potrafili nieść Jezusa innym:

  1. Módlmy się za Kościół, by podejmowane wysiłki nowej ewangelizacji pomagały ludziom odnajdywać Boga.
  2. Módlmy się za naszą parafię, a szczególnie za tych, którzy są daleko od Boga, by doświadczyli radości z powodu Jego bliskości.
  3. Módlmy się za nasze rodziny, by przemienione obecnością i działaniem Chrystusa niosły Go innym ludziom.
  4. Módlmy się za tych, którzy stali się obojętni w wierze, by dzięki łasce Bożej i przez czytelne świadectwo miłości chrześcijan odnowili swoją więź z Bogiem.
  5. Módlmy się za zmarłych rodziców i bliskich, za zmarłych parafian, za tych, którzy przekazali nam skarb wiary, by szczęście wieczne było ich udziałem.
  6. Módlmy się za nas samych, byśmy potrafili przez gesty, słowa i czyny miłości prowadzić innych do Boga.

Boże, dziękujemy Ci za dar Twojego Syna, którego posłałeś, aby nas zbawił. Wysłuchaj modlitwy, w której wyrażamy naszą ufność w Twoją dobroć i opatrzność nad nami. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Usłyszymy za chwilę słowa posłania: „Idźcie!”. Jezus nas potrzebuje i posyła jako świadków i ewangelizatorów. Przez nas chce iść do tych, którzy są daleko od Boga. Podejmijmy to zadanie, wsparci Jego błogosławieństwem.

Ks. Stanisław Cyran

I czyt. Iz 9,1-3.5-6; Ps 96; II czyt. Tt 2,11-14; Ew. Łk 2,1-14 

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Wśród nocnej ciszy”
Na przygotowanie darów – „Z narodzenia Pana”
Na komunię – „Cicha noc”
„Do szopy, hej, pasterze”
„Gdy śliczna Panna”
Na uwielbienie – „Lulajże, Jezuniu”
Na zakończenie – „Bóg się rodzi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
„Zwiastuję wam radość wielką, dziś narodził się nam Zbawiciel, którym jest Jezus Chrystus” (por. Łk 2,10-11). W tę wielką i świętą noc jeszcze dwukrotnie usłyszymy w liturgii to radosne i pełne nadziei orędzie. Wyśpiewamy je najpierw przed Ewangelią, a następnie zostanie ono uroczyście proklamowane w samej Ewangelii opisującej narodzenie Pana Jezusa. Radość i nadzieja są dwoma nierozłącznymi komponentami rozpoczynających się właśnie teraz świąt Bożego Narodzenia. Przeżyjmy tę Eucharystię z wielką radością i zanieśmy ją tym, którzy z nadzieją oczekują na objawienie się „chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego” w ich osobistym i rodzinnym życiu.

Chrystus szansą dla rodziny

Orędzie: Chrystus przychodzi jako Zbawiciel, który rozprasza wszelkie „ciemności”, w jakich kroczą współczesne rodziny.
Cel: Uświadomienie potrzeby żywej obecności Chrystusa w życiu każdego człowieka i każdej rodziny.

Modlitwa wiernych
Bogu Ojcu, który z miłości do rodzaju ludzkiego posłał na świat swojego Jednorodzonego Syna, przedstawmy nasze pokorne prośby:

  1. Za Kościół święty, aby był domem otwartym dla każdego człowieka poszukującego miłości, zrozumienia i pokoju.
  2. Za papieża Franciszka i całe kolegium biskupów, aby w mocy Ducha Świętego z odwagą i miłością kierowali powierzonym im ludem Bożym.
  3. Za naszą Ojczyznę, aby przeżywając swój jubileusz niepodległości, nigdy nie popadła w niewolę grzechu i świadomego odrzucenia Boga.
  4. Za nasze rodziny, a szczególnie za matki oczekujące potomstwa, aby wszyscy swoją nadzieję zawsze pokładali w Bogu i kochających ich ludziach.
  5. Za naszych bliskich zmarłych, a szczególnie za tych, których zabrakło w tym roku przy wigilijnym stole, aby mogli z radością zasiąść przy stole uczty niebieskiej.
  6. Za nas obecnych w tę świętą noc na uczcie eucharystycznej, abyśmy raz jeszcze z miłością przyjęli Chrystusa do naszego życia.

Wszechmogący Boże, wdzięczni za tajemnicę narodzenia Syna Bożego w ludzkim ciele, wielbimy Ciebie za wszystkie dary, których nam i naszym bliskim zechcesz udzielić w tym świętym czasie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Kontynuacją wysłuchanej dzisiaj Ewangelii są słowa: „Pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko…” (Łk 2,20). Także i my wróćmy z radością i dziękczynieniem z tej świętej liturgii do naszych domów i rodzin. Niech towarzyszy nam błogosławieństwo nowo narodzonego Zbawiciela. On jest Emmanuelem – Bogiem z nami. Bądźmy i my z Nim.

Ks. Zbigniew Pietruszka

I czyt. Iz 52,7-10; Ps 98; II czyt. Hbr 1,1-6; Ew. J 1,1-18

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Dzisiaj w Betlejem”
Na przygotowanie darów – „Pójdźmy wszyscy do stajenki”
Na komunię – „Jezusa narodzonego wszyscy witajmy”
Na uwielbienie – „Ach, ubogi żłobie”
Na zakończenie – „Bóg się rodzi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Zakończywszy czas adwentowego oczekiwania, którego zwieńczeniem było wczorajsze wigilijne czuwanie, stajemy dzisiaj w świetle dnia wobec cudownej tajemnicy narodzenia Bożego Syna w ludzkim ciele. Czynimy to dzisiaj we wspólnocie całego Kościoła świętującego z radością pamiątkę tego historycznego i równocześnie zbawczego wydarzenia. Czynimy to jednak także we wspólnocie rodzinnej, którą tworzymy i która w czasie świąt Bożego Narodzenia nabiera szczególnego znaczenia i wyjątkowego piękna. Niech to piękno jeszcze bardziej umocni się i uwidoczni poprzez nasz udział w tej Najświętszej Ofierze nowo narodzonego Zbawiciela.

Boże Narodzenie okazją do odnowienia rodzinnych relacji

Orędzie: Bóg, posyłając swojego Syna na świat, pragnie odnowić relację z tymi, którzy Go odrzucili.
Cel: Zachęcenie do umocnienia relacji rodzinnych w czasie świąt.

Modlitwa wiernych
Bogu Ojcu, który posłał na świat swojego umiłowanego Syna, aby w Nim dokonać naszego zbawienia, przedstawmy z ufnością nasze prośby.

  1. Za Kościół święty, matkę naszą, aby ofiarną miłością Ojca Świętego, biskupów i kapłanów otaczał wszystkie swoje dzieci.
  2. Za naszą Ojczyznę, aby w roku Jubileuszu Niepodległości umocniła swoją więź z Bogiem oraz jedność i zgodę między ludźmi.
  3. Za naszą parafię, aby jako rodzina rodzin śpieszyła z pomocą wszystkim jej członkom, a szczególnie tym, którzy się źle mają.
  4. Za rodziny rozbite, przeżywające trudności związane z rozłąką, pozbawione jedności i rodzinnego ciepła, aby trwające święta odnowiły i umocniły ich rodzinne więzi.
  5. Za naszych bliskich zmarłych, a szczególnie za tych, których zabrakło w tym roku przy wigilijnym stole, aby zostali przyjęci do domu ich i naszego Ojca.
  6. Za naszą eucharystyczną wspólnotę, abyśmy coraz bardziej kochali Boga, naszą Ojczyznę i nasze rodziny.

Boże, Ojcze narodzonego dla nas Zbawiciela świata, przyjmij nasze pokorne prośby, które zanosimy do Ciebie jako dzieci Boże. Przez Chrystusa, Pana naszego. 

Przed rozesłaniem
Po przeżyciu radosnego spotkania z nowo narodzonym Zbawicielem, wrócimy za chwilę do naszych domów i rodzin. Uczyńmy wszystko, aby w tych rodzinach nigdy nie zabrakło miłości i jedności, którym towarzyszą: dialog, zaufanie i przebaczenie. Zaprośmy więc Jezusa do naszego domu!

Ks. Zbigniew Pietruszka

I czyt. Syr 27,4-7; Ps 92; II czyt. 1 Kor 15,54b-58;
Ew. Łk 6,39-45

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Złącz, Panie, miłujących się”
Na przygotowanie darów – „Przygotuje Ci serce, o Chryste”
Na komunię – „Zbliżam się w pokorze”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Codziennie przedzieramy się przez potoki wiadomości, dziesiątki komunikatów, chodzimy w strumieniach słów. Słów często płytkich, banalnych, nieustannie coś lub kogoś oceniających lub osądzających. Chciejmy uwolnić na chwilę nasze głowy i serca od tego bagażu. Otwórzmy się na działanie słowa żywego, którym jest Jezus Chrystus. Niech On, Jego obecność i Jego nauka wypełnia nas i prowadzi.

Uczeń-misjonarz Chrystusa wyrzeka się osądzania i potępiania

Orędzie: Bóg, który jest sprawiedliwy i nie ma w Nim nieprawości, nie sądzi z pozorów, lecz wydaje sprawiedliwe wyroki. On to uzdalnia wierzących, aby wyrzekli się osądzania i potępiania innych.
Cel: Przypomnieć naukę Katechizmu Kościoła Katolickiego o poszanowaniu dobrego imienia innych ludzi. 

Modlitwa wiernych
Bogu Ojcu, który sprawiedliwie i miłosiernie przyjmuje prośby swoich dzieci zanieśmy nasze wspólne błagania.

  • Módlmy się za Kościół święty, aby wiernie służył prawdzie, sprawiedliwości i przyczyniał się do zachowywania pokoju na świecie.
  • Módlmy się o zapał apostolski dla wszystkich wspólnot i ruchów katolickich, aby swoim przykładem pociągały każdego do Boga i Kościoła.
  • Módlmy się za rodziny chrześcijańskie, aby zasłuchane w Ewangelię stawały się szkołą miłości i szacunku do drugiego człowieka.
  • (Módlmy się w intencji V Synodu Diecezji Tarnowskiej, aby podejmowany trud przyniósł błogosławione owoce).
  • Módlmy się za naszych bliskich zmarłych, aby w miłosierdziu Bożym otrzymali radość nieba.
  • Módlmy się za nas samych, aby nasze relacje z bliźnimi wolne były od wszelkiej obmowy, oszczerstwa, kłamstwa i pochopnego osądzania.

Boże, Najlepszy Ojcze, wysłuchaj naszych pokornych próśb, które zanosimy do Ciebie w imię Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego. 

Przed rozesłaniem
Jesteśmy uczniami i misjonarzami Chrystusa. Idźmy w drogę świadcząc o naszym Mistrzu przez miłosierne oczy, słowa i czyny, aby nikogo nie krzywdzić niesprawiedliwym osądem czy obmową. Niech wspiera nas w tym Boże błogosławieństwo.

Uczeń-misjonarz Chrystusa wyrzeka się osądzania i potępiania
Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „O, zbawcza Hostio”

Panie Jezu Chryste, ukryty w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, klękamy przed Twoim obliczem, wyznając tym samym naszą wiarę w Twoją obecność pośród nas. Wierzymy, że jesteś tutaj teraz dla każdego z nas i patrzysz w nasze serca, słuchasz naszych myśli. Przychodzimy do Ciebie, Jezu, jako Twoi uczniowie, aby słuchać Twojej zbawiennej nauki. Za Twoją nieustanną obecność, za nieustannie ofiarowane nam łaski, za słowa, które uczą nas mądrości życia – chcemy na początku naszej modlitwy podziękować.

Będziemy powtarzać: TOBIE, JEZU, SKŁADAMY DZIĘKI!

  • Za dar kolejnych dni życia…
  • Za dar wspólnoty rodzinnej i parafialnej…
  • Za Twoją nieustanną miłość do każdego z nas…
  • Za Twoją Ewangelię, która wskazuje nam właściwe drogi…
  • Za dzisiejszą naukę, która wzywa nas do poszanowania dobrego imienia bliźnich…

(Chwila ciszy)
Pieśń – „Dzięki, o Panie”

Panie Jezu, każdy z nas tworzy jakąś wspólnotę – wspólnotę rodzinną, sąsiedzką, parafialną, pracowniczą. Bardzo często wspólnoty te naznaczone są naszymi słabościami, rozbijane grzechami języka. Obmowa, pochopne osądzanie, a nierzadko oszczerstwa sprawiają, że zamiast miłości – do której nas wzywasz – panuje wzajemna wrogość, złość, wzburzenie, gniew. A z tych uczuć i emocji szybko rodzą się krzywdzące i obraźliwe słowa, niesprawiedliwe posądzenia, oskarżenia. Jakże wiele zła sprawia czasem jedna na pozór niewinna plotka. Ty wzywasz nas, Jezu, do szanowania dobrego imienia każdego człowieka. Wzywasz nas dzisiaj: „Wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka swego brata” (Łk 6,42). Wielu z nas ma skłonność do czynienia uwag wszystkim naokoło. Wielu z nas ma przyzwyczajenie do bezkrytycznego oceniania i osądzania wszystkich wokół, tylko nie siebie. Siebie uważamy zawsze za usprawiedliwionych, za tych, co mają rację. Jezu, Ty wzywasz nas do zaglądnięcia we własne serce. W chwili ciszy pomyślmy, jakie uczucia nosimy w swoim sercu, wobec członków rodziny, sąsiadów, współpracowników… Czy nie ma w moim sercu belki gniewu czy złości… Czy sumienia nie obciąża obmowa, czy oszczerstwo…
Jezu, Ty powiedziałeś, że z obfitości serca mówią usta, prosimy Cię, tak kształtuj nas swoją łaską, kształtuj nasze serce, aby wypływały z niego tylko dobre słowa, myśli i uczynki.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU!

  • O dar mądrości w ocenianiu postępowania innych…
  • O umiejętność sprawiedliwego patrzenia na ludzi i wydarzenia…
  • O miłosierne oczy, gdy widzę prawdziwe wady drugiego człowieka…
  • O wystrzeganie się obmowy i oczerniania, które zawsze krzywdzą innych…
  • O odwagę, abyśmy umieli przeprosić tych, których skrzywdziliśmy słowami…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Wszystko Tobie oddać pragnę”

Jezu Chryste, wiemy, że grzechy języka ranią i krzywdzą, że wprowadzają niepokój. Chcemy Cię wspólnie przeprosić za te, które najczęściej zdarzają się w naszych wspólnotach: za obmowy, pochopne osądzanie, raniące słowa wypowiedziane w złości, kłamstwa. Przepraszamy Cię, Jezu, za to, że niejednokrotnie nie potrafiliśmy dobrze korzystać z daru mowy, za to, że nie byliśmy w tej dziedzinie Twoimi świadkami. Przepraszamy Cię pieśnią…

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

Panie Jezu, Twoja nauka jest wymagająca. Wymagająca od nas refleksji i pracy nad sobą. Wymagająca współpracy z Twoją łaską. Wiemy, że ten wysiłek jest zbawienny, bo Ty masz słowa życia wiecznego, Ty jesteś naszą Drogą, Prawdą i Życiem. Błogosław nam, byśmy byli Twoimi prawdziwymi świadkami i apostołami. Błogosław nam, Jezu, na dzisiaj i na każdy kolejny dzień naszego życia.

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Ks. Krzysztof Kamieński

­