I czyt. Mdr 2,12.17-20; Ps 54; II czyt. Jk 3,16 – 4,3;
Ew. Mk 9,30-37

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Bóg jest miłością”
Na przygotowanie darów – „Wszystko Tobie oddać pragnę”
Na komunię – „Zbliżam się w pokorze”
Na uwielbienie – „O Panie, Ty nam dajesz”
Na zakończenie – „Do Serca Twego, Pani świata”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Wobec tajemnicy Eucharystii jesteśmy zawsze jak dzieci. Ufamy nie naszym zmysłom czy intelektowi, ale Bogu, naszemu Ojcu. Dziecko łatwo jest zranić. Pokażmy na tej Mszy Świętej Jezusowi, niebieskiemu lekarzowi, wszystkie rany, jakie odnieśliśmy na skutek ludzkiej słabości, zwłaszcza zazdrości i pychy. I przepraszajmy Pana za to, że również my raniliśmy w ten sposób bliźnich.

Miłość nie unosi się pychą

Orędzie: Duch Święty uzdalnia do pokornej miłości względem bliźnich.
Cel: Naśladując Maryję, rozeznać, na czym polega cnota prawdziwej pokory, i kierować się nią w życiu. 

Modlitwa wiernych
Przyzywając pomocy Ducha Świętego, otwórzmy nasze serca przed Ojcem, który jest w niebie.

  1. Uczyń swój Kościół przestrzenią i znakiem autentycznej służby Bogu i bliźnim.
  2. Spraw, aby przez Ducha Bożego rządzący i stanowiący prawa dostrzegali siebie w tych, którym przewodzą.
  3. Spraw, aby wszyscy chrześcijanie, zwłaszcza ci, którzy pełnią kościelne urzędy, kierowali się zawsze duchem prawdziwej pokory.
  4. Przez orędownictwo Maryi, Królowej Polski, ucz wszystkich Polaków w kraju i za granicą wzajemnego szacunku, solidarności i bezinteresownej pomocy.
  5. Mocą Ducha Świętego przemieniaj serca zawistne, występne i pyszne.
  6. Pomóż nam w pielgrzymce życia kierować się zdrową pokorą, zachować dziecięcą prostotę, niewinność i ufność.

Wysłuchaj nas, wszechmogący Boże, i spraw, abyśmy wierni Twojej nauce, cieszyli się nieustannie Twoją pomocą i zasłużyli na nagrodę życia wiecznego. Prosimy Cię o to przez wstawiennictwo Maryi, Bożej i naszej Matki.

Przed rozesłaniem
Prostota i pokora dziecka to konieczny warunek owocnego przyjęcia Bożej nauki i wprowadzania jej w życie. Dziecięca postawa przejawiająca się w autentycznej służbie to prawdziwa wielkość człowieka. W pokorze codziennej służby Bogu i ludziom wykuwajmy swą wielkość i szczęśliwą wieczność.

Ks. Andrzej Turek

­