I czyt. Ml 3,1-4 lub Hbr 2,14-18; Ps 24; Ew. Łk 2,22-40

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Z nieba wysokiego”
Na przygotowanie darów – „Rozkwitnęła jak lilija”
Na komunię – „Ach witaj, pożądana”
Na uwielbienie – „Witaj, Jezu ukochany”
Na zakończenie – „Tryumfy Króla niebieskiego”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Maryja i Józef, wypełniając przepisy prawa, ofiarowują w świątyni swojego Syna Bogu. W naszej tradycji święto to przeniknięte jest duchem Maryjnym i nosi nazwę święta Matki Bożej Gromnicznej. Poświęcona gromnica symbolizuje Chrystusa, nazwanego przez Symeona „światłem na oświecenie pogan” (Łk 2,32). Dziś też przeżywamy Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, który wprowadził w 1997 roku bł. Jan Paweł II, czyli dziś szczególnie wspieramy modlitwą siostry zakonne – czynne i klauzurowe – mnichów, zakonników, a także wszystkie osoby służące Panu Bogu w instytutach świeckich oraz w indywidualnych formach życia konsekrowanego – dziewice, wdowy i pustelników. Będziemy ich polecać Chrystusowi podczas adoracji wpraszając potrzebne dla nich łaski.

Modlitwa wiernych

Wzywając orędownictwa Maryi, która ofiarowała swojego Syna w świątyni jerozolimskiej i we wszystkim wypełniła wolę Bożą, skierujmy do Boga nasze błagania.

  1. Za Kościół św., aby nieustannie cieszył się rozwojem życia zakonnego na całym świecie, a szczególnie tam, gdzie panuje ubóstwo duchowe i materialne.
  2. Za osoby konsekrowane, aby z ochotą podejmowały trud wiernego wypełniania złożonych ślubów, zapatrzone w oddanie i wierność Niepokalanej Matki.
  3. Za siostry zakonne, pracujące w naszej parafii, aby ciesząc się życzliwością nas wszystkich, z radością naśladowały Chrystusa i czyniły ze swojego życia dar dla Niego i Kościoła.
  4. Za polskie rodziny, aby ucząc dzieci mądrego korzystania z wolności i dóbr materialnych, nie przeszkadzały im w odpowiedzi na głos powołania do życia zakonnego i kapłańskiego.
  5. Za zmarłych kapłanów, zakonników, siostry zakonne i naszych bliskich, aby nagrodą za ich wierność Bogu na ziemi, była wieczna komunia z Nim w niebie.
  6. Za nas samych, abyśmy w naszym życiu umieli docenić i praktykować rady ewangeliczne, przygotowując się w ten sposób na spokojne przejście do wieczności.

Boże, który posłałeś swojego jedynego Syna, aby był światłością świata, umocnij nas swoją łaską, byśmy podążali za Nim, wiernie wypełniając swoje powołanie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Panie Jezu, obecny w Najświętszym Sakramencie, stajemy przed Tobą z sercem pełnym wdzięczności. Dzisiaj, w pierwszą niedzielę lutego, przeżywamy liturgiczne święto Ofiarowania Pańskiego i Dzień Życia Konsekrowanego. Twoja Matka, Panie Jezu, i Józef przynoszą Cię do świątyni, by ofiarować Bogu. Symeon i Anna rozpoznają w Tobie Boga, który ofiarował się nam – ludziom. Bóg postanawia ofiarować się człowiekowi, skoro człowiek ma takie trudności w ofiarowaniu się Bogu. Bóg nie patrzy bezczynnie na brak miłości w świecie. Gdy człowiek nie chce albo nie potrafi kochać Boga, wtedy Bóg postanawia dać swoją miłość człowiekowi. To prawda wypływająca z dzisiejszego święta. To ofiarowanie wypełniło się bez reszty na krzyżu. Szukając sił do codziennego ofiarowania się Bogu, pamiętamy, Panie Jezu, że to Ty pierwszy ofiarowałeś siebie nam. Jesteś dla nas! I nie dlatego, że jesteśmy tacy wspaniali, ale dlatego, że po prostu jesteśmy. Już samo nasze istnienie jest dla Boga wielką radością. Uwielbiamy naszego Boga i cieszmy się Jego obecnością, tym, że On jest Bogiem bliskim nam, bezgranicznie nam oddanym.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Gdy się Chrystus rodzi”

Ofiarowanie Ciebie, Panie Jezu, jest obrazem całkowitego oddania własnego życia Bogu przez tych, którzy są powołani, aby – poprzez rady ewangeliczne – móc ciągle na nowo odtwarzać w Kościele i w świecie charakterystyczne przymioty Jezusa: dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo (por. Vita consecrata, 1). Każde powołanie w Kościele jest w służbie świętości. Jednak niektóre – jak powołanie do kapłaństwa czy życia konsekrowanego – są szczególnym powołaniem w tym względzie. Powołanie do tych stanów jest darem cennym i koniecznym, który potwierdza, że także dzisiaj naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, świadczenie o absolutnym prymacie Boga oraz służba na rzecz ludzkości w duchu Zbawiciela przedstawiają uprzywilejowane drogi ku pełni życia duchowego (por. Jan Paweł II, Orędzie na Tydzień Powołań 2002). „Życie konsekrowane nie jest dla osób idealnych i bezgrzesznych, ale też nie jest dla samolubnych pięknoduchów i skoncentrowanych na sobie egoistów. Życie konsekrowane jest dla ludzi kruchych, ale odważnych, czyli takich, którzy świadomi własnej niedojrzałości, chcą się dojrzałości uczyć, odważnie dając siebie Panu Bogu i innym. (…) Motywem odpowiedzi na Boże wezwanie nie jest poczucie obowiązku, poczucie niegodności czy winy, ale pragnienie, które rozpala serca powołanych. Być powołanym do życia konsekrowanego, to znaczy mieć serce rozpalone ogniem darmowej i niezasłużonej Bożej miłości”, (List Biskupów Polskich na Dzień Życia Konsekrowanego, 2.02.2012). To jest piękna, ale trudna i odpowiedzialna droga; droga ciągłego ofiarowywania się Tobie i doświadczania Twojej bliskości, prowadzenia i światła. Dlatego prosimy Cię, Panie Jezu, o nowe i święte powołania zakonne i w intencji osób konsekrowanych.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, PANIE!

-     O nowe i święte powołania zakonne czynne i do klasztorów kontemplacyjnych…
-     O dobre rodziny, w których młodzi ludzie będą mogli usłyszeć głos powołania…
-     O odwagę pójścia za głosem powołania dla ludzi młodych…
-     O wytrwałość kroczenia drogą powołania dla osób konsekrowanych…
-     O ludzką życzliwość i szacunek dla osób konsekrowanych i ich posługi…
-     W intencji sióstr zakonnych pracujących w naszej parafii…
-     O powołania zakonne w naszej parafii…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „O gwiazdo betlejemska”

Życie zakonne jest wspaniałym darem Bożej miłości. Ci bowiem, którzy żyją swoją konsekracją, są dla współczesnego świata znakiem ukazującym, że wierne pójście za Tobą, Panie Jezu, aż po krzyż naprawdę jest możliwe. Jakże wspaniale wyraża to mowa miłości tych, którzy zobowiązali się do życia według rad ewangelicznych. Czystość przeżywana jako niepodzielna miłość, gotowa jest dać świadectwo, aż po ofiarę własnego życia. Ubóstwo uczy o Bogu, który jest jedynym prawdziwym bogactwem człowieka. Cokolwiek bowiem człowiek posiada, wszystko otrzymuje od Ojca i z miłością Mu wszystko oddaje. Posłuszeństwo, czyniąc ofiarę z własnej wolności, wyzwalając z licznych niewoli i uzależnień, objawia piękno uległości synowskiej, dla której pokarmem jest pełnienie zawsze i wszędzie woli Bożej. Życie we wspólnocie zaś staje się – jakże potrzebnym – znakiem komunii, dającym nadzieję na przezwyciężenie anonimowej, głębokiej samotności i bezradności czło­wieka, który zapomniał już, jak pięknie być razem i jak bardzo potrzebuje, aby był z innymi jednomyślny, współczujący i aby doświadczył pełni braterskiej miłości (por. 1 P 3,8). Śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa powinny stać się dla dzisiejszego świata prawdziwym światłem, które rozjaśni i ukaże ludzkości duchowe drogi, odwracając wzrok od bałwochwalstwa siebie i swych pożądań. Jest to bardzo odpowiedzialne wezwanie do dawania osobistego i wspólnotowego świa­de­ctwa świętości. Szczególnie dzisiaj konieczne i niezastąpione jest świadectwo życia bez reszty oddanego Bogu i braciom, aby uobecniać w świecie Ciebie, Panie Jezu, i docierać z Twoją Ewangelią do ludzi naszych czasów, którzy chętniej słuchają świadków niż nauczycieli i są bardziej wrażliwi na żywe przykłady niż słowa (por. Jan Paweł II, Przesłanie do osób konsekrowanych, Jasna Góra 1997). Dziękujemy, Panie Jezu, za ten szczególny znak osób konsekrowanych dla nas, dla świata. Za osoby konsekrowane w klasztorach klauzurowych, za świadectwo ich życia i modlitwę.

Będziemy powtarzać: DZIĘKUJEMY, PANIE!

-     Za to, że miłosiernym okiem patrzysz na ludzkie słabości i nadal powołujesz do swojej służby…
-     Za odwagę tylu młodych ludzi kroczących w naszych trudnych czasach drogą zakonnego powołania…
-     Za ludzi wspierających powołania tak darem serca, jak i darem modlitwy…
-     Za powołania zakonne z naszej parafii…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „W żłobie leży”

Modlitwa Jana Pawła II o powołania kapłańskie i zakonne.

Dobry Pasterzu naszych dusz, Ty znasz swoje owce i wiesz, jak dotrzeć do serca człowieka. Otwórz umysły i serca młodych, którzy szukają i oczekują słowa prawdy dla swego życia, daj im odczuć, że tylko w tajemnicy wcielenia znajdą pełne światło. Dodaj odwagi tym, którzy wiedzą, gdzie szukać prawdy, ale boją się, że Twoje wymagania są zbyt trudne, i porusz ducha tych, którzy chcieliby pójść za Tobą, lecz nie umiejąc przezwyciężyć niepewności i strachu, idą za innymi głosami i wchodzą na drogi prowadzące donikąd. Ty jesteś Słowem Ojca. Słowem, które stwarza i zbawia. Słowem, które oświeca i umacnia serca, przełam swoim Duchem opory i wahania niezdecydowanych, daj tym, których powołujesz, odwagę odpowiedzenia z miłością: „Oto ja, poślij mnie!” Amen.

Pieśń – „Przed tak wielkim Sakramentem”

Ks. Jerzy Jurkiewicz

­