I czyt. Iz 2,1-5; Ps 122; II czyt. Rz 13,11-14; Ew. Mt 24,37-44

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry ”
Na przygotowanie darów – „Oto Pan Bóg przyjdzie”
Na komunię – „O mój Jezu w Hostii skryty”
Na uwielbienie – „Bóg kiedyś stał się jednym z nas”
Na zakończenie – „Zdrowaś bądź Maryja”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

„Czuwajcie więc… i bądźcie gotowi” (Mt 24,40). Rozpoczynamy w imię Boże czas Adwentu. Mamy czuwać i być gotowymi na przyjście Pana. To adwentowe oczekiwanie ma podwójny charakter. Mamy się przygotować na spotkanie z Chrystusem w tajemnicy Jego narodzenia, a także na chwilę Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Wyrazem naszego przygotowania jest chęć podjęcia przemiany naszych serc. Niech udział w niedzielnej Eucharystii zmobilizuje nas do zmiany w naszym życiu i zwrócenia się ku Chrystusowi, który jest blisko, o co będziemy prosić podczas dzisiejszej adoracji Najświętszego Sakramentu.

Modlitwa wiernych

Przygotowanie na przyjście Pana to intensywny czas dokonywania zmian w swoim życiu. Wzywajmy pomocy Boga, byśmy byli zdolni wykorzystać dany nam czas:

  1. Módlmy się za Kościół św., aby w tym świętym czasie Adwentu odważnie wyszedł naprzeciw przychodzącemu Jezusowi.
  2. Módlmy się za papieża Franciszka, biskupów i kapłanów, by przez swoją posługę przygotowali ludzkie serca na spotkanie z Chrystusem.
  3. Módlmy się za ludzi chorych, osamotnionych i smutnych, aby w czasie Adwentu znaleźli życzliwych ludzi, którzy pomogą im zapomnieć o samotności i w radości przygotować się na nadchodzące święta.
  4. Módlmy się za ludzi zagubionych i uwikłanych w różne nałogi, by znaleźli prawdziwy sens życia i porzucili złe przyzwyczajenia.
  5. Módlmy się za zmarłych, by mogli cieszyć się spotkaniem z Jezusem w chwale.
  6. Módlmy się za nas samych, aby adwentowy wysiłek pracy nad sobą przyniósł naszym sercom pokój i radość.

Boże, w tym czasie Adwentu Tobie oddajemy się w opiekę, Twojej pomocy wzywamy, w Tobie pokładamy całą naszą nadzieję. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Kłaniam się Tobie”

Panie Jezu, ukryty w Najświętszym Sakramencie ołtarza, klęczymy przed Tobą w pierwszą niedzielę Adwentu, szczególnego czasu przygotowania się na Twoje przyjście. Adwentowe oczekiwanie ma podwójny charakter. W tym okresie pragniemy szczerze przygotować się na kolejne w naszym życiu przeżywanie tajemnicy Twoich narodzin, ale także przygotować się na ostateczne spotkanie z Tobą.

Wielbimy Cię, Jezu, jako naszego Boga i Pana, dziękujemy za Twoją opiekę i błogosławieństwo, za to, że możemy tutaj, dzisiaj być razem z Tobą. Jest wiele możliwości przebywania z Tobą, ale comiesięczna adoracja Ciebie we wspólnocie parafialnej to szczególny Twój dar dla nas. Dlatego pragniemy Cię wielbić.

Śpiew wezwań:

Niech będzie Bóg uwielbiony! Niech będzie uwielbione święte imię Jego!

Niech będzie uwielbiony Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek!

Niech będzie uwielbione imię Jezusowe.

Niech będzie uwielbione Najświętsze Serce Jezusowe!

Niech będzie uwielbiona Najświętsza Krew Jezusowa!

Niech będzie uwielbiony Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie ołtarza!

Niech będzie uwielbiony Duch Święty Pocieszyciel!

Niech będzie pochwalona Bogarodzica, Najświętsza Panna Maryja!

Niech będzie pochwalone Jej święte i Niepokalane Poczęcie!

Niech będzie pochwalone imię Maryi, Dziewicy i Matki!

Niech będzie pochwalony św. Józef, Jej przeczysty Oblubieniec!

Niech będzie uwielbiony Bóg w swoich aniołach i w swoich świętych!

Niech będzie Bóg uwielbiony! Niech będzie uwielbione święte imię Jego!

Panie Jezu, słowa, które kierujesz do nas dzisiaj w Ewangelii, pokazują nam smutną prawdę, że nie wszyscy będą gotowi na Twoje przyjście. Porównujesz to ludzkie nastawienie do Twojego powtórnego przyjścia, do stosunku ludzi za czasów Noego, gdy wielu nie wierzyło, że nastąpi potop. „A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego” (Mt 24,36-38). Nie słuchali głosu Boga, który przez Noego ostrzegał świat o tym grożącym kataklizmie. Nie dość na tym, wielu wyśmiewało się z Noego i jego potężnej budowli. Trwała przecież kilka lat. Bóg dał czas Noemu, by mógł przygotować się do tych trudnych, ciężkich dni potopu. Nie zaskoczył go, a pouczał, wyjaśniał i prowadził. Panie Jezu, nasze czasy niewiele różnią się od czasów Noego. Niestety żyjemy często swoimi sprawami, nie zważając zbytnio na ostrzeżenia płynące z nieba. Budzimy się dopiero wtedy, gdy przychodzi biblijny potop niszcząc nasze rodzinne szczęście, zdrowie, a nawet życie. Panie, często takimi właśnie jesteśmy, dlatego klęcząc przed Tobą w głębokiej skrusze prosimy, abyś przyjął nasze wołanie o przebaczenie.

Będziemy powtarzać: PRZEBACZ NAM, PANIE!

-     Nieprzestrzeganie przykazań boskich i kościelnych…
-     Niegodne uczestnictwo w mszach świętych…
-     Brak uszanowania Twojej obecności w kościołach…
-     Lekceważenie przykazania miłości Boga i bliźniego…
-     Odkładanie pokuty i nawrócenia…
-     Świadome usuwanie Ciebie z naszego życia…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

Panie Jezu, w oczekiwaniu na Ciebie pragniemy być tacy, jak Noe. Pragniemy słuchać Twojego głosu. Żyć w Twojej bliskości. Poznawać bliżej Twoją miłość. Starać się o prawość swego sumienia, o czystość serca, o świętość uczynków. Nie będziemy budować Arki, bo nie w tym tkwi rzecz, ale będziemy przygotowywać swoje serca na Twoje przyjście. Życie miłością niech będzie na pierwszym miejscu wśród różnych celów życiowych. Doskonalenie się w miłości, dbałość o czystość myśli, języka i serca, to ma być nasz codzienny trud, wysiłek. To wszystko zapewni nam tę przemianę i przygotuje nas na Twoje przyjście. Nie łudzimy się, Panie Jezu, że kiedykolwiek będziemy mogli powiedzieć: „teraz już jestem gotowy. Teraz Jezus może przyjść”. To bowiem zależy od Boga. Człowiek nigdy nie będzie gotowy w stu procentach. To Bóg wypełniający jego serce będzie tą doskonałością, tą mocą, tą siłą, tą przemianą, tą miłością. Człowiek ma otworzyć serce na natchnienia Boże, na Jego słowo, na Jego pouczenia, na wezwania. Prosimy Cię, Panie Jezu, szczególnie w tym czasie Adwentu, o takie nastawienie serca, o otwartość na Ciebie i Twoje słowo.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, PANIE!

-     O łaskę nawrócenia i przemiany naszego życia…
-     O odwagę w kroczeniu drogą Twoich przykazań…
-     O siłę w powstawaniu z upadków…
-     O dobroć i życzliwość w spojrzeniu i zachowaniu wobec bliźnich…
-     O dobre przeżycie czasu Adwentu…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Niebiosa rosę”

Panie Jezu, dziękujemy za tę chwilę spotkania z Tobą. Zawierzamy Ci na czas adwentowego oczekiwania naszą parafię i wszystkich, którzy ją stanowią. Polecamy Ci nasze rodziny, naszych bliskich, zwłaszcza chorych i cierpiących, którym jedynie modlitwą i obecnością możemy pomóc. Prosząc, byśmy dobrze wykorzystali ten kolejny dany nam Adwent, wołamy o Twoje błogosławieństwo.

Pieśń – „Przed tak wielkim Sakramentem”

Ks. Jerzy Jurkiewicz

I czyt. Iz 11,1-10; Ps 72; II czyt. Rz 15,4-9; Ew. Mt 3,1-12

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Witaj Święta i Poczęta”
Na przygotowanie darów – „Grzechem Adama ludzie uwikłani”
Na komunie – „U drzwi Twoich stoję, Panie”
Na uwielbienie – „Dzięki, o Panie”
Na zakończenie – „Matko niebieskiego Pana”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

W dzisiejszą niedzielę odkrywamy, jak ściśle osoba Maryi związana jest z dziełem naszego odkupienia. Ona, niepokalanie poczęta jest wzorem dla naszego oczekiwania na spełnienie Bożych obietnic. Dlatego też z wielkim zaufaniem polecajmy Jej wstawiennictwu nasze adwentowe czuwanie i oczekiwanie na przyjście Pana.

Modlitwa wiernych

Bogu, który jest i który był, i który przychodzi, przez wstawiennictwo Maryi Niepokalanej z wiarą powierzmy nasze intencje:

  1. Módlmy się za Ojca Świętego Franciszka, aby wsparty łaską Bożą nie ustawał w głoszeniu Ewangelii.
  2. Módlmy się za Kościół na Wschodzie, aby umocniony łaską rozwijał się i prowadził ludzi do poznania orędzia o Zbawieniu.
  3. Módlmy się za tych, którzy doznają szczególnych pokus, aby szukali umocnienia w życiu sakramentalnym.
  4. Módlmy się za spowiedników, by poprzez swoją posługę ukazywali ludziom ogrom miłosierdzia Bożego.
  5. Módlmy się za wszystkich, którym obiecaliśmy modlitwę, aby zostali napełnieni Bożym błogosławieństwem.
  6. Módlmy się za nas samych, abyśmy mężnie podejmowali walkę z naszymi słabościami i grzechami, dążąc do chrześcijańskiej doskonałości.

Boże, Ty znasz ludzkie myśli i pragnienia, przyjmij nasze pokorne modlitwy i dla swojej chwały umocnij w nas to, co dobre. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem

Tajemnica Niepokalanego Poczęcia, jaką w tę drugą niedzielę Adwentu podziwialiśmy i rozważaliśmy, uświadamia nam, jak bardzo Pan Bóg dba o nasze zbawienie. Niech błogosławieństwo, które za chwilę otrzymamy, umocni nas w wypełnianiu naszego powołania i konsekwentnej trosce o zbawienie.

Ks. Jacek Siewiora

I czyt. Syr 24,1-2.8-12; Ps 147; II czyt. Ef 1,3-6.15-18; Ew. J 1,1-5.9-14

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Przybieżeli do Betlejem”
Na przygotowanie darów – „Mizerna cicha”
Na komunię – „Przystąpmy do szopy” „Lulajże Jezuniu”
Na uwielbienie – „Jezus malusieńki”
Na zakończenie – „Do szopy, hej pasterze”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Trwa radość ze świąt Bożego Narodzenia, radość z zamieszkania Jezusa wśród nas. Z tego to powodu chcemy być dobrzy dla drugich, bo Bóg jest dobry dla nas. Liturgia czytań nawiązuje dziś do istoty tajemnicy wcielenia. Oto Słowo – druga osoba boska – stało się człowiekiem. Tym, którzy to Słowo przyjęli, dało moc, by mogli stać się dziećmi Bożymi. Z pokorą i miłością przyjmijmy Boże Słowo do naszych serc i naszego życia, i prośmy nowo narodzonego Jezusa podczas adoracji Najświętszego Sakramentu, aby radość Bożego Narodzenia stała się naszym udziałem.

Modlitwa wiernych

Otaczając żłóbek, w którym leży Dziecię Jezus, zwróćmy się z gorącą modlitwą do Boga Ojca Wszechmogącego:

  1. Aby papież Franciszek cieszył się potrzebnymi siłami w głoszeniu orędzia zbawienia całemu Kościołowi.
  2. Aby radość Bożego narodzenia stała się udziałem wszystkich ludzi na całym świecie.
  3. Aby nasze rodziny żyły zawsze w wierze, nadziei i miłości.
  4. Aby światło betlejemskiej gwiazdy rozjaśniło życie wszystkim cierpiącym, samotnym, smutnym i bezrobotnym.
  5. Aby zmarli, którzy odeszli z tego świata nie pojednani z Bogiem, w Nim znaleźli miłosierdzie i przebaczenie.
  6. Aby narodzony Jezus odpuścił grzechy nam i tym, którzy nas skrzywdzili.

Boże, nieskończony w dobroci i mądrości. Ty zechciałeś objawić nam tajemnicę swojej miłości w narodzeniu Jezusa Chrystusa. Naucz nas z wiarą i miłością słuchać Go i wprowadzać Jego Ewangelię w codzienne życie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Kłaniam się Tobie”

Panie Jezu, obecny tak realnie i prawdziwie wśród nas pod postacią tego białego Chleba. Klęcząc przed Tobą, oddajemy Ci najgłębszą cześć, dziękczynienie i uwielbienie za to, co przed chwilą się dokonało na ołtarzu. Jeszcze brzmią nam w uszach Twoje słowa wypowiedziane przez kapłana: „bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”; „bierzcie i pijcie, to jest Krew moja”. Oto wielka tajemnica naszej wiary, tak wielka, że trudno ją pojąć, trudno ją zrozumieć, jak trudno także zrozumieć tajemnicę, którą kryje betlejemska szopa. Dlatego chylimy nasze głowy w pokornym uwielbieniu i adoracji. W tej chwili pragniemy Ci podziękować za tę ogromną tajemnicę Twojej miłości.

Będziemy powtarzać: BĄDŹ UWIELBIONY, CHRYSTE!

-     Za tajemnicę betlejemskiej nocy…
-     Za każdą Mszę Świętą i każdą Komunię Świętą…
-     Za Twoją nieustanną obecność pośród nas…
-     Za ustanowienie sakramentu kapłaństwa, dzięki któremu jesteś obecny Najświętszym Sakramencie…
-     Za tylu wspaniałych kapłanów, którzy z miłością i poświęceniem sprawują pamiątkę naszego odkupienia…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Niech będzie chwała i cześć, i uwielbienie”

Słowo dzisiejszej Ewangelii z jednej strony może budzić w nas zdziwienie. Z drugiej – czytając je, stajemy wobec głębi i tajemnicy, która zdaje się być wprost nieprzenikniona. A przecież właśnie tu, w tych pierwszych słowach Janowej Ewangelii można odkryć zaproszenie, które Bóg kieruje do każdego z nas: tak jak Chrystus, Odwieczne Słowo Ojca, zamieszkał pośród nas, wszedł w ludzki czas i ludzkie dzieje, tak potrzeba, aby Słowo, które przychodzi do nas w każdej liturgii, w codziennej i niedzielnej Mszy Świętej, znajdowało swoje miejsce i swój czas w naszym życiu. Przychodzi Ono nie po to, aby nas wzruszać i zachwycać, ale by „zamieszkać wśród nas”, czyli stać się częścią naszego życia – punktem wyjścia dla wszystkiego, co myślimy i czynimy. „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14). Kiedy w pierwszych dniach nowego roku słyszymy te słowa Ewangelii św. Jana, nie można nie zapytać o rok, który dopiero co zakończyliśmy. To przecież my sami robimy w swym życiu miejsce dla Słowa, które przychodzi. I to my sami musimy sobie odpowiedzieć, ile tego miejsca dla Słowa było i jest w naszym życiu. Nadzieja nowego roku to w gruncie rzeczy nadzieja na dobry rachunek sumienia, który poprowadzi nas przez przeżyty czas i pozwoli z Bożą pomocą otworzyć się na przyszłość. Panie Jezu, Ty doskonale wiesz, jak było w minionym roku, jak jest w ogóle w naszym życiu. Tyle słyszymy słów, które do nas kierujesz. Pewnie każdy z nas uważa, że Cię dobrze zna, ale nasze życie o tym nie świadczy, często nasze życiowe decyzje pozbawione są ewangelicznej mądrości. Ktoś stojąc z boku i widząc nasze zachowanie pewnie nieraz by się zdziwił, gdyby wiedział, że uważamy się za przykładnych katolików. Świadomi tych upadków i niewierności przepraszamy Cię, Panie.

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, PANIE!

-     Za każde Twoje słowo, które zmarnowaliśmy…
-     Za lekceważenie przykazań boskich i kościelnych…
-     Za brak szacunku wobec Twoich słów zapisanych w Piśmie Świętym…
-     Za wybiórcze stosowanie Twoich przykazań w codziennym życiu…
-     Za lekceważący stosunek do słów głoszonych w kościele, na katechezie…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Nie było miejsca dla Ciebie”

Panie Jezu, Twoje słowo nie jest abstrakcyjne, oderwane od rzeczywistości, ono realizuje się w naszej codzienności. To Słowo przychodzi dzisiaj do nas w Piśmie Świętym, objawiającym wielką prawdę. Przychodzi pod postacią chleba, który daje życie. Przychodzi w posłudze kapłanów i w ich osobach! Jak niepojęty to dar! We wszystkich sakramentach – ono jest! Trzeba, byśmy na nowo zachwycili się Słowem. Słowem w tym wielorakim znaczeniu. Dlatego prosimy Cię, Panie Jezu, o siłę i ochotę, abyśmy bardzo poważnie traktowali Pismo Święte, abyśmy w tych zwykłych literach mogli dostrzec mądrość Bożą i Boże objawienie miłości. Abyśmy dostrzegli Bożą opiekę i wypełniającą się Bożą wolę. Abyśmy zobaczyli obecność samego Boga. Boga, który wypowiada Słowo, a Słowo to nie jest rzucane na wiatr. Prawdziwie i rzeczywiście staje się ciałem! Przynosi zbawienie, odradza życie, wnosi światło do dusz, a co za tym idzie, wnosi radość, pokój, poczucie bezpieczeństwa, czyni życie szczęśliwym. Staje się to i naszym udziałem. Jeśli tylko otworzymy się na Słowo, którym Ty jesteś, Panie.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, PANIE!

-     Byśmy poznając Ciebie w Bożym słowie świadczyli o Tobie swoim życiem…
-     Byśmy dla bliźnich byli przykładem zasłuchania w Twoje słowo…
-     Byśmy życiowe decyzje i wybory opierali na Bożej mądrości…
-     Byśmy tą mądrością kierowali się także w małych codziennych sprawach…
-     Byśmy mieli odwagę uznać swój błąd i zawrócić ze złej drogi…

(Chwila ciszy)

Panie Jezu, przyjmij te nasze prośby, przebłagania i uwielbienia. Tobie i Twojej Matce Maryi zawierzamy siebie, nasze rodziny, naszą parafię i cały kraj. Dziękujemy Ci za dar spotkania z Tobą, na kolejny rok i zaczerpnięcia z Twojej mądrości i miłości. Boże Dziecię, podnieś swą rączkę i nam błogosław.

Pieśń – „Podnieś rękę, Boże Dziecię”

Ks. Jerzy Jurkiewicz

I czyt. Iz 49,3.5-6; Ps 40; II czyt. 1 Kor 1,1-3; Ew. J 1,29-34

Proponowane pieśni:

Na wejście – „O niewysłowione szczęście zajaśniało”
Na ofiarowanie – „Ludu kapłański, ludu królewski”
Na komunię – „Przez chrztu świętego”
Na uwielbienie – „Duszo Chrystusowa”
Na zakończenie – „Błogosław, Panie, nas”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Rozpoczynając celebrowanie Najświętszej Eucharystii w II niedzielę zwykłą jesteśmy na przełomie okresów roku liturgicznego. Zakończył się przed tygodniem okres Bożego Narodzenia. Tak zwany okres w ciągu roku to najdłuższy etap roku liturgicznego, trwający 33 lub 34 tygodnie, w którym wspominamy pełnię misterium Chrystusa, zwłaszcza Jego zmartwychwstanie. Dzisiejsze czytania liturgiczne, ukazują chrzest Chrystusa w Jordanie i kierują nasze myśli ku sakramentowi chrztu, który otrzymaliśmy w nie­mowlęctwie. Dziękujmy Chrystusowi za Jego pokorę, jaką wykazał nad Jordanem, za miłość do nas, przez którą przyjął mękę i śmierć oraz za wszechmoc, jaką wykazał zmartwychwstając.

Modlitwa wiernych

Wdzięczni za sakrament chrztu i Eucharystii prośmy Boga w Trójcy Świętej Jedynego, aby nieustannie odnawiał w nas łaskę przybranego dziecięctwa Bożego:

  1. Za papieża Franciszka, aby za jego pontyfikatu nie tylko przybywało Kościołowi nowych wyznawców, ale aby ci, którzy już dawno przyjęli chrzest, przez Eucharystię odnawiali i umacniali w sobie powołanie do świętości.
  2. O błogosławieństwo w przygotowaniach do kanonizacji bł. Jana XXIII i bł. Jana Pawła II, aby przez ten uroczysty akt jeszcze bardziej zajaśniały wobec świata cnoty obu błogosławionych papieży.
  3. Za Ojczyznę, aby chlubiąc się ilością ludzi ochrzczonych, mogła cieszyć się również autentyczną świętością każdego Polaka.
  4. Za diecezję tarnowską, szczególnie za parafię, która dzisiaj gości obraz Jezusa Miłosiernego oraz relikwie św. siostry Faustyny i bł. Jana Pawła II, aby wzrastała w wierze, nadziei i miłości.
  5. Za zmarłych, aby mogli cieszyć się oglądaniem Boga twarzą w twarz i w pełni przeżywać tajemnicę Bożego dziecięctwa.
  6. Za nas tu zgromadzonych, abyśmy trwali w świętości oraz za grzeszników, aby pamiętali, że Chrystus jest Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata.

Boże, który w sakramencie chrztu uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, a w Eucharystii karmisz nas Ciałem Twojego jednorodzonego Syna, spraw, abyśmy umocnieni tym pokarmem wytrwale dążyli do świętości przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

W sakramencie chrztu świętego otrzymaliśmy nie tylko dary, ale i obowiązki. Między innymi obowiązek apostolstwa. Idźmy więc i głośmy Chrystusa: słowem, czynem i życiem – w ten sposób realizując powołanie do świętości.       

Ks. Tadeusz Bańkowski COr

I czyt. Iz 35,1-6a.10; Ps 146; II czyt. Jk 5,7-10; Ew. Mt 11,2-11

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Archanioł Boży Gabriel”
Na przygotowanie darów – „Mądrości, która”
Na komunię – „Pan Jezus już się zbliża”
Na uwielbienie – „Cóż Ci, Jezu, damy”
Na zakończenie – „Zdrowaś bądź Maryja”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Jako chrześcijanie doznaliśmy łaski poznania Mesjasza. Eucharystia umacnia naszą wiarę w Jezusa, daje nam okazję do świadczenia o Nim i pogłębia sposób naszego oczekiwania na Jego ostateczne przyjście. Obejmijmy modlitwą tych, wśród których żyjemy, naszych najbliższych, za których jesteśmy odpowiedzialni, prosząc naszego Pana, aby zechciał umocnić ich wiarę.

Modlitwa wiernych

Z wiarą, nadzieją i miłością módlmy się do naszego Ojca w niebie:

  1. Módlmy się za Ojca Świętego, biskupów i kapłanów, aby poprzez swoją posługę prowadzili ludzi do zbawienia.
  2. Módlmy się za chrześcijan, którzy cierpią prześladowanie za swoją wiarę, aby zostali umocnieni Bożą łaską: dzielnie znosili szykany.
  3. Módlmy się za ludzi borykających się z różnymi kłopotami, aby doświadczyli darów rady i umiejętności i dzięki nim podjęli właściwe działania.
  4. Módlmy się za nasze rodziny, aby były miejscem kształtowania cnót chrześcijańskich.
  5. Módlmy się za powołanych do kapłaństwa czy życia zakonnego, aby odważnie podejmowali zadania, które wypływają z przyjęcia tego powołania.
  6. Módlmy się za nas samych, aby Adwent dał nam wiele okazji do pogłębienia naszej wiary.

Boże, który posyłasz nam swojego jedynego Syna, spraw, abyśmy przyjmując Jego naukę, coraz bardziej poznawali Twoją dobroć i miłość. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Nasz powrót do codzienności będzie niewątpliwie obarczony udziałem w tym, co niekiedy nas przygniata: cierpieniu, zmartwieniach, chorobach. Jednak poznanie prawdy, że Jezus nas w tych doświadczeniach nie opuszcza i zapowiada, że w Jego królestwie będzie tylko dobro i miłość, niech dodają nam otuchy.

Ks. Jacek Siewiora

I czyt. Iz 8,23b-9,3; Ps 27; II czyt. 1 Kor 1,10-13.17; Ew. Mt 4,12-23 lub Mt 4,12-17

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Niechaj z nami będzie Pan”
Na przygotowanie darów – „Idziesz przez wieki”
Na komunię – „W jedno nas tu zgromadziła miłość Chrystusa”
Na uwielbienie – „Panie dobry jak chleb”
Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Żyjemy w kraju jednorodnym pod względem religijnym. Jako katolicy, stanowimy zdecydowaną większość. Dzisiejsza III niedziela zwykła niech będzie dla nas okazją do modlitwy za braci i siostry należących do innych odłamów chrześcijaństwa. Przeżywamy bowiem Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. W naszej Ojczyźnie braci i sióstr odłączonych jest niewiele. Pomyślmy więc o tych krajach i diecezjach, w których jest bardzo duże zróżnicowanie wyznaniowe oraz o katolikach żyjących w krajach o większości prawosławnej lub protestanckiej.

Modlitwa wiernych

Jako wspólnota parafialna, cząstka Kościoła powszechnego, w łączności z papieżem Franciszkiem módlmy się do Boga:

  1. Boże w Trójcy Świętej Jedyny, użycz łaski jedności Kościołowi, założonemu przez Twojego jednorodzonego Syna na fundamencie apostołów.
  2. Boże bogaty w miłosierdzie, udziel daru miłosierdzia wszystkim, którzy go szczerze pragną.
  3. Boże, dawco życia, ochraniaj życie nienarodzonych, niepełnosprawnych, chorych terminalnie i wszystkich, których życie jest zagrożone.
  4. Boże, który jesteś Ojcem, naucz ojców ziemskich prawdziwego ojcostwa.
  5. Boże, w którego domu jest mieszkań wiele, przygarnij do siebie naszych zmarłych braci i siostry.
  6. Boże, którego opatrzność nieustannie czuwa nad nami, przymnóż nam wiary i napełnij nas pokojem.

Boże, Jeden w Trójcy, naucz nas dobrego rozumienia jedności, a jeżeli w rzeczach drugorzędnych pozwalasz się nam różnić, dopomóż nam, abyśmy różnili się pięknie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Za chwilę otrzymamy błogosławieństwo. Otwórzmy nasze serca na łaskę, którą ono zawiera, i idźmy z radością na spotkanie naszych bliźnich, oczekujących na naszą miłość.

 Ks. Tadeusz Bańkowski COr

I czyt. Iz 7,10-14; Ps 24; II czyt. Rz 1,1-7; Ew. Mt 1,18-24

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Spuśćcie nam na ziemskie niwy”
Na przygotowanie darów – „Oto Pan Bóg przyjdzie”
Na komunię – „Panie dobry jak chleb”
Na uwielbienie – „Chrystus Pan karmi nas”
Na zakończenie – „Głos wdzięczny z nieba wychodzi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Stoimy już niejako u progu świąt, tylko dwa dni dzielą nas od Wigilii Bożego Narodzenia. Tak więc nasze czuwanie i oczekiwanie osiągają punkt kulminacyjny. Nasza radość staje się coraz pełniejsza, bo nasz Odkupiciel nadchodzi. Niech ta radość przepełnia nasz udział w tej Eucharystii.

Modlitwa wiernych

Modlitwa niech stanie się naszą odpowiedzią na usłyszane Boże słowo:

  1. Módlmy się za Ojca Świętego, aby swoim nauczaniem umacniał wiarę dzieci Bożych.
  2. Módlmy się za głoszących rekolekcje, aby swoją posługą ukazywali ludziom miłość Boga.
  3. Módlmy się za katechetów, aby dzięki ich posłudze uczniowie coraz lepiej poznawali prawdy wiary i pogłębiali swoją miłość do Boga.
  4. Módlmy się za chorych, aby doznali ulgi w cierpieniach.
  5. Módlmy się za zatwardziałych grzeszników, aby dotknięci łaską Bożą przystąpili do sakramentu pokuty.
  6. Módlmy się za nas samych, abyśmy dobrze przygotowali się do przeżywania świąt Bożego Narodzenia.

Boże, który jesteś naszym najlepszym Ojcem, z ufnością zawierzamy Ci te i inne sprawy, jakie nosimy w naszych sercach. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem

Maranatha, przyjdź, Panie Jezu. Przyjdź i napełnij nasze serca sobą. Niech te słowa staną się mottem tych ostatnich godzin, jakie dzielą nas od chwili, kiedy usłyszymy „Bóg się rodzi”. Niech błogosławieństwo uświęci to nasze czuwanie.

Ks. Jacek Siewiora

I czyt. Ml 3,1-4 lub Hbr 2,14-18; Ps 24; Ew. Łk 2,22-40

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Z nieba wysokiego”
Na przygotowanie darów – „Rozkwitnęła jak lilija”
Na komunię – „Ach witaj, pożądana”
Na uwielbienie – „Witaj, Jezu ukochany”
Na zakończenie – „Tryumfy Króla niebieskiego”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Maryja i Józef, wypełniając przepisy prawa, ofiarowują w świątyni swojego Syna Bogu. W naszej tradycji święto to przeniknięte jest duchem Maryjnym i nosi nazwę święta Matki Bożej Gromnicznej. Poświęcona gromnica symbolizuje Chrystusa, nazwanego przez Symeona „światłem na oświecenie pogan” (Łk 2,32). Dziś też przeżywamy Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, który wprowadził w 1997 roku bł. Jan Paweł II, czyli dziś szczególnie wspieramy modlitwą siostry zakonne – czynne i klauzurowe – mnichów, zakonników, a także wszystkie osoby służące Panu Bogu w instytutach świeckich oraz w indywidualnych formach życia konsekrowanego – dziewice, wdowy i pustelników. Będziemy ich polecać Chrystusowi podczas adoracji wpraszając potrzebne dla nich łaski.

Modlitwa wiernych

Wzywając orędownictwa Maryi, która ofiarowała swojego Syna w świątyni jerozolimskiej i we wszystkim wypełniła wolę Bożą, skierujmy do Boga nasze błagania.

  1. Za Kościół św., aby nieustannie cieszył się rozwojem życia zakonnego na całym świecie, a szczególnie tam, gdzie panuje ubóstwo duchowe i materialne.
  2. Za osoby konsekrowane, aby z ochotą podejmowały trud wiernego wypełniania złożonych ślubów, zapatrzone w oddanie i wierność Niepokalanej Matki.
  3. Za siostry zakonne, pracujące w naszej parafii, aby ciesząc się życzliwością nas wszystkich, z radością naśladowały Chrystusa i czyniły ze swojego życia dar dla Niego i Kościoła.
  4. Za polskie rodziny, aby ucząc dzieci mądrego korzystania z wolności i dóbr materialnych, nie przeszkadzały im w odpowiedzi na głos powołania do życia zakonnego i kapłańskiego.
  5. Za zmarłych kapłanów, zakonników, siostry zakonne i naszych bliskich, aby nagrodą za ich wierność Bogu na ziemi, była wieczna komunia z Nim w niebie.
  6. Za nas samych, abyśmy w naszym życiu umieli docenić i praktykować rady ewangeliczne, przygotowując się w ten sposób na spokojne przejście do wieczności.

Boże, który posłałeś swojego jedynego Syna, aby był światłością świata, umocnij nas swoją łaską, byśmy podążali za Nim, wiernie wypełniając swoje powołanie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Panie Jezu, obecny w Najświętszym Sakramencie, stajemy przed Tobą z sercem pełnym wdzięczności. Dzisiaj, w pierwszą niedzielę lutego, przeżywamy liturgiczne święto Ofiarowania Pańskiego i Dzień Życia Konsekrowanego. Twoja Matka, Panie Jezu, i Józef przynoszą Cię do świątyni, by ofiarować Bogu. Symeon i Anna rozpoznają w Tobie Boga, który ofiarował się nam – ludziom. Bóg postanawia ofiarować się człowiekowi, skoro człowiek ma takie trudności w ofiarowaniu się Bogu. Bóg nie patrzy bezczynnie na brak miłości w świecie. Gdy człowiek nie chce albo nie potrafi kochać Boga, wtedy Bóg postanawia dać swoją miłość człowiekowi. To prawda wypływająca z dzisiejszego święta. To ofiarowanie wypełniło się bez reszty na krzyżu. Szukając sił do codziennego ofiarowania się Bogu, pamiętamy, Panie Jezu, że to Ty pierwszy ofiarowałeś siebie nam. Jesteś dla nas! I nie dlatego, że jesteśmy tacy wspaniali, ale dlatego, że po prostu jesteśmy. Już samo nasze istnienie jest dla Boga wielką radością. Uwielbiamy naszego Boga i cieszmy się Jego obecnością, tym, że On jest Bogiem bliskim nam, bezgranicznie nam oddanym.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Gdy się Chrystus rodzi”

Ofiarowanie Ciebie, Panie Jezu, jest obrazem całkowitego oddania własnego życia Bogu przez tych, którzy są powołani, aby – poprzez rady ewangeliczne – móc ciągle na nowo odtwarzać w Kościele i w świecie charakterystyczne przymioty Jezusa: dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo (por. Vita consecrata, 1). Każde powołanie w Kościele jest w służbie świętości. Jednak niektóre – jak powołanie do kapłaństwa czy życia konsekrowanego – są szczególnym powołaniem w tym względzie. Powołanie do tych stanów jest darem cennym i koniecznym, który potwierdza, że także dzisiaj naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, świadczenie o absolutnym prymacie Boga oraz służba na rzecz ludzkości w duchu Zbawiciela przedstawiają uprzywilejowane drogi ku pełni życia duchowego (por. Jan Paweł II, Orędzie na Tydzień Powołań 2002). „Życie konsekrowane nie jest dla osób idealnych i bezgrzesznych, ale też nie jest dla samolubnych pięknoduchów i skoncentrowanych na sobie egoistów. Życie konsekrowane jest dla ludzi kruchych, ale odważnych, czyli takich, którzy świadomi własnej niedojrzałości, chcą się dojrzałości uczyć, odważnie dając siebie Panu Bogu i innym. (…) Motywem odpowiedzi na Boże wezwanie nie jest poczucie obowiązku, poczucie niegodności czy winy, ale pragnienie, które rozpala serca powołanych. Być powołanym do życia konsekrowanego, to znaczy mieć serce rozpalone ogniem darmowej i niezasłużonej Bożej miłości”, (List Biskupów Polskich na Dzień Życia Konsekrowanego, 2.02.2012). To jest piękna, ale trudna i odpowiedzialna droga; droga ciągłego ofiarowywania się Tobie i doświadczania Twojej bliskości, prowadzenia i światła. Dlatego prosimy Cię, Panie Jezu, o nowe i święte powołania zakonne i w intencji osób konsekrowanych.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, PANIE!

-     O nowe i święte powołania zakonne czynne i do klasztorów kontemplacyjnych…
-     O dobre rodziny, w których młodzi ludzie będą mogli usłyszeć głos powołania…
-     O odwagę pójścia za głosem powołania dla ludzi młodych…
-     O wytrwałość kroczenia drogą powołania dla osób konsekrowanych…
-     O ludzką życzliwość i szacunek dla osób konsekrowanych i ich posługi…
-     W intencji sióstr zakonnych pracujących w naszej parafii…
-     O powołania zakonne w naszej parafii…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „O gwiazdo betlejemska”

Życie zakonne jest wspaniałym darem Bożej miłości. Ci bowiem, którzy żyją swoją konsekracją, są dla współczesnego świata znakiem ukazującym, że wierne pójście za Tobą, Panie Jezu, aż po krzyż naprawdę jest możliwe. Jakże wspaniale wyraża to mowa miłości tych, którzy zobowiązali się do życia według rad ewangelicznych. Czystość przeżywana jako niepodzielna miłość, gotowa jest dać świadectwo, aż po ofiarę własnego życia. Ubóstwo uczy o Bogu, który jest jedynym prawdziwym bogactwem człowieka. Cokolwiek bowiem człowiek posiada, wszystko otrzymuje od Ojca i z miłością Mu wszystko oddaje. Posłuszeństwo, czyniąc ofiarę z własnej wolności, wyzwalając z licznych niewoli i uzależnień, objawia piękno uległości synowskiej, dla której pokarmem jest pełnienie zawsze i wszędzie woli Bożej. Życie we wspólnocie zaś staje się – jakże potrzebnym – znakiem komunii, dającym nadzieję na przezwyciężenie anonimowej, głębokiej samotności i bezradności czło­wieka, który zapomniał już, jak pięknie być razem i jak bardzo potrzebuje, aby był z innymi jednomyślny, współczujący i aby doświadczył pełni braterskiej miłości (por. 1 P 3,8). Śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa powinny stać się dla dzisiejszego świata prawdziwym światłem, które rozjaśni i ukaże ludzkości duchowe drogi, odwracając wzrok od bałwochwalstwa siebie i swych pożądań. Jest to bardzo odpowiedzialne wezwanie do dawania osobistego i wspólnotowego świa­de­ctwa świętości. Szczególnie dzisiaj konieczne i niezastąpione jest świadectwo życia bez reszty oddanego Bogu i braciom, aby uobecniać w świecie Ciebie, Panie Jezu, i docierać z Twoją Ewangelią do ludzi naszych czasów, którzy chętniej słuchają świadków niż nauczycieli i są bardziej wrażliwi na żywe przykłady niż słowa (por. Jan Paweł II, Przesłanie do osób konsekrowanych, Jasna Góra 1997). Dziękujemy, Panie Jezu, za ten szczególny znak osób konsekrowanych dla nas, dla świata. Za osoby konsekrowane w klasztorach klauzurowych, za świadectwo ich życia i modlitwę.

Będziemy powtarzać: DZIĘKUJEMY, PANIE!

-     Za to, że miłosiernym okiem patrzysz na ludzkie słabości i nadal powołujesz do swojej służby…
-     Za odwagę tylu młodych ludzi kroczących w naszych trudnych czasach drogą zakonnego powołania…
-     Za ludzi wspierających powołania tak darem serca, jak i darem modlitwy…
-     Za powołania zakonne z naszej parafii…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „W żłobie leży”

Modlitwa Jana Pawła II o powołania kapłańskie i zakonne.

Dobry Pasterzu naszych dusz, Ty znasz swoje owce i wiesz, jak dotrzeć do serca człowieka. Otwórz umysły i serca młodych, którzy szukają i oczekują słowa prawdy dla swego życia, daj im odczuć, że tylko w tajemnicy wcielenia znajdą pełne światło. Dodaj odwagi tym, którzy wiedzą, gdzie szukać prawdy, ale boją się, że Twoje wymagania są zbyt trudne, i porusz ducha tych, którzy chcieliby pójść za Tobą, lecz nie umiejąc przezwyciężyć niepewności i strachu, idą za innymi głosami i wchodzą na drogi prowadzące donikąd. Ty jesteś Słowem Ojca. Słowem, które stwarza i zbawia. Słowem, które oświeca i umacnia serca, przełam swoim Duchem opory i wahania niezdecydowanych, daj tym, których powołujesz, odwagę odpowiedzenia z miłością: „Oto ja, poślij mnie!” Amen.

Pieśń – „Przed tak wielkim Sakramentem”

Ks. Jerzy Jurkiewicz

I czyt. Syr 3,2-6.12-14; Ps 128; II czyt. Kol 3,12-21; Ew. Łk 2,22-40

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pójdźmy wszyscy do stajenki”
Na przygotowanie darów – „Gdy się Chrystus rodzi”
Na komunię – „Pan z nieba i z łona”„Pasterze mili”„Jezus malusieńki”
Na uwielbienie – „Ach, ubogi żłobie”
Na zakończenie – „A wczora z wieczora”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Dziś w liturgiczne święto Najświętszej Rodziny Bóg stawia nam przed oczyma wyjątkową rodzinę – Najświętszą Rodzinę. Powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie jest jedną z dróg do świętości. Apostoł Narodów w dzisiejszym drugim czytaniu wskazuje na cnoty, które pomagają we wzajemnym uświęceniu i budowaniu prawdziwej wspólnoty rodzinnej, czyli domowego Kościoła. Są nimi: miłosierdzie, dobroć, pokora, cichość, cierpliwość, gotowość do przebaczenia (por. Kol 3,12-13). Kończący się rok skłania nas do zrobienia rachunku sumienia także w odniesieniu do naszej najbliższej rodziny. Jeżeli sumienie wyrzuca nam zaniedbania, to trzeba, abyśmy wzbudzili w sobie żal za grzechy i podjęli mocne postanowienie poprawy oraz zadośćuczynili za wyrządzone krzywdy i popełnione błędy.

Na mszach świętych będzie odczytywany List Episkopatu Polski

Modlitwa wiernych

Zgromadzeni przy ołtarzu Pańskim w święto Najświętszej Rodziny z Nazaretu, zanieśmy za Jej pośrednictwem gorące modlitwy do Boga Ojca wszechmogącego:

  1. Za Kościół święty, aby zawsze największą troską ota­czał wszystkie rodziny, kolebkę życia religijnego.
  2. Za rodziny, aby siłą wzajemnej miłości, wiary i nadziei zdołały pokonać dotkliwe trudności materialne.
  3. Za rozbite i nieszczęśliwe rodziny, by na nowo weszły na drogę jedności i zgody.
  4. Za chorych, cierpiących oraz ludzi w podeszłym wieku, aby z Eucharystii czerpali siły do niesienia codziennego krzyża.
  5. Za naszych zmarłych rodziców, aby za swój trud naszego wychowania otrzymali od Boga wieczną nagrodę.
  6. Za nas samych, abyśmy w nadchodzącym nowym roku byli zawsze wierni swemu powołaniu.

Wszechmogący, wieczny Boże, wysłuchaj naszych modlitw i spraw, aby w rodzinach naszych panowała zawsze atmosfera rodziny nazaretańskiej. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

„Rodzina jest powołana, (…) aby stawać się miejscem, w którym życie, dar Boga, może rozwijać się zgodnie z wymogami prawdziwego ludzkiego wzrostu” (Jan Paweł II, Encyklika Evangelium vitae, 92). Na budowanie atmosfery sprzyjającej rozwojowi życia zarówno fizycznego, jak i duchowego oraz na naśladowanie cnót Świętej Rodziny w naszych rodzinach przyj­mij­my Boże błogosławieństwo.

I czyt. Iz 42,1-4.6-7; Ps 29; II czyt. Dz 10,34-38; Ew. Mt 3,13-17

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Przez chrztu świętego”
Na przygotowanie darów – „Z rąk kapłańskich”
Na komunię – „Oto święte Ciało Pana”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „Z nieba wysokiego”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Dziś nasze oczy kierują się nie tylko na ołtarz, ale również na naszą parafialną chrzcielnicę. Wspominając chrzest Chrystusowy, popatrzmy na miejsce, gdzie ochrzczono tak wiele naszych barci i sióstr. Niech dzisiejszy dzień przypomni nam, jak wielki dar łaski otrzymuje człowiek na chrzcie świętym. Przecież to chrzest jest bramą, przez którą możemy wejść tu, aby dziś złożyć wraz z Chrystusem Najświętszą Ofiarę.

Modlitwa wiernych

Jezus objawia nam w pełni Boże życie. Przez Jego doskonałe pośrednictwo powierzmy w Duchu Świętym nasze prośby Ojcu w niebie, ufając, że wysłucha swego umiłowanego Syna, w którym ma upodobanie:

  1. Prośmy Boga, Źródło życia wiecznego, w intencji wszystkich nowo ochrzczonych, niech nowe narodzenie zapoczątkuje w ich duszach stały wzrost wiary.
  2. Prośmy Pana żniwa, który posyła robotników na swe żniwo za rodziców chrzestnych, niech w mocy Ducha Świętego ukazują świadectwo życia Bożego swym chrześniakom.
  3. Prośmy Pana wszelkiego życia w intencji chorych, cierpiących i niepełnosprawnych, aby fizyczne dolegliwości i braki tym bardziej zaowocowały rozkwitem ich wewnętrznego życia łaski.
  4. Boga, który tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy mógł być zbawiony, prośmy w intencji apostatów i ludzi wypierających się wiary, aby głos Bożej miłości jeszcze raz zabrzmiał w ich sercach.
  5. Ojca wszystkich ludzi prośmy w intencji naszych barci chrześcijan innych wyznań, aby wiara we wspólny chrzest
    i Trójcę Świętą była fundamentem budowy trwałej jedności.
  6. Naszego Ojca, który dał nam początek, prośmy w naszych intencjach, aby Jego życie rozwijało się w naszych duszach na Jego chwałę i ku naszemu zbawieniu.

Dobry Boże, Ty nakazałeś nam posłuszeństwo Twemu umiłowanemu Synowi, wysłuchaj naszych próśb, które z ufnością do Ciebie zanosimy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Eucharystię kończy błogosławieństwo w imię Trójcy Przenajświętszej. Wyraża ono prawdę o tym, jak bogaty w wewnętrzną miłość jest nasz Bóg. Dziś w szczególny sposób, przez wspomnienie naszego chrztu, to wewnętrzne życie Boga stało się naszym udziałem. Jesteśmy tego świadomi i mamy być tego świadkami. Niech ta sama miłość, która od wieków płonie w Bogu, zapłonie w naszych rodzinach, sąsiedztwach i miejscach pracy.

 Ks. Hieronim Kosiarski

­