I czyt. Prz 8,22-35; Ps 148; II czyt. Ga 4,4-7; Ew. J 2,1-11

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Obchodzimy dzisiaj uroczystość Matki Boskiej Częstochowskiej, w której nasz naród dostrzega swoją szczególną Orędowniczkę i wzór do naśladowania. Podczas jednej z pielgrzymek do ojczyzny, wpatrując się w oblicze Jasnogórskiej Madonny, bł. Jan Paweł II, powiedział: „Tutaj zawsze byliśmy wolni!”.

Wspominając zatem Jej opiekę nad Kościołem w Polsce, zwłaszcza w okresie „szwedzkiego potopu”, zdajemy sobie sprawę, że Maryja chce przezeń nauczyć nas czegoś więcej: bycia wolnymi sercem – od grzechu, zbyt wielkich ambicji, rzeczy materialnych – i otwarcia się na Tego, którego ofiaruje nam Ona w jasnogórskiej ikonie, który stanowi centrum ludzkiej historii oraz jest sensem naszego życia – na Jezusa.

Modlitwa wiernych

Przejęci uczuciem wdzięczności wobec Boga za to, że przez obraz Matki Bożej Częstochowskiej okazał nam miłość Matki Bożej względem narodu polskiego, przedstawmy Mu nasze prośby.

  1. Módlmy się za Kościół w Polsce, by całemu światu głosił chwałę Maryi.
  2. Módlmy się za Benedykta XVI, by nieustannie ukazywał światu Matkę Bożą, która jest ratunkiem dla świata.
  3. Módlmy się za Polaków przebywających poza granicami kraju, by zgodą i swoją postawą religijno-moralną godnie reprezentowali naród polski i królestwo Maryi.
  4. Módlmy się za dzieci i młodzież kończącą swoje wakacje. Niech czas odpoczynku sprawi, by z zapałem i zaangażowaniem podjęli czekające ich obowiązki.
  5. Módlmy się za poległych w obronie ojczyzny, aby Pan Bóg wynagrodził ich ofiarę życiem wiecznym.
  6. Módlmy się za nas samych, byśmy całym swoim życiem, świadczyli o naszej przynależności do narodu czczącego w sposób szczególny Matkę Bożą.

Panie i Boże nasz, składamy Ci dzięki za wszelkie łaski wyproszone dla naszego narodu przez Matkę Bożą sławioną w jasnogórskiej ikonie i ufamy, że wysłuchawszy naszych próśb na ziemi, przyjmiesz nas w godzinę śmierci do swej chwały. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem

Matka Boża jest z woli swojego Syna Matką każdego człowieka. To dla nas wielka nadzieja i pociecha. W sposób szczególny Jej macierzyńskiej opieki dostąpił w czasie swej długiej historii naród polski. Niech błogosławieństwo, które za chwile zostanie nam udzielone, pomoże nam spłacać dług wdzięczności wobec swej Matki.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Z dawna Polski Tyś Królową”

Na przygotowanie darów – „Panie, w ofierze”

Na komunię – „Przyjdźcie do Mnie wszyscy”

Na uwielbienie – „Panie dobry jak chleb”

Na zakończenie – „Serdeczna Matko”

I czyt. 1 Krl 19,4-8; Ps 34; II czyt. Ef 4,30 – 5,2; Ew. J 6,41-51

Wprowadzenie do Mszy Świętej

„Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba” (J 6,47.51) – mówi dziś do nas Pan. Przez całe nasze życie karmimy się łaską żyjącego Boga. Wierzymy, że Bóg jest źródłem naszego życia. W dniu dzisiejszym, wspominając te słowa Chrystusa, Kościół pragnie odnowić naszą wiarę w Niego. Pośród nas jest On sam, jako chleb życia i słowo zbawienia.

W naszym podążaniu za Chrystusem i w naszym życiu według Jego Ewangelii towarzyszy nam Kościół. Od kilku miesięcy słyszymy często, że Kościół jest „naszym domem”. Tak bowiem brzmi hasło obecnego roku duszpasterskiego. Kościół jest przede wszystkim domem Bożym, miejscem, w którym rozbrzmiewa Boża chwała i które On sam zamieszkuje.
W każdej Eucharystii przychodzi na ołtarz, w tabernakulum czeka na spotkanie z nami, gotów w każdej chwili podjąć rozmowę i wskazać drogę życia. Ten, który do końca nas umiłował, przychodzi do nas w Chlebie dającym życie wieczne i otwiera nas na potrzeby naszych bliźnich. Obdarowani przez Chrystusa możemy się dzielić z nimi chlebem, miłością i sobą.

Zdajemy sobie sprawę, że w wielkiej wspólnocie Kościoła istnieje dobro i zło, świętość, ludzka słabość oraz grzech. Posileni słowem Bożym chciejmy w dniu dzisiejszym odpowiedzieć sobie na kilka pytań: o co często chodzi w krytyce Kościoła? Czy zawsze chodzi o prawdę i dobro? Czy u podstaw krytyki leży nasza niewierność Ewangelii i jej wymaganiom?

A za to, że nie zawsze postrzegaliśmy Kościół jako nasz dom i przyłączaliśmy się do jego krytyki, u początku tej Eucharystii uczyńmy szczery rachunek sumienia.

Modlitwa wiernych

Do Boga, który mówi nam dzisiaj: „Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne”, skierujmy nasze pokorne prośby, ufając, że zostaną wysłuchane.

  1. Módlmy się za Kościół święty, aby jednocząc ludzi we wspólnotę wierzących, ukazywał światu komunię miłości pomiędzy Bogiem a ludźmi.
  2. Módlmy się za Benedykta XVI, biskupów i kapłanów, aby słowem i przykładem wskazywali drogę do zbawienia.
  3. Módlmy się za Europę, aby wszyscy mieszkańcy naszego kontynentu zrozumieli, że orędzie o Jezusie Chrystusie musi przenikać również współczesną kulturę europejską.
  4. Módlmy się za dzieci i młodzież wypoczywających na wakacjach, by nie zaniedbywali praktyk religijnych, które przyczyniają się do wzrostu wiary.
  5. Módlmy się za zmarłych (szczególnie za NN), aby mogli całą wieczność cieszyć się przebywaniem we wspólnocie z Bogiem Ojcem.
  6. Módlmy się za nas samych, o dar żywej wiary, abyśmy otwarci na działanie Ducha Świętego dawali świadectwo
    o Chrystusie w naszych rodzinach, szkołach, zakładach pracy.

Panie Boże, chlebie żywy, Ty jesteś pokarmem naszej wiary, spraw, aby ten pokarm dawał nam siły do odważnego głoszenia słowem i czynem Chrystusowej Ewangelii oraz aby był podstawą naszego życia chrześcijańskiego. Prosimy Cię o to przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Wszyscy tu obecni tworzymy Kościół Chrystusowy, który jest naszym domem. Otwórzmy oczy i serca i zaakceptujmy życie ofiarowane nam przez Chrystusa, który jest naszym „chlebem życia”. Dokąd i do kogo pójdziemy? On ma przecież „słowa życia wiecznego”. Umocnieni wiarą przyjmijmy Boże błogosławieństwo.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pod Twą obronę”

Na przygotowanie darów – „Panie w ofierze”

Na komunię – „Ja wiem, w kogo ja wierzę”

Na uwielbienie – „Dzięki, o Panie”

Na zakończenie – „Niechaj z nami będzie Pan”

I czyt. Ap 11,19a; 12,1.3-6a.10ab; Ps 45; II czyt. 1 Kor 15,20-26; Ew. Łk 1,39-56

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Świętujemy dziś wniebowzięcie Maryi. Nasze oczy kierujemy ku niebu, tam, gdzie jest nasza prawdziwa i ostateczna ojczyzna. Zachwycając się triumfem wniebowzięcia, chciejmy naśladować Maryję w życiu ofiarnym, a nawet naznaczonym cierpieniem. Tylko wówczas radość nieba stanie się naszym udziałem.

Prośmy dziś za rolników przynoszący plony ziemi, jako wyraz wdzięczności wobec Boga Stwórcy, i dziękujmy Matce Boskiej Zielnej za nieustanną opiekę nad polami, zagrodami, sadami, plantacjami, byśmy nigdy nie cierpieli głodu.

Modlitwa wiernych

W radosnym dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, za Jej wstawiennictwem skierujmy nasze prośby do Boga, Ojca Wszechmogącego :

  1. Za Kościół święty, aby nieustannie i niestrudzenie głosił orędzie miłości, wskazując na cnoty Maryi.
  2. Za Benedykta XVI, aby miłość do Matki Najświętszej pomagała w przezwyciężaniu trudności głoszenia królestwa Bożego na ziemi.
  3. Za dzieci, młodzież, dorosłych i seniorów, aby wszyscy pamiętali o swoim powołaniu do szczęścia wiecznego w niebie.
  4. Za naszą ojczyznę i naród polski, byśmy wspominając „cud na Wisłą”, z ufnością powierzali się opiece Maryi i dbali o wierność chrześcijańskich korzeni na polskiej ziemi.
  5. Za rolników i pracujących na roli, aby mogli cieszyć się owocami swojej pracy i byli sprawiedliwie wynagradzani.
  6. Za nas zebranych na niedzielnej Eucharystii, abyśmy ufnie oddali nasze życie Maryi i starali się Ją naśladować w pielgrzymce wiary do nieba.

Boże, wysłuchaj naszej pokornej modlitwy i udziel nam łask, których najbardziej potrzebujemy, za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy, którą dziś czcimy jako Wniebowziętą. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Wpatrując się dziś w Maryję Wniebowziętą, idźmy ufnie do naszych domów i miejsc pracy; niech moc błogosławieństwa Chrystusowego wciąż nas rozpala do gorliwego świadectwa i budowania królestwa Chrystusowego w codzienności.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „O Maryjo w niebo uniesiona”

Na przygotowanie darów – „Matko niebieskiego Pana”

Na komunię – „Daj mi Jezusa, o Matko moja”

Na uwielbienie – „Magnificat”

Na zakończenie – „Jak szczęśliwa Polska cała”

I czyt. Prz 9,1-6; Ps 34; II czyt. Ef 5,15-20; Ew. J 6,51-58

Wprowadzenie do Mszy Świętej

W tę niedzielę zgromadził nas wokół siebie Pan. Zwołał nas i zaprosił do zastawionego bogato stołu słowa i Eucharystii. Pokrzepi nas dzisiaj Jezus nauką o mądrości i chlebie, który daje życie wieczne, a także nakarmi nas do syta swoim Ciałem i Krwią. Wdzięczni za dar osobistego spotkania z Chrystusem, za dar świętych chwil przeżywanych w Jego obecności i bliskości, otwórzmy nasze serca i umysły na Jego działanie i światło oraz złóżmy na ołtarzu wszystko, co o nas stanowi.

Modlitwa wiernych

Do Boga, który jest naszym najlepszym Ojcem, wysłuchuje nasze błagania i karmi nas do syta, zanieśmy z ufnością szczere, z głębi serca płynące modlitwy:

  1. Za Kościół święty, aby bez względu na modne ideologie nieustannie uczył, że szczęście człowiek może osiągnąć tylko w pełnym zjednoczeniu się z Bogiem.
  2. Za Benedykta XVI, wszystkich biskupów i kapłanów, aby wskazywali ludziom, że Bóg jest Miłością, pochylającą się zwłaszcza nad tymi, których świat odrzuca i lekceważy.
  3. Za wszystkich, którzy rozdają braciom i siostrom chleb życia wiecznego, aby sami czerpali z niego siłę.
  4. Za naszą ojczyznę, aby trwając mocno w wierze, tradycji i kulturze, nigdy nie traciła nadziei, a swoją przyszłość budowała na zaufaniu Bogu i wierności narodowemu dziedzictwu.
  5. Za wszystkich chorych, cierpiących, strapionych, aby dzięki modlitwie i pomocy bliźnich odczuli, że Bóg ich szczególnie kocha i błogosławi.
  6. Za zmarłych, którzy za życia karmili się słowem i Ciałem Chrystusa, aby w niebie uczestniczyli w wiecznych godach Baranka.
  7. Za nas samych, abyśmy umieli korzystać z pouczeń Chrystusa, bezgranicznie Mu zaufali oraz karmili się co dzień tym pokarmem, który daje życie wieczne.

Boże Ojcze, który dajesz swojemu stworzeniu pokarm we właściwym czasie, obudź w nas pragnienie pożywania tego „Chleba, który zstąpił z nieba”, abyśmy Nim pokrzepieni mogli wychwalać Twoje Miłosierdzie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Chrystus Pan zaopatrzył nas na drogę w codzienność swoim słowem pełnym mądrości i nadziei. Pokrzepił nas także swoim Ciałem, które umacnia nas i chroni. Niech świadomość, że możemy w każdej chwili do Niego przyjść i czerpać z Jego nieogarnionej mądrości, będzie dla nas siłą w codziennej realizacji naszego życiowego powołania.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pod Twą obronę”

Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”

Na komunię – „O Święta Uczto”

Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”

Na zakończenie – „My chcemy Boga”

I czyt. 2 Krl 4,42-44; Ps 145; II czyt. Ef 4,1-6; Ew. J 6,1-15

Wprowadzenie do Mszy Świętej

W swojej codzienności, zabieganiu wciąż czegoś szukamy, do czegoś dążymy. Niby coś znajdujemy, pracujemy, bawimy się, spożywamy posiłki, ale wciąż dalecy jesteśmy od tego, czego pragniemy. Przychodzimy więc do Chrystusa jako głodni szukający duchowego pokarmu. On rozmnaża chleb i zaprasza nas do swego stołu, stołu słowa i stołu Komunii Świętej.

Modlitwa wiernych

Do Boga naszego Ojca, który dał nam swojego Syna, zanieśmy wspólne prośby i błagania w intencji Kościoła świętego, nas samych i całego świata:

  1. Módlmy się za papieża Benedykta XVI, aby jego nauczanie było słuchane w całym świecie.
  2. Módlmy się za Kościół powszechny, by z mocą sprawował w całym świecie sakramenty Chrystusa.
  3. Módlmy się, byśmy zawsze z należytym szacunkiem przyjmowali Chrystusa w Komunii Świętej.
  4. Módlmy się za tych, którzy przekazali nam wiarę i przygotowali nas do I Komunii Świętej, w intencji naszych rodziców i katechetów, by Bóg wynagrodził im wszystko dobro dla nas uczynione.
  5. Módlmy się za tych, którzy nie znają Chrystusa, aby w końcu dotarli do Jego stołu słowa i Eucharystii.
  6. Módlmy się za nas samych, abyśmy umocnieni chlebem eucharystycznym z wiarą i radością szli odważnie przez życie.

Boże, nasz Ojcze, który przez swojego Syna dałeś nam chleb z nieba, wysłuchaj nas w łaskawości swojej. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Chrystus uczy nas, jak w przemijającym świecie znajdować to co wieczne. On przychodzi i łamie dla nas chleb, leczy nasze słabości, byśmy posileni Jego słowem i Eucharystią z odwagą przemieniali w dobro zarówno ten przemijający świat, nasze rodziny, jak i nas samych. Niech nam w tym towarzyszy Boże błogosławieństwo.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Gdzie miłość wzajemna”

Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”

Na komunię – „Zbliżam się w pokorze”

Na uwielbienie – „Skosztujcie i zobaczcie”

Na zakończenie – „My chcemy Boga”

I czyt. Wj 16,2-4.12-15; Ps 78; II czyt. Ef 4,17.20-24; Ew. J 6,24-35

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Zgromadziliśmy się na Mszy Świętej w pierwszą niedzielę sierpnia. W ten sposób odpowiadamy na zaproszenie Chrystusa, naszego Pana, które usłyszymy w dzisiejszej Ewangelii: „Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (J 6,35). Pan Jezus, znając nasze codzienne trudności i zmagania, chce przyjść nam z pomocą. A czyni to w sposób jakże prosty, a zarazem niezwykły – staje się dla nas Chlebem życia.

Podczas dzisiejszej adoracji Najświętszego Sakramentu będziemy wyznawać tę prawdę i dziękować Bogu Ojcu za to, że daje nam nieustannie „prawdziwy chleb z nieba”. Będziemy także rozważać prawdę o Kościele, który jest domem Boga
i domem nas – ludzi.

Aby udział w tej Mszy Świętej był godny i owocny, wzbudźmy w naszych sercach intencję, w jakiej chcemy dziś modlić się. Do intencji osobistych dołączmy także intencję związaną z miesiącem sierpniem: prośmy za naszą ojczyznę, módlmy się o jej pomyślność oraz o trzeźwość w naszym narodzie. Za brak miłości do Boga i ludzi, szczególnie w ostatnim tygodniu, przeprośmy teraz miłosiernego Pana.

Modlitwa wiernych

Do Boga, naszego Ojca, zanieśmy przez pośrednictwo Jezusa Chrystusa nasze wspólne modlitwy.

  1. Za Kościół święty, aby nieustannie karmił swoje dzieci ze stołu słowa Bożego i Eucharystii, a w ten sposób wypełniał swoje podstawowe powołanie.
  2. Za Benedykta XVI, naszego biskupa NN oraz kapłanów, aby w zadaniach pasterskich byli zawsze wspierani naszą życzliwością, modlitwą, cierpieniem.
  3. Za naszą ojczyznę, Polskę, aby pozostała wierna chrześcijańskim wartościom i – jak nas prosił bł. Jan Paweł II – nie podcinała sama tych korzeni, z których wyrosła.
  4. Za uzależnionych od alkoholu, narkotyków i innych używek, aby dzięki pomocy ludzi i wsparciu łaski Bożej potrafili wyzwolić się z nałogu i cieszyć się wolnością dzieci Bożych.
  5. Za zmarłych bliskich naszemu sercu, za tych, co oddali swoje życie w obronie i za wolność naszej ojczyzny, aby mogli cieszyć się radością życia wiecznego.
  6. Za nas samych, abyśmy w naszym życiu chrześcijańskim doceniali wielki dar obecności pośród nas Jezusa Eucharystycznego, często się Nim karmili i Go adorowali.

Ojcze, usłysz nasze wspólne modlitwy, które z wiarą i ufnością do Ciebie zanosimy. Tobie zawierzamy każdy dzień naszego życia. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.


Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Kłaniam się Tobie”

Panie Jezu, ukryty w tej białej Hostii, w tej odrobinie Chleba! Klękamy dzisiaj przed Tobą i wyznajemy naszą wiarę w Twoją obecność pośród nas. Wierzymy Twoim słowom, które dziś wypowiedziałeś do nas w Ewangelii: „Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (J 6,35). Przychodzimy do Ciebie, aby powierzać Ci nasze sprawy, nasze rodziny, parafię, młodzież i dzieci odpoczywające na wakacjach oraz naszą ojczyznę – Polskę, która potrzebuje naszej modlitwy, zwłaszcza w intencji trzeźwości jej synów i córek.

Nasze życie tu, na ziemi, jest wędrówką, podobną do tej, którą kiedyś odbywali Izraelici przez pustynię. Zmęczeni drogą do Ziemi Obiecanej zaczęli narzekać i szemrać przeciw Mojżeszowi, który ich wyprowadził z Egiptu, gdzie byli traktowani jak niewolnicy. Bóg usłyszał ich wołanie i – o czym dowiadujemy się z dzisiejszego pierwszego czytania – zesłał im mięso w postaci przepiórek oraz mannę. Całe to wydarzenie było jednak jedynie zapowiedzią, figurą innego, ważniejszego wydarzenia. Otóż Bóg, w naszej ziemskiej wędrówce do królestwa niebieskiego, pragnie również obdarzyć nas pokarmem. Jest nim nie tylko chleb codzienny – choć i ten otrzymujemy z hojnej ręki Boga Ojca – lecz przede wszystkim Chleb niebieski, którym jesteś Ty – Panie Jezu. Pozostałeś z nami pod postacią Chleba właśnie po to, aby być naszym pokarmem na drogę do nieba. Sam ten cud zapowiedziałeś w dzisiejszej Ewangelii w słowach: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i daje życie światu” (J 6,32-33). Wierzymy, Panie Jezu, Twoim słowom, wierzymy, że Ty jesteś prawdziwym pokarmem i kto Ciebie spożywa, kto z Tobą się jednoczy, ten nosi w duszy prawdziwe życie, życie wieczne. Naszą wdzięczność za dar niebieskiego chleba chcemy wyrazić Ci słowami pieśni.

Pieśń – „Dzięki, o Panie, składamy dzięki"

Panie Jezu, obecny rok duszpasterski przeżywamy pod hasłem: „Kościół naszym domem”. W jego trakcie chcemy lepiej poznać i zrozumieć, czym jest Kościół święty. Jest to bardzo ważne w dzisiejszych czasach, gdyż obecnie często na Twój Kościół patrzymy tylko po ludzku, widząc w nim jedynie instytucję społeczną. Tymczasem Ty, Panie Jezu, na swój Kościół patrzysz inaczej. Jest On Twoim mistycznym Ciałem, jest Twoją Oblubienicą, Twoją owczarnią, Twoim domem. Zapominając o tym, że Kościół jest nie tylko ludzki, ale i boski, nie tylko widzialny, lecz i niewidzialny, łatwo mu przyklejamy łatkę typu: „Kościół jest za bardzo konserwatywny”, albo „Kościół jest za bardzo progresywny”. Jest za bardzo konserwatywny, bo wyznaje istnienie prawd niezmiennych, zasad i norm niepodważalnych jak choćby Dziesięć Przykazań Bożych, czyli Dekalog; jest niepostępowy bo się sprzeciwia aborcji, związkom homoseksualnym, rozwodom, metodzie zapłodnienia in vitro itd. Z drugiej strony nie brak głosów, że Kościół dzisiejszy jest za bardzo progresywny, że za mało wymaga od ludzi, że nie sprzeciwia się stanowczo złu, że niepotrzebnie prowadzi dialog z Żydami, muzułmanami, niewierzącymi itd. Niektórzy próbują nawet dzielić obecny Kościół w naszej Ojczyźnie na Kościół np. toruński i łagiewnicki, Kościół związany z tą czy inną partią polityczną.

Panie Jezu, jak bardzo takie myślenie, takie podziały ranią Ciebie! Są one świadectwem, jak bardzo w naszym patrzeniu na Kościół jesteśmy jeszcze ograniczeni, jak bardzo myślimy tylko po ludzku, a nie po Bożemu. Dlatego – Panie Jezu – i nas dotyczą ostre słowa św. Pawła Apostoła, które usłyszeliśmy dziś w liturgii słowa: „To mówię i zaklinam was w Panu, abyście nie postępowali tak, jak postępują poganie z próżnym ich myśleniem. Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa. Trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek kłamliwych żądz, a odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego na obraz Boga
w sprawiedliwości i prawdziwej świętości” (Ef 4,17.20.22-24).

Świadomi naszych słabości, naszego czysto ludzkiego spojrzenia na Twój święty Kościół, pragniemy teraz wspólnie Cię przepraszać.

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

– Za to, że na Kościół patrzymy często jak tylko na ludzką instytucję…

– Za to, że wprowadzamy podziały w Twoim Kościele, a w ten sposób ranimy Ciebie…

– Za to, że za mało kochamy Kościół, który jest Twoim i naszym domem…

– Za grzechy nasze, nawet te najbardziej osobiste i skryte, bo one również ranią i niszczą Twój święty Kościół…

–  Za brak modlitwy za naszych pasterzy: za Ojca Świętego, biskupów, kapłanów…

– Za to, że łatwo krytykujemy Kościół, a za mało dla niego pracujemy, za mało za niego modlimy się i cierpimy…

– Za to, że naszymi pochopnymi opiniami łatwo dzielimy Kościół, z czego najbardziej cieszy się nasz wróg – szatan…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Kościół to nie tylko dom”

Panie Jezu, dzisiejsza Ewangelia pokazała nam, że w czasach kiedy chodziłeś po palestyńskiej ziemi, nie wszyscy Cię rozumieli. Wielu chodziło za Tobą, lecz tylko dlatego, że rozmnożyłeś chleb, że przy Tobie najedli się do syta. Tymczasem Ty przyszedłeś na świat nie po to, aby zapewnić nam wygodne i łatwe życie na nim, lecz aby przez Twoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie dać nam prawdziwe życie, życie wieczne.

Również i dziś wielu ludzi nie rozumie Twojego Kościoła. Wielu, niestety także katolików, patrzy na niego jedynie przez pryzmat doczesności. Chce, aby był co najwyżej sprawną instytucją humanitarną, charytatywną, która daje ludziom potrzebny chleb ziemski, zapewnia dach nad głową, potrzebną pomoc. Tymczasem – nie negując tego wymiaru działalności Kościoła – Ty zwracasz naszą uwagę na to, że podstawowy cel twojego Kościoła, Twojego mistycznego Ciała, jest inny, o wiele większy. Ma on nade wszystko dawać całemu światu, Pokarm przez duże „P”, czyli Ciebie samego, Boga. Tak, Panie Jezu, najważniejszym celem Twojego Kościoła jest dawać ludziom Boga, a w ten sposób odkrywać sens ludzkiego życia i czynić nas uczestnikami prawdziwego życia, życia wiecznego! Dlatego właśnie podstawowym zadaniem Kościoła jest budzić wiarę w Boga przez głoszenie słowa Bożego, sprawowanie sakramentów świętych, przez kult sprawowany w świątyniach: „Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6,29).

Kościół zatem nie jest ani konserwatywny, ani progresywny. Kościół jest Twój – Panie Jezu, jest Twoim domem, do którego nas zapraszasz, nas, ludzi z każdego pokolenia, ludu i narodu, ludzi o różnych poglądach politycznych, o różnym statusie społecznym. Dla Ciebie bowiem nie liczy się nasz wiek, nasze stanowisko, zdrowie, wykształcenie, zarobki. Za wszystkich nas oddałeś swoje życie na krzyżu, wszyscy jesteśmy Twoimi dziećmi. Ty chcesz zatem, abyśmy wszyscy stanowili jedną wielką rodzinę, abyśmy wzajemnie się miłowali tak, jak Ty nas umiłowałeś. Wdzięczni za dar Kościoła, który wskazuje nam drogę do Ciebie, który nam daje Ciebie jako pokarm na życie wieczne, pragniemy teraz wspólnie się modlić.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU!

– Abyśmy na Kościół święty patrzyli w świetle słowa Bożego, a nie przez pryzmat sensacji dziennikarskich, plotek i skandali…

–  Abyśmy wierzyli, że Ty, Panie Jezu, jesteś Głową mistycznego Ciała Kościoła, a my jego poszczególnymi członkami…

– Abyśmy smucili się grzechami Kościoła, za nie przepraszali Ciebie i pokutowali…

– Abyśmy dążyli do osobistej świętości, bo w ten sposób najlepiej pomagamy Kościołowi świętemu, aby był tym, czym Ty chcesz, aby był…

– Abyśmy nie wprowadzali podziałów w Twoim Kościele, lecz zawsze pracowali na rzecz jedności i wzajemnego szacunku…

– Aby Kościół w Polsce mógł cieszyć się wolnością i jak najlepiej służył naszej Ojczyźnie, dając jej znakomitych synów i córki…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Przykazanie nowe daję wam”

Panie Jezu, dziękujemy Ci, za tę chwilę wspólnej modlitwy. Oddajemy Tobie nasze intencje, nasze troski i problemy, nas samych. Wychodząc dzisiaj z tej świątyni, wiemy, że naszym obowiązkiem jest nie tylko modlić się za siebie samych, lecz także za Kościół święty, który jest naszym domem i Twoim mistycznym Ciałem. Prosimy, Panie Jezu, błogosław nam i spraw, abyśmy zawsze wraz z naszymi pasterzami: Ojcem Świętym, biskupami i kapłanami, byli Twoją wierną owczarnią. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Pieśń: „Przed tak wielkim sakramentem"

Przed rozesłaniem

Chrystus, który nas nakarmił swoim Ciałem i napoił swoją Krwią, posyła nas, abyśmy umacniali naszych braci i siostry, których spotkamy na drogach życia i byli dla nich solą i światłem.

Chcemy w tym tygodniu – pamiętając, że sierpień jest miesiącem trzeźwości – dobrowolnie zrezygnować z napojów alkoholowych w naszych kontaktach towarzyskich. Niech błogosławieństwo Boże nas w tym umocni.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pod Twą obronę”

Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”

Na komunię – „Panie dobry jak chleb”

Na uwielbienie – „Duszo Chrystusowa”

Na zakończenie – „Weź w swą opiekę”

I czyt. Jr 23,1-6; Ps 23; II czyt. Ef 2,13-18; Ew. Mk 6,30-34

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Rozpoczynając kolejny tydzień naszego pielgrzymowania do „Domu Ojca” gromadzimy się w naszej świątyni. Jest ona naszym domem, w którym Bóg Ojciec przez Jezusa Chrystusa buduje z nas żywy Kościół. Jest w nim miejsce dla każdego człowieka, tak pojedynczych osób, jak i różnych ruchów i stowarzyszeń, które Duch Święty nieustannie powołuje w Kościele. Zadaniem nas wszystkich: kapłanów, wiernych świeckich oraz przedstawicieli ruchów i stowarzyszeń – jest wspólna troska o Kościół jako nasz dom. Chrystus zaprasza nas dzisiaj, abyśmy „wypoczęli nieco”. Złóżmy więc na Jego ołtarzu wszystkie nasze intencje, a świadomi własnej niedoskonałości przepraszajmy za grzechy przeciwko wspólnocie Kościoła.

Modlitwa wiernych

Bóg jest naszym Ojcem, do którego mamy śmiały przystęp przez Jezusa Chrystusa. Zgromadzeni więc wokół ołtarza Chrystusa zanieśmy nasze wspólne prośby i błagania.

  1. „Ja sam zbiorę resztę swego stada”. Módlmy się za cały Kościół, Bożą owczarnię, aby wobec całego świata dawała czytelne świadectwo dobroci i miłości Boga.
  2. „Ustanowię zaś nad nimi pasterzy, by je paśli”. Módlmy się za wszystkich pasterzy Kościoła, aby przez głoszenie Ewangelii i sprawowane sakramenty pomogli nam dostąpić zbawienia.
  3. „Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiadali Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali”. Módlmy się w intencji wszystkich ruchów i stowarzyszeń, aby pomagały nam w spotkaniu z Jezusem Chrystusem.
  4. „W jego dniach Juda dostąpi zbawienia”. Módlmy się w intencji naszych bliskich zmarłych (NN), aby obmyci krwią Chrystusa Pana dostąpili łaski zbawienia.
  5. „A on rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!”. Módlmy się w intencji całej naszej wspólnoty eucharystycznej, abyśmy potrafili po trudach dnia i tygodnia odpoczywać przy Bogu.

Wszechmogący Boże, Twoja dobrość przewyższa pragnienia zwracających się do Ciebie. Wysłuchaj nasze modlitwy i błogosław w naszych dobrych pragnieniach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Kończy się Ofiara Chrystusa, w czasie której pojednał On nas z sobą i zburzył rozdzielający nas mur wrogości. Jezus zaprasza nas, abyśmy, wracając do naszego codziennego życia byli świadkami prawdy o Bogu, który żyje w swoim Kościele, w naszych rodzinach oraz wspólnotach religijnych. Na czas dawanie naszego świadectwa przyjmijmy Boże błogosławieństwo.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Złącz, Panie, miłujących Cię”

Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”

Na komunię – „Idzie, idzie Bóg prawdziwy”

Na uwielbienie – „Niech żyje Jezus zawsze w sercu mym”

Na zakończenie – „Lud Twój, Panie, lud pielgrzymi”

I czyt. Mdr 1,13-15; 2,23-24; Ps 30; II czyt. 2 Kor 8,7.9.13-15; Ew. Mk 5,21-43

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Święty Proboszcz z Ars powtarzał często: „Jakże niesamowitą rzeczą jest być księdzem!”. I dodawał: „Jakże trzeba żałować księdza, który odprawia Mszę tak, jakby czynił coś zwyczajnego! Jakże nieszczęsny jest ksiądz pozbawiony życia duchowego!”.

Przeżywając dzisiaj Dzień Modlitw o Świętość Życia Kapłańskiego, rozważając czym jest posługa kapłana w Kościele prośmy dobrego Boga, aby każdy kapłan przemierzał drogę swojego życia z Chrystusem, pozostając całkowicie w służbie ludzi, będąc – jak napisał papież Benedykt XVI – szafarzem ich zbawienia, ich szczęścia, ich autentycznego wyzwolenia, dojrzewając w tym stopniowym przyjmowaniu woli Chrystusa,
w modlitwie, w obcowaniu z Nim „serce z Sercem”. Te intencje powierzmy Bogu, pobożnie uczestnicząc w Eucharystii i modlitewnym skupieniu w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

Modlitwa wiernych

Pouczeni przykładem przełożonego synagogi i kobiety cierpiącej na krwotok, składając Bogu Ojcu w ofierze swoją wolę, z wiarą i ufnością przedstawmy nasze prośby.

  1. Za Ojca Świętego, biskupów, kapłanów i diakonów, aby naśladując Chrystusa byli dla świata znakiem obecności Boga.
  2. Za ludzi młodych, aby odważnie przyjmowali zaproszenie Jezusa do służby Bożej w kapłaństwie i życiu zakonnym.
  3. Za rządzących państwami, aby troszczyli się o poszanowanie prawa do wolności religijnej.
  4. Za doświadczających trudności w wierze, by przez modlitwę, lekturę Pisma Świętego i Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz pomoc kapłanów otwierali się na tajemnicę Boga.
  5. Za zmarłych, a szczególnie księży, których Bóg postawił na naszej drodze życia, by cieszyli się radością oglądania Boga twarzą w twarz.
  6. Za nas tutaj zebranych, abyśmy pociągnięci przez Ojca i poruszeni przez Ducha Świętego szli wiernie za Chrystusem.

Boże Ojcze, Ty wysłuchujesz naszych modlitw, gdy są zgodne z Twoją wolą i zanoszone z głęboką wiarą. Przyjmij nasze dziękczynienie za posługę kapłanów, które Tobie składamy przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Zróbcie Mu miejsce”

Panie Jezu Chryste, nasze serca przepełnia uwielbienie. Klęczymy przed Tobą, utajonym w Najświętszym Sakramencie. Twoja obecność pod postacią Chleba kieruje nasze myśli ku Eucharystii, gdzie zanurzasz nas w swoich darach – darze swego słowa i swojego Ciała i Krwi. Pragniemy Cię wielbić za miłość, która wybrzmiała w wielkim „tak” wypowiedzianym Ojcu w godzinie krzyża i uobecnianym w każdej Mszy Świętej. Pragniemy Cię wielbić za miłość, którą nas otaczasz za pośrednictwem kapłanów.

Ty sam działasz w nich i poprzez nich. Dokonujesz rzeczy, których kapłan nie mógłby zrobić sam. Trzy zadania kapłana – nauczanie, uświęcanie i kierowanie – są w rzeczywistości Twoim działaniem, Zmartwychwstały Chryste, który dziś nauczasz w Kościele i świecie, i w ten sposób umacniasz wiarę, jednoczysz swój lud, uświęcasz go i prowadzisz.

Panie Jezu, nosimy w sobie wiele pytań – o sens naszego życia, o to, dokąd zmierzamy, co powinniśmy zrobić, by czynić dobro, jak powinniśmy żyć, jakie wartości są naprawdę istotne. Ty dajesz nam kapłanów, byśmy nie pozostawali „jak owce bez pasterza” (por. Mk 6,34). Dajesz ich, by pomagali nam spojrzeć na życie w świetle Bożego słowa i otwierali nas na miłość, która zbawia (por. Benedykt XVI, Katecheza podczas audiencji ogólnej 14.04.2010 r., „L’Osservatore Romano” [2010], nr 6).

Tą miłością jesteś Ty, ukrzyżowany i zmartwychwstały, działający w sakramentach, zwłaszcza w sakramencie Eucharystii i w sakramencie pojednania. W sakramentach pokazujesz, że na pierwszym miejscu nie jesteśmy my, ludzie, lecz że to Bóg pierwszy wychodzi nam na spotkanie, spogląda na nas i prowadzi ku sobie (por. Benedykt XVI, Msza Krzyżma, 01.04.2012 r.).

Panie, przez służbę pasterzy Ty sam nas prowadzisz, strzeżesz, napominasz i ogarniasz miłością.

Za dary Twojej dobroci pragniemy teraz podziękować.

Będziemy powtarzać: DZIĘKUJEMY CI, JEZU!

– Za ziarno Twojego słowa, które hojnie siejesz podczas każdej Eucharystii…

– Za tych wszystkich, którzy odsłaniają nam bogactwo życia duchowego w Kościele i prowadzą jego ścieżkami…

–  Za pracę księży katechetów, sióstr zakonnych i katechetów świeckich dla dobra dzieci i młodzieży, rodzin i społeczeństwa…

– Za to, że pozostałeś z nami w Kościele w tajemnicy Eucharystii…

– Za małżonków, którzy otwierają się wielkodusznie na nowe życie i tworzą w rodzinach klimat sprzyjający budzeniu się powołań kapłańskich i zakonnych…

– Za to, że przez kapłanów wspierasz nas, gdy chcemy się lepiej modlić…

– Za to, że przez spowiedników wydobywasz nas z niewoli grzechu…

– Za to, że przez wymiar zewnętrzny życia Kościoła – parafie, diecezje i różnorodne instytucje kościelne – porządkujesz i ubogacasz nasze przeżywanie wiary…

– Za wszystkie łaski nam i innym udzielone przez Ciebie za pośrednictwem kapłanów chwała niech będzie Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Czego chcesz od nas, Panie”

Panie Jezu, powiedziałeś o samym sobie: „Moja nauka nie jest moją” (J 7,16). Nie głosiłeś siebie, ale Ojca. Także kapłan powinien zawsze tak mówić i działać. Św. Augustyn powiedział: „A my, kapłani, czym jesteśmy? Szafarzami Chrystusa, ponieważ to, co wam rozdajemy, nie jest naszą rzeczą, ale wyciągamy ją z Jego zasobów. Także my tym żyjemy, bo jesteśmy, podobnie jak wy, sługami” (por. Benedykt XVI, Katecheza podczas audiencji ogólnej 14.04.2010 r., „L’Osservatore Romano”, [2010], nr 6).

Panie, Ty pragniesz, aby kapłani byli dyspozycyjnymi
i wielkodusznymi w swej posłudze, w dawaniu skarbów łaski, jakie Bóg złożył w ich ręce i których nie są „panami”, lecz strażnikami i zarządcami, by byli pasterzami według serca Bożego (por. Jr 3,15) gotowymi do zdania się na Chrystusa, do posłuszeństwa Chrystusowi i Kościołowi. Dlatego u podstaw posługi duszpasterskiej kapłana zawsze leży osobista więź z Bogiem, dostosowanie własnej woli do woli Chrystusa.

„Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie” (Łk 12, 48). Panie Jezu Chryste, nie zawsze kapłańskie serce odpowiada Ci na miarę daru łaski. Nie zawsze też odpowiadamy na zaproszenia Twej miłości kierowane poprzez głos kapłanów. Grzeszymy, dlatego ze skruchą i z głębokim żalem prosimy o przebaczenie.

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

– Za serca zamknięte na dar Bożego słowa w czasie Eucharystii, spowiedzi i katechezy…

– Za zaniedbywanie pogłębiania wiary – analfabetyzm religijny, brak Pisma Świętego, Katechizmu Kościoła Katolickiego i prasy katolickiej w domu…

– Za powierzchowność w przygotowywaniu przez kapłanów homilii i brak skupienia w czasie Eucharystii …

– Za obojętność na to, co dzieje się w parafii…

– Za brak troski o życie duchowe…

– Za odkładanie spowiedzi świętej i życie w stanie grzechu ciężkiego…

– Za zaniedbanie uczestnictwa w Eucharystii…

– Za zaniedbanie modlitwy rodzinnej i osobistej…

– Za brak ducha pokuty i łamanie piątkowego postu…

– Za zaniedbanie natchnień Ducha Świętego…

– Za zgorszenia dawane przez księży…

Panie, Ty dajesz nam poznać samych siebie, Ty dajesz łaskę skruchy, Ty przebaczasz. Za to wszystko chwała niech będzie Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Bądź mi litościw”

Pan Bóg powierzył kapłanom wielkie zadanie: aby byli głosicielami Jego słowa, prawdy, która zbawia, aby byli Jego głosem w świecie, aby nieśli to, co służy prawdziwemu dobru dusz i prawdziwemu rozwojowi wiary (por. 1 Kor 6,12).

Powierzył im także zadanie „uświęcania”. Żaden człowiek sam z siebie, o własnych siłach nie może doprowadzić kogoś innego do kontaktu z Bogiem. Zasadniczą częścią łaski kapłaństwa jest dar inicjowania tego kontaktu. Każdy kapłan doskonale wie, że jest niezbędnym narzędziem zbawczego działania Boga, ale jedynie narzędziem. Taka świadomość powinna czynić duchownych pokornymi i wielkodusznymi w udzielaniu sakramentów, w przestrzeganiu norm kanonicznych, ale także w głębokim przekonaniu, że ich własną misją jest sprawianie, aby wszyscy ludzie, zjednoczeni z Chrystusem, mogli się ofiarować Bogu jako ofiara żywa, święta, Bogu przyjemna (por. Rz 12,1). (por. Benedykt XVI, Katecheza podczas audiencji ogólnej 05.05.2010 r., „L’Osservatore Romano”, wyd. pol. [2010], nr 7).

Skąd może dziś kapłan czerpać siłę do takiego wypełniania swojej posługi, w pełnej wierności Chrystusowi i Kościołowi, poświęcając się całkowicie owczarni? Jest tylko jedna odpowiedź: od Ciebie, Chryste. Twój, Panie, sposób kierowania to nie panowanie, ale pokorna i pełna miłości służba obmywania stóp, a królowanie nad wszechświatem nie jest triumfem ziemskim, ale znajduje swe uwieńczenie na drzewie krzyża, które staje się sądem nad światem i punktem odniesienia dla pełnienia władzy, aby była ona prawdziwym wyrazem miłości duszpasterskiej. (por. Benedykt XVI, Katecheza podczas audiencji ogólnej 26.05.2010 r., „L’Osservatore Romano”, wyd. pol. [2010], nr 7).

Prosimy więc dla kapłanów o potrzebne łaski, a dla nas o wrażliwość serc na Boże prowadzenie.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU!

– O dar nieustannego nawrócenia serca dla kapłanów…

– O pogłębianie wiedzy z zakresu życia duchowego i kompetencji spowiedniczych…

– O głód zdobywania ludzkich serc dla Boga…

– O coraz ściślejszą współpracę wiernych świeckich z kapłanami…

– O troskę o piękno liturgii…

– O wrażliwość na potrzeby ubogich…

– O roztropność w sprawach materialnych…

– O otwartość na natchnienia Ducha Świętego…

– O liczne i święte powołania kapłańskie i zakonne…

– O wrażliwość rodziców na życie religijne dzieci…

– O większe zaangażowanie w życie wspólnot działających w naszej parafii…

Panie Jezu, zapewniłeś nas: „proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt 7,7-8) Za to wszystko chwała niech będzie Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie mój, cóż Ci oddać mogę”

Panie Jezu, przez wstawiennictwo Matki Bożej, Matki Kościoła i Kapłanów powierzamy Ci dzieło uświęcenia kapłanów.

Ona zrodziła i wychowała Ciebie, Arcykapłana, i Ona dziś patronuje trosce Kościoła o powołania kapłańskie i wychowanie kapłanów. Przyzywamy Jej pomocy dla ustrzeżenia od zła i dla wybłagania kapłanom pełni darów Ducha Świętego słowami modlitwy Jana Pawła II:

„(…) Matko Jezusa Chrystusa,

byłaś z Nim u początków Jego życia i Jego misji,

szukałaś Go wśród tłumów, gdy nauczał,

stałaś przy Nim, gdy został wywyższony ponad ziemię,

wyniszczony przez jedyną i wieczną ofiarę,

a towarzyszył Ci Jan jako Twój syn.

Przygarniaj powołanych,

osłaniaj od początku ich wzrastanie,

wspomagaj w życiu i posłudze

Matko kapłanów. Amen” (Adhortacja Pastores dabo vobis, nr 82).

Pieśń: „Upadnij na kolana”


Modlitwa wiernych

W dzisiejszym drugim czytaniu św. Paweł Apostoł życzy całej wspólnocie Kościoła wraz ze swymi pasterzami, aby obfitowali w Bożą łaskę. Pragnąc spełniania się tych apostolskich życzeń także dzisiaj – wobec nas, zanieśmy do Boga Ojca przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym nasze pokorne prośby.

1.Za Benedykta XVI, który tak bardzo zabiega o świętość życia wszystkich kapłanów, aby mógł radować się tą świętością, dzięki której cały świat rozpozna drogę do Jedynego Odkupiciela, Jezusa Chrystusa.

2.Za Kościół w Polsce i na całym świecie, aby nie zabrakło mu wyproszonych przez gorliwą i ufną modlitwę nowych i licznych powołań kapłańskich i zakonnych.

3.Za wszystkich wiernych świeckich, aby w odpowiedzi na dar kapłanów oraz pod ich duszpasterską opieką, angażowali się w dzieło nowej ewangelizacji we współczesnym świecie.

4.Za chorych i cierpiących, wśród których jest także wielu kapłanów doświadczających w wielu krajach wraz ze swoimi wiernymi prześladowania i przemocy, aby wytrwali do końca, świadomi bliskości Jezusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego.

5.Za wszystkich, dla których obecne dni są początkiem wakacji i odpoczynku, aby pozostali wierni zasadom Ewangelii i w ten sposób przeżyli bezpiecznie i w pokoju serca dar spotkania z Bogiem i ludźmi.

6.Za nas tutaj zgromadzonych, aby dzisiejsza refleksja na temat posługi kapłanów we wspólnocie Kościoła, umocniła między nami jedność na fundamencie daru wiary, który otrzymaliśmy na chrzcie świętym.

Boże w Trójcy Jedyny, wysłuchaj modlitwę, którą zanosimy do Ciebie jako wspólnota Kościoła, aby w drodze do pełni Twojego Królestwa, poprzez czyny wyraziło się nasze pełne zawierzenie zbawczym planom Twojej opatrzności. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem

Słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii słowa, które Jezus wypowiedział do uzdrowionej niewiasty: „Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju” (Mk 5,34). Także i nasze spotkanie z Jezusem to odzyskanie duchowej więzi z Bogiem i między sobą. To dar uzdrowienia w wierze, która przynosi nam prawdziwy pokój. Oby ten pokój zawsze nam towarzyszył mocą błogosławieństwa, które teraz przyjmijmy, a które płynie od Jezusa, Jedynego i Wiecznego Kapłana.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Boże mocny, Boże cudów”

Na przygotowanie darów – „Z rąk kapłańskich”

Na komunię – „U drzwi Twoich”

Na uwielbienie – „Dzięki, o Panie, składamy dzięki”

Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi”

I czyt. Ez 2,2-5; Ps 123; II czyt. 2 Kor 12,7-10; Ew. Mk 6,1-6

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Wszyscy jesteśmy powołani przez Boga do różnych zadań, ale przede wszystkim jesteśmy powołani do świętości i do dawania świadectwa o Jezusie Chrystusie. Jednak te zadania nie są łatwe. Często możemy spotkać się z niezrozumieniem, a nawet odrzuceniem. Dlatego gromadzimy się dziś wokół ołtarza, aby wznieść oczy do Boga i z Eucharystii zaczerpnąć sił do odważnego dawania świadectwa wobec współczesnego świata. Jesteśmy do tego zobowiązani, bo należymy do Chrystusa i do Kościoła.

Za to, że tak często upadamy i sprzeniewierzamy się naszemu powołaniu, przeprośmy teraz naszego Ojca w niebie.

Modlitwa wiernych

Do Boga, od którego pochodzi wszelka mądrość, zanieśmy teraz nasze błagania w intencji Kościoła, świata i nas samych.

  1. Módlmy się za Kościół święty, aby umocniony darami Ducha Świętego wytrwale głosił Dobrą Nowinę współczesnemu światu.
  2. Za kierujących naszym państwem, aby troszczyli się o podniesienie moralne Polski.
  3. Za wypoczywających na wakacjach, aby ten czas przybliżył ich jeszcze bardziej do Chrystusa.
  4. Za przynależnych do ruchów i stowarzyszeń katolickich, o jeszcze większe zaangażowanie dla dobra wspólnoty Kościoła.
  5. Za wszystkich smutnych i udręczonych, aby przyjęli pociechę, którą niesie Jezus Chrystus.
  6. Za nas samych, abyśmy zawsze mieli odwagę do dawania świadectwa o Chrystusie słowem i życiową postawą.

Wszechmogący Boże, źródło wszelkich łask, naucz nas żyć tak, abyśmy zawsze podobali się Tobie i osiągnęli szczęście wieczne. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Na trud naszego jeszcze większego zaangażowania się w budowanie wspólnoty i świętości Kościoła – naszego domu, przyjmijmy Boże błogosławieństwo.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pójdźmy do Pana z winnym pokłonem”

Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”

Na komunię – „Idzie, idzie Bóg prawdziwy”

Na uwielbienie – „O mój Jezu, w Hostii skryty”

Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi”

I czyt. Am 7,12-15; Ps 85; II czyt. Ef 1,3-14; Ew. Mk 6,7-13

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Jak w każdą niedzielę, tak i dzisiaj otaczamy ołtarz Chrystusa, aby ożywić nasze świętowanie dnia świętego. Chcemy wspólnie wsłuchiwać się w Boże słowo i na nim budować nasze chrześcijańskie życie. Stajemy w tym świętym miejscu, jako członkowie wspólnoty ludzi ochrzczonych, wezwanych do dawania świadectwa wierze i brania odpowiedzialności za Kościół – nasz dom. Niech więc te zadania staną się kanwą naszej dzisiejszej modlitwy.

Modlitwa wiernych

Boże wszechmogący, Ty uczyniłeś nas jedną rodziną, obdarzając nas życiem i wiarą. Złączeni troską o nasze zbawienie zanosimy do Ciebie nasze modlitwy.

  1. Za Benedykta XVI, aby swoją posługą umacniał jedność wszystkich członków Kościoła.
  2. Za katechumenów, aby odkrywali piękno chrześcijaństwa i rozwijali w sobie pragnienie przyjęcia chrztu.
  3. Za chrześcijan prześladowanych ze względu na wiarę, aby doznawszy pociechy i umocnienia wytrwali mężnie wśród przeciwności.
  4. Za świeckich chrześcijan, aby świadomie i z miłością realizowali swoje życiowe powołanie.
  5. Za duchownych, aby z miłością służyli swoim braciom i siostrom w wierze.
  6. Za nas samych, abyśmy na miarę naszych możliwości poczuwali się do odpowiedzialności za Kościół.

Najlepszy nasz Ojcze, przyjmij modlitwy, jakie zanosimy do Ciebie w intencji Kościoła i nas samych. Umocnij naszą wiarę, nadzieję i miłość, a także spraw byśmy potrafili coraz bardziej odnajdywać Twoją obecność w Kościele. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem

Wciąż odkrywamy naszą rolę we wspólnocie Kościoła, uczymy się też tej prawdy, że to w dużej mierze od nas zależy jakość spełnianej przez Kościół posługi wobec świata, oraz jakość naszych wzajemnych relacji. Niech nasza postawa będzie naznaczona wielką troską, byśmy to, co od nas zależy, świadomie i z miłością podejmowali.

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Kto się w opiekę”

Na przygotowanie darów – „Przykazanie nowe”

Na komunię – „Jezusa ukrytego”

Na uwielbienie – „Panie mój, cóż Ci oddać mogę”

Na zakończenie – „Abba Ojcze”

­