I czyt. Rdz 2,7-9; 3,1-7; Ps 51; II czyt. Rz 5,12-19 lub
Rz 5,12.17-19; Ew. Mt 4,1-11

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Bliskie jest królestwo Boże”
Na przygotowanie darów – „Wstanę i pójdę”
Na komunię – „Panie, pragnienia ludzkich serc”
Na uwielbienie – „Oto święte Ciało Pana”
Na zakończenie – „Pokładam w Panu”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Na początku czterdziestodniowego okresu postu przypatrujemy się Jezusowi, który własnym przykładem uświęca czas pokuty i umartwienia, podejmując walkę z szatanem. Przystępując do sprawowania Eucharystii, powinniśmy uznać przed Panem, że niejeden raz ulegamy słabościom ludzkiego życia i podszeptom złego ducha. Pragniemy dzisiaj pogłębić swoją wiarę, że „nie samym chlebem żyje człowiek”. Świętowanie niedzieli jest jednym z tych momentów w naszym życiu, w którym tę prawdę sobie uświadamiamy.
Zatem uznajmy przed Panem nasze grzechy, prosząc Go pokornie o miłosierdzie nad nami.

„Nie samym chlebem żyje człowiek” – świętowanie niedzieli

Orędzie: I przykazanie kościelne, które podejmuje temat uczestniczenia we Mszy św. w niedzielę i święta nakazane, powstrzymuje przed wykonywaniem prac niekoniecznych.
Cel: Uwrażliwienie katolika na konieczność świętowania dnia Pańskiego.

I. Odejście od Boga – dramat grzechu pierworodnego
Dzisiejsza liturgia słowa zaprasza nas do udania się w wyjątkową podróż, aby odkryć przesłanie, z jakim zwraca się do nas Pan w tę pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Autor natchniony z pierwszego czytania z Księgi Rodzaju przypomina nam historię, która rozegrała się u początku świata. Bóg po stworzeniu wszystkich istot żyjących na ziemi, w powietrzu i morzach dokonuje aktu stworzenia człowieka, który od tej chwili będzie koroną wszelkiego stworzenia, bytem, o którym powie się, że jest „bardzo dobre”. Dla podkreślenia faktu, że człowiek jest częścią stworzonego świata, Bóg tworzy człowieka z pyłu ziemi, niejako lepi go z błota. Człowiek jednak nie ma jeszcze życia w sobie, dlatego Bóg dokonuje „tchnienia” w jego nozdrza, dzięki czemu człowiek staje się istotą żywą. W ten sposób autor Księgi Rodzaju chce nas utwierdzić w przekonaniu, że jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boże i nosimy w sobie „cząstkę Boga” – duszę nieśmiertelną. W ten sposób należymy do świata nadprzyrodzonego. Niestety, radość pierwszych rodziców z faktu, że są przyjaciółmi Bożymi, nie trwała zbyt długo. Biblijny opis kuszenia Adama i Ewy to opis całego dramatu, jaki rozegrał się w duszy ludzkiej. Grzech pierworodny – grzech nieposłuszeństwa Bożemu prawu i Bożemu słowu. Człowiek poznaje, że jest nagi, czyli że jego dusza, jego człowieczeństwo zostało odarte z godności dziecka Bożego. Z tego powodu woła słowami psalmisty: „Zmiłuj się nade mną Boże, w łaskawości swojej; w ogromie swej litości, zgładź moją nieprawość” (por. Ps 51).
Kiedy uświadomimy sobie naszą ludzką słabość, kiedy zrozumiemy, że potrzebujemy Boga w naszym życiu, że jesteśmy częścią świata niewidzialnego, nadprzyrodzonego, wtedy zaczniemy prosić Pana, by zechciał nas wyprowadzić z niewoli grzechu, z otchłani grobu, aby przywrócić nam utracone życie dzieci Bożych.

II. Nadzieja ukryta w Chrystusie
Nie pozostajemy jednak przy obrazie pesymistycznej wizji człowieka, do jakiej moglibyśmy dojść, gdyby pozostać tylko przy dramacie grzechu. O nadziei przypomina nam św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu. Nadzieja chrześcijańska zakotwiczona jest w usprawiedliwieniu, jakie przynosi nam Jezus Chrystus. Ten sam Chrystus, który w dzisiejszej Ewangelii staje przed nami, jako walczący z pokusami szatana i zwyciężający go. Opis kuszenia Jezusa na pustyni to klasyczny przykład różnych sytuacji w naszym życiu, kiedy to musimy zmagać się z różnego rodzaju niepowodzeniami, podszeptami złego lub własnymi nałogami i zniewoleniami. Kiedy nie potrafimy sobie z nimi poradzić, dobrze jest popatrzeć na Chrystusa, który przewodzi nam w życiu wiary, i zobaczyć jak On, przebywając 40 dni na pustyni, będąc osłabiony na ciele, ale mocny duchem, podjął walkę z szatanem i zwyciężył go. Należy postawić sobie pytanie: gdzie Pan Jezus szukał siły do przezwyciężenia złego? Przede wszystkim w modlitwie i słowie Bożym.

III. Spotkanie z Bogiem w słowie i chlebie
Pierwsza niedziela Wielkiego Postu to równocześnie dzień, w którym Kościół przypomina nam również pierwsze przykazanie kościelne, które mówi: „W niedzielę i święta nakazane uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymywać się od prac niekoniecznych”. Dlaczego Kościół zachęca nas do systematycznego uczestniczenia we Mszy św.? Odpowiedź wydaje się prosta: spotkanie z Bogiem podczas Eucharystii jest potrzebne nam, abyśmy potrafili odnaleźć w sobie dodatkową siłę do przezwyciężania codziennych trudności, własnych słabości, do walki z pokusami do złego. Pan, zapraszając nas na msze św., nie chce ograniczać naszej wolności, nie chce zabierać nam wolnego czasu. Chce natomiast, abyśmy wkroczyli w piękną przestrzeń życia nadprzyrodzonego, dostrzegając w sobie obraz dziecka Bożego. W Katechizmie Kościoła Katolickiego możemy przeczytać, że Bóg zaprasza nas do tego, abyśmy zachowywali czujność serca, która pomoże nam w pokonywaniu pokus i walki ze swoimi słabościami. „Czujność jest gotowością serca i Jezus prosi Ojca, by zachował nas w Jego imieniu (J 17,11)” (zob. KKK 2849). Rozpoczęliśmy kolejny w naszym życiu czas Wielkiego Postu. Być może dotychczas nie podejmowaliśmy żadnej pracy nad sobą i swoim zachowaniem. Być może nie mieliśmy na to ochoty albo zabrakło nam odwagi. Nie zmarnujmy jednak tego świętego czasu, jaki nam daje Boża opatrzność. Podejmijmy pracę nad sobą, patrząc na Pana Jezusa, który przychodzi do nas w swoim słowie i Chlebie eucharystycznym, aby przynieść umocnienie i siłę do codziennego zmagania się ze sobą i swoimi słabościami. A każda Msza św. niech stanowi dla nas prawdziwe święto wiary, podczas którego możemy doświadczyć obecności Pana.

Modlitwa wiernych
Wszyscy potrzebujemy Bożej pomocy i Bożego miłosierdzia, dlatego w duchu pokory zwróćmy się do Pana w ufnej modlitwie, wołając: Wysłuchaj nas, Panie.

  • Prośmy za naszego papieża, aby głoszone przez niego słowo Boże stanowiło dla wiernych oręż w walce z pokusami szatana.
  • Prośmy za chrześcijanami, żyjącymi w krajach objętych wojną, konfliktami zbrojnymi i prześladowaniami, niech ich wiara da im siłę do przetrwania wszelkich przeciwności.
  • Prośmy za ludźmi żyjącymi w nałogach, niech ten czas Wielkiego Postu stanie się dla nich okazją do porzucenia grzesznych przyzwyczajeń i podjęcia procesu nawrócenia.
  • Prośmy za ludźmi chorymi i cierpiącymi, aby w wierze szukali autentycznej siły i nadziei na powrót do zdrowia.
  • Prośmy za tymi, którzy już odeszli z tego świata, niech Eucharystia, w której za życia uczestniczyli, i Komunia św., którą przyjmowali, stanie się dla nich pomocą w osiągnięciu nieba.
  • Prośmy za nas samych, abyśmy nigdy nie zaniedbywali lub lekceważyli Mszy św. i zawsze z radością oraz zaangażowaniem w niej uczestniczyli.

Panie Boże, który nie gardzisz naszymi prośbami, usłysz nasze modlitwy i obdarz nas łaskami, których potrzebujemy do dobrego życia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Kończymy nasze spotkanie z Jezusem na Mszy św. Przypomnieliśmy sobie prawdę, że Chrystus przewodzi nam w wierze, udoskonala nas i pokazuje, jak należy walczyć z pokusami złego ducha. Szczególnym czasem tego spotkania jest każda Eucharystia, w której mamy obowiązek uczestniczyć w każdą niedzielę i święta nakazane. Dziękujmy Panu za ten święty czas i prośmy, aby obdarzył nas swoim błogosławieństwem.
„Nie samym chlebem żyje człowiek” – świętowanie niedzieli

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Kłaniam się Tobie”

Bądź pozdrowiony, Panie Jezu Chryste, za Twoją niewysłowioną miłość do nas – ludzi słabych i grzesznych – dla których pozostałeś żywy i prawdziwy w tym Najświętszym Sakramencie. Stajemy na progu kolejnego już w naszym życiu Wielkiego Postu. Nie wiemy, co ten czas nam przyniesie, ani jakie będą jego prawdziwe owoce. Chcemy jednak już dzisiaj otworzyć nasze serca na przemieniające działanie Twojej łaski, na naukę Kościoła o potrzebie pokuty i umartwienia oraz uwrażliwić nas na prawdę o konieczności świętowania niedzieli, jako dnia Pańskiego – pamiątki zmartwychwstania i zesłania Ducha Świętego.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Jezu miłości Twej”

W dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Rodzaju usłyszeliśmy historię upadku pierwszych rodziców. Dramat grzechu pierworodnego, który polegał na nieposłuszeństwie poleceniom Boga i odrzuceniu Jego miłości. W konsekwencji człowiek odszedł od Pana, utracił przyjaźń z Nim oraz pozwolił wejść złu
w dobrą dotychczas rzeczywistość świata. Wymownym symbolem tego stało się wygnanie człowieka z raju. Kiedy ludzie uświadomili sobie ich dramatyczną sytuację, zaczęli wołać do Boga
o zmiłowanie, zaczęli na powrót szukać ratunku i ocalenia: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej; w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją” (por. Ps 51,1nn.). My również, Panie, potrzebujemy Twojej pomocy, dlatego za psalmistą wołamy:
Będziemy powtarzać: ZMIŁUJ SIĘ NAD NAMI, PANIE!

  • Za to, że zbyt często ulegamy podszeptom złego ducha…
  • Za to, że z błahych powodów opuszczamy msze św. w niedzielę i święta…
  • Za to, że dobra materialne, a zwłaszcza pieniądze i sławę, przedkładamy nad dobra duchowe…
  • Za to, że nie stawiamy Ciebie, Panie, na pierwszym miejscu jako nasze najwyższe Dobro…
  • Za wszystkie grzechy, błędy i zaniedbania dnia codziennego…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Jezu drogi, Tyś miłością”

W dzisiejszej Ewangelii słyszeliśmy, Panie Jezu, Twoją historię, kiedy to przez 40 dni i nocy na pustyni byłeś kuszony przez szatana. Dzięki modlitwie zanoszonej do Ojca i życiu słowem Bożym zdołałeś pokonać wszelkie podszepty i pokusy szatańskie. W ten sposób, Panie Jezu, udzieliłeś nam lekcji, że z Bożą pomocą, dzięki modlitwie i życiu słowem Bożym, możemy pokonywać złego ducha, możemy walczyć ze swoimi wadami, słabościami
i innymi grzechami. Wierząc w to, wołamy wspólnie:

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, PANIE!

  • O łaskę wierności Bożemu słowu, władnemu przemieniać nasze życie…
  • O większą wiarę w Twoją obecność i pomoc w naszym życiu…
  • O siłę do pokonywania swoich słabości, wad, nałogów i innych grzechów…
  • O większe pragnienie spotykania się z Tobą na Mszy św. i w lekturze Pisma św.…
  • O systematyczne praktykowanie mszy św. w każdą niedzielę i święta nakazane…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Jezu w Hostii utajony”

Tyle już razy w naszym życiu przeżywaliśmy 40-dniowy okres Wielkiego Postu. Tyle razy słyszeliśmy dzisiejszą Ewangelię o kuszeniu Ciebie, Jezu. Tyle razy pokazywałeś nam, co to znaczy pokonywać pokusy do złego, a my? Jaką lekcję z tego dzisiejszego spotkania z Tobą, Panie, wyniesiemy? Czy damy sobie po raz kolejny szansę na poprawę naszego życia? Czy przyjmiemy po raz kolejny przesłanie Ewangelii o obecności Pana w naszym życiu i o Jego miłości do nas? Prosimy Cię, Panie Jezu, ześlij obficie swoje błogosławieństwo na nas, którzy klęczymy tu przed Tobą, aby nasze serca umocniły się w tym, co dobre i szlachetne, a każda Msza św. była dla nas prawdziwą ucztą miłości, na jaką nas zapraszasz.

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Ks. Bartosz Bąk

 

­