Orędzie:Szczęście wieczne to wierność Bożym przykazaniom i nauce Ewangelii.

Cel: Uświadomić, żedorobek doczesny o tyle ma wartość, o ile przynosi chwałę Panu Bogu, służy bliźnim i staje się zasługą na wieczność.

Ks. Kazimierz Bonarek

I czyt. Mi 5,1-4a; Ps 13; II czyt. Rz 8,28-30;
Ew. Mt 1,1-16.18-23 lub Mt 1,18-23

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Królowej Anielskiej śpiewajmy”
Na przygotowanie darów – „Panie, w ofierze”
Na komunię – „Daj mi Jezusa”
Na uwielbienie – „Uwielbiaj, duszo moja”
Na zakończenie – „Zdrowaś Maryjo”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Rodzina jest wspólnotą życia, która uczy, wychowuje i daje wsparcie. Wspólnota diecezjalnego Kościoła jest także rodziną, która pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego pragnie rozwijać w sobie życie Boże. Każda rodzina potrzebuje mądrych przewodników, którzy uczą przeżywania więzi rodzinnych. Potrzebuje tego także wspólnota wiernych Kościoła lokalnego. (Diecezja tarnowska raduje się opieką i przewodnictwem Matki Najświętszej w tajemnicy Jej narodzenia.) Przeżywając dzisiaj uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (patronki naszej diecezji), zaprośmy Matkę Boga do naszych rodzin. Niech będzie dla nas niezawodną przewodniczką na drodze do nieba. 

Maryja patronką diecezjalnej rodziny

Orędzie: Maryja otwiera nas na pełne zaufania spojrzenie w przyszłość.
Cel: Dostrzegać piękno działania Boga w historii ludzkości i osobistej historii człowieka.

Modlitwa wiernych
Przez wstawiennictwo Maryi (patronki naszej diecezji) zanieśmy do dobrego Boga nasze wspólne pokorne błagania:

  1. Módlmy się za papieża Franciszka, niech za przykładem Maryi całkowicie zawierza Bogu siebie, swoje posługiwanie i powierzoną sobie wspólnotę Kościoła powszechnego.
  2. Módlmy się za biskupa (N.), pasterza naszej rodziny diecezjalnej, niech wspiera go matczyne przewodnictwo Niepokalanej.
  3. (Módlmy się w intencji Piątego Synodu Diecezji Tarnowskiej, abyśmy w tym świętym czasie z wiarą wsłuchiwali się w to, co Duch Święty mówi do nas.)
  4. Módlmy się w intencji chorych i cierpiących członków naszej diecezjalnej rodziny, niech doświadczą miłosiernej pomocy wspólnoty Kościoła.
  5. Módlmy się za nas samych, abyśmy bez lęku przyjmowali Maryję jak naszą nauczycielkę na drogach wiary.

Wszechmogący Boże, wysłuchaj naszych pokornych błagań, które przedstawiliśmy Ci jako Twoje oddane dzieci. Prosimy Cię o to przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Rozpoczęliśmy w naszej diecezji synodalną drogę wspólnego wędrowania. Pragniemy iść razem z Bogiem i Maryją, która nas na tej drodze umacnia i pomaga zachować odpowiedni kierunek. Matka Boga, patronka diecezji tarnowskiej, wskazuje nam horyzonty nadziei. Zachęca do popatrzenia z ufnością w przyszłość wiary naszej diecezjalnej rodziny.

Ks. Piotr Cebula

I czyt. Ap 7,2-4.9-14; Ps 24; II czyt. 1 J 3,1-3; Ew. Mt 5,1-12a

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Kłaniam się Tobie”
Na przygotowanie darów – „Być bliżej Ciebie chcę”
Na komunię – „Jezu, miłości Twej”
Na uwielbienie – „Ciebie, Boga, wysławiamy”
Na zakończenie – „Złącz, Panie”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Liturgia pomaga w oddawaniu czci wszystkim zbawionym. „Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy” (Ap 7,9). Ten nieprzeliczony tłum świętych jest także dla nas źródłem radości z ich chwały i nadziei na ich pomoc w naszej wędrówce do nieba.
Wzbudźmy w sobie akt żalu za grzechy, abyśmy jak najgodniej mogli uczestniczyć w Eucharystii.

Za życia i po śmierci głoszą Ewangelię

Orędzie: Troska o świętość życia stanowi źródło owocnej ewangelizacji.
Cel: Wykorzystać swoje życie na służbę Ewangelii.

Modlitwa wiernych
Przez wstawiennictwo wszystkich świętych zanieśmy do Pana Boga nasze wspólne błagania:
1.       Módlmy się za Kościół, aby prowadził wszystkich ludzi do świętości.
2.       Módlmy się za Ojca Świętego Franciszka, biskupów i kapłanów, aby ich osobista świętość umacniała powierzonych im wiernych na drodze uświęcenia.
3.       Módlmy się za narody skłócone i doświadczające przemocy, aby doczekały się prawdziwego pokoju.
4.       Módlmy się za cierpiących, prześladowanych za wiarę i doświadczających niesprawiedliwości, aby pamiętali, że wielka jest ich nagroda w niebie.
5.       Módlmy się za zmarłych, aby mieli udział we wspólnocie zbawionych i świętych w niebie.
6.       Módlmy się za nas samych, abyśmy przez swoją pracę, modlitwę i przyjmowanie sakramentów świętych uświęcali samych siebie i innym pomagali do zbawienia.
Boże, którego wielbi wielka rzesza zbawionych ze wszystkich pokoleń, ludów i języków, wysłuchaj naszych modlitw i uczyń nas Twoim świętym ludem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Umocnieni przykładem świętych i ich wstawiennictwem, nie traćmy nadziei na zdobycie świętości. Niech w tym towarzyszy nam Boże błogosławieństwo.

Ks. Kazimierz Bonarek   

Obecny rok duszpasterski jest ostatnim z czteroletniego cyklu Programu duszpasterskiego (2013-2017), któremu towarzyszy hasło: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Całość programu ma na celu pogłębienie świadomości chrzcielnej. Pomocą w realizacji tego celu była 1050. rocznica chrztu Polski, świętowana w wymiarze ogólnopolskim w kwietniu i maju 2016 roku, a w wymiarze diecezjalnym i parafialnym przez cały rok duszpasterski. Episkopat Polski, podejmując drogę duchowości chrzcielnej, chce pomóc odkryć wiernym, jaki potencjał łaski otrzymał każdy człowiek od Boga w chwili chrztu św.

  1. „Idźcie i głoście”

Ostatni z czteroletniego cyklu program nosi tytuł: „Idźcie i głoście”. Jest to naturalna konsekwencja podjęcia odpowiedzialności za łaskę chrztu św. i wypływających z niego zadań. Nie ma wątpliwości, że wezwanie do obdarowywania innych orędziem dobrej nowiny o żyjącym i przemieniającym ludzkie dusze Bogu wymaga nieustannej formacji wspólnoty parafialnej. Jako wspólnota Kościoła chcemy podjąć zadanie płynące z sakramentu chrztu św. Tym zadaniem jest spełnienie słów Chrystusa: „Idźcie i głoście” (Mk 16,15). Chcemy sobie uświadomiona na nowo, że wszyscy ochrzczeni są wezwani do zaangażowania apostolskiego. Chrześcijaninowi, który uwierzył we wspólnocie Kościoła, uwierzył sercem, obca jest obojętność. Rodzi się w nim pragnienie, by głosić to, co jest naszym szczęściem i celem naszego życia, by inni poznali miłość i drogę zbawienia. 

Papież Franciszek mówi o potrzebie „otwarcia szeroko drzwi Kościoła”. Dużą wagę przywiązuje do właściwego stylu głoszenia Ewangelii: chodzi o to, aby dotrzeć także do wątpiących i poszukujących. Jest przekonany i daje temu świadectwo, że przekaz wiary nie będzie skuteczny, jeśli nie będzie przepełniony radością i nadzieją. W swojej adhortacji Evangelii gaudium napisał: „Głoszenie Chrystusa oznacza ukazywanie, że wierzyć w Niego i iść za Nim jest nie tylko rzeczą prawdziwą i sprawiedliwą, ale także piękną, zdolną napełnić życie nowym blaskiem i głęboką radością, nawet pośród trudnych doświadczeń. W tej perspektywie wszystkie formy autentycznego piękna mogą być uznane za drogę prowadzącą do spotkania z Panem Jezusem. […] Trzeba mieć odwagę znajdowania nowych znaków, nowych symboli, nowych sposobów przekazywania słowa, nowych form piękna pojawiających się w różnych kręgach kulturowych, łącznie z niekonwencjonalnymi formami piękna, które mogą być mało znaczące dla ewangelizatorów, ale stały się szczególnie atrakcyjne dla innych” (Franciszek, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 167).

W kontekście zbawczego posłannictwa Kościoła Drugi Sobór Watykański kieruje liczne zachęty do kaznodziejów, aby zawsze pamiętali, iż głoszenie Ewangelii jest istotną częścią ich misji, gdyż stanowi konsekwencję natury święceń. Sobór poleca, aby kaznodzieje starannie wypełniali między innymi obowiązek głoszenia kazań; zaleca kłaść nacisk na katechezę ściśle liturgiczną, odprawianie liturgii Bożego słowa (np. w wigilię uroczystych świąt, niektóre dni Adwentu i Wielkiego Postu oraz w niedziele i święta). Wierni powinni mieć świadomość, że Kościół objawia się szczególnie przez to, co głosi, przez prawdę Ewangelii (por. KL 35, 42).

Nie tylko jednak polecania Kościoła, ale także nieustające zmiany zachodzące we współczesnym świecie niejako zmuszają przepowiadających słowo Boże do ciągłego doskonalenia się w umiejętności i gorliwości posługi wobec niego. Zmieniają się również metody ewangelizacji i apostolstwa. Każdy kaznodzieja powinien być jak najlepiej przygotowany do wypełnienia swej misji.

Głoszenie Ewangelii w dzisiejszym świecie nie jest łatwe. Wymaga samozaparcia i wyrzeczenia. Czasem nawet oddania życia. Jak wszyscy chrześcijanie, tak i kaznodzieje poprzez chrzest św. otrzymali znak i dar wielkiego powołania i łaski. Ich życie to doskonalenie się w świętości i dążenie do niej. Tylko w ten sposób głoszone przez nich Boże słowo będzie otrzymywać moc potrzebną do owocowania w życiu wiernych.

  1. Kontekst roku duszpasterskiego

Rok duszpasterski 2016/2017 „Idźcie i głoście” będzie, jak poprzednie lata, obfitował w różne wydarzenia i rocznice, które winny być uwzględnione w przepowiadaniu.

Zrządzeniem Bożej Opatrzności przeżyliśmy Jubileusz Miłosierdzia oraz Światowe Dni Młodzieży w diecezjach i w Krakowie z udziałem Ojca Świętego Franciszka.

Okazją do kontynuacji tematyki miłosierdzia, którą zapoczątkował Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia ogłoszony przez papieża Franciszka, a zakończony 20 listopada 2016 roku, będzie Rok Świętego Brata Alberta, ustanowiony przez Konferencję Episkopatu Polski z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Rozpocznie się on 25 grudnia 2016 roku i potrwa do 25 grudnia 2017 roku. Święty Brat Albert to człowiek, który całe swoje życie poświęcił Chrystusowi obecnemu w biednych. Jego przykład będzie doskonałą pomocą w kontynuacji dobra Roku Miłosierdzia, bo nic tak nie uwiarygodnia głoszenia Chrystusa i Jego Ewangelii jak czyny miłosierdzia.

W 2017 roku czeka nas kilka maryjnych wydarzeń. Będzie to 100. rocznica objawień fatimskich, w których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz do wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu.

Kolejnym maryjnym akcentem będzie 300-lecie koronacji obrazu jasnogórskiego. Pragniemy ukoronować Maryję już nie złotymi koronami, ale naszym ewangelicznym życiem. Św. Ireneusz mówił: „Chwałą Boga [jest] żyjący człowiek”. Aby tak się stało, potrzeba nam nawrócenia. Dlatego też chcemy złożyć Maryi nasze duchowe dary – to one najbardziej ukazują, czy Maryja króluje w naszym życiu.

Innym bardzo ważnym rocznicowym wydarzeniem związanym z osobą Matki Bożej będzie 140. rocznica objawień gietrzwałdzkich. W Gietrzwałdzie objawiła się ludowi warmińskiemu Matka Boża, która uczyła dźwigać krzyż prześladowań religijnych oraz własnych słabości. Była to nauka prosta. Maryja wzywała do modlitwy i pokuty oraz zachęcała do modlitwy różańcowej.

III. Tematyka programu przepowiadania

Nowy program duszpasterski, a tym samym homiletyczny, winien być realizowany w duchu nauczania Ojca Świętego Franciszka. Papież potrafi ukazać przesłanie Ewangelii w sposób nowy i frapujący, odpowiadając na duchowy głód świata – niosąc mu nadzieję i nadając sens. W swojej pierwszej adhortacji Evangelii gaudium Ojciec Święty podkreśla, że Kościół, aby sprostać temu zadaniu, winien przejść duchową metamorfozę. Dlatego wspólnotę wiernych i jej pasterzy wzywa do „duszpasterskiego i misyjnego nawrócenia”.

Papież Franciszek stwierdza, że „kiedy przepowiadanie jest wierne Ewangelii, wyraźnie uwidacznia centralny charakter niektórych prawd i staje się jasne, że chrześcijańskie przepowiadanie moralne nie jest stoicką etyką; jest czymś więcej niż jakąś ascezą, nie jest zwykłą filozofią praktyczną ani katalogiem grzechów i błędów” (Evangelii gaudium, 39). A mówiąc o homilii, zwraca uwagę, że „przepowiadanie czysto moralizujące lub indoktrynujące, również i to, które przemienia się w lekcję egzegezy, pomniejsza tę komunikację między sercami, która ma miejsce w homilii i która winna mieć charakter niemal sakramentalny” (Evangelii gaudium, 142).

Powyższe wskazania papieża Franciszka w odniesieniu do przepowiadania znalazły swoje mocne zastosowanie w Dyrektorium homiletycznym przygotowanym przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Zostało ono opracowane jako pomoc dla kilkuset tysięcy wyświęconych głosicieli homilii, którzy co tydzień, w niedziele i święta, mają przywilej i obowiązek głoszenia osoby, słów i czynów Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, jedynego Zbawiciela świata.

Już Drugi Sobór Watykański wezwał do odnowy kaznodziejstwa, co wiązało się z przejściem od kazań rozumianych głównie jako przedstawienie katolickiej doktryny, kultu i nauki do homilii pojmowanej przede wszystkim jako wykład i zastosowanie w praktyce Pisma Świętego. Zmiana ta dokonała się jedynie tylko częściowo. Jedną z przyczyn tej sytuacji jest fakt, że w głoszeniu słowa często zakłada się, iż kerygmat jest czymś zrozumiałym samo przez się, i to w chwili, kiedy w kulturze zachodniej kerygmat nie może być uważany za coś oczywistego.

Nowa ewangelizacja wymaga nowego formułowania i głoszenia kerygmatu – dla dobra bardziej wyrazistego przepowiadania misyjnego. W tym celu właśnie zostało opracowane wspomniane wyżej Dyrektorium, które stanowi stały punkt odniesienia w opracowywaniu obecnego programu homiletycznego.

Współcześnie wszyscy są zgodni co do tego, że niezwykle ważne jest głoszenie słowa Bożego, ponieważ dla większości katolików jedyną sposobnością kontaktu ze słowem Bożym jest uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii, połączone ze słuchaniem homilii.

Uwzględniając te wszystkie aspekty, program przepowiadania w obecnym roku duszpasterskim będzie podkreślać kwestię starań o przyjęcie daru łaski; potrzebę rozumienia, że jesteśmy ciągle w drodze; aktualność bycia świadkiem Chrystusa oraz istotę wezwania „Idźcie i głoście”. 

Nowością w przygotowywanych opracowaniach poszczególnych tematów homilii jest wskazanie orędzia, które przybliży prezentowany temat, oraz celu, do którego chcemy doprowadzić słuchaczy przepowiadanego słowa Bożego. To pomoże kaznodziejom na własną kompozycję homilii w oparciu o prezentowane orędzie i cel danego tematu. 

Głoszenie Chrystusa dokonuje się nie tylko słowem, ale winno obejmować całe życie i wyrażać się w czytelnych gestach miłości. Nasze życie musi być na miarę świadectwa! Bycie ewangelizatorem zobowiązuje każdego do tego, by coraz bardziej upodabniać się do Jego miłości. Nieśmy w ten sposób światu ewangelię nadziei! „Idźmy i głośmy”!

Oprac. ks. dr Jan Bartoszek

 

I czyt. Mdr 3,1-6.9; Ps 103; II czyt. 2 Kor 4,14 – 5,1;
Ew. J 14,1-6

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Boże, Sędzio sprawiedliwy”
Na przygotowanie darów – „Racz wiekuiste dać odpoczywanie”
Na komunię – „Pójdź do Jezusa”
Na uwielbienie – „Jezu, miłości Twej”
Na zakończenie – „Wieczne odpoczywanie”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Kościół zachęca nas, abyśmy z wiarą zanosili modlitwy o pełnię wiecznego szczęścia dla wszystkich wiernych zmarłych cierpiących w czyśćcu. Módlmy się także za nas samych, abyśmy na co dzień żyli nadzieją życia wiecznego, której fundamentem jest śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Niech uczestnictwo w Ofierze Eucharystycznej wyprosi zmarłym miłosierdzie, a nam łaskę gorliwości w drodze do domu Ojca.

Iść do domu Ojca drogą, którą jest Chrystus

Orędzie:„W domu Ojca mego jest mieszkań wiele” (J 14,2)
Cel: Pobudzić wiernych do patrzenia na sprawy codziennego życia w perspektywie wieczności.

Modlitwa wiernych
Wznieśmy nasze wspólne błagania do Boga, który pragnie zbawienia wszystkich ludzi:

  1. Módlmy się za cały Kościół, aby jego posługa i modlitwa wypraszały zbawienie dla zmarłych cierpiących w czyśćcu.
  2. Módlmy się za zmarłych biskupów i kapłanów, którzy pracowali w naszej diecezji, aby zostali rychło włączeni do grona zbawionych.
  3. Módlmy się za wszystkich, którzy polegli w obronie Ojczyzny, aby za swą ofiarę życia mogli cieszyć się przebywaniem w ojczyźnie niebieskiej.
  4. Módlmy się za naszych zmarłych krewnych, wychowawców, dobrodziejów i tych, których polecamy miłosierdziu Bożemu w wypominkach, aby ich imiona dzięki zbawczej ofierze Jezusa Chrystusa zostały wpisane do księgi zbawionych w niebie.
  5. Módlmy się za nas samych, abyśmy wiernie wypełniając wolę Bożą, umocnili w sobie nadzieję życia wiecznego.

Boże, Twój Syn, Jezus Chrystus, otworzył nam bramy nieba, udziel swoim wiernym łaski wytrwania w wierności Jego nauce, abyśmy mogli zasłużyć na szczęśliwe przebywanie w Twoim domu na wieki. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Niech Bóg przez nasz udział w Eucharystii i nasze modlitwy udzieli wiecznego pokoju wszystkim wiernym zmarłym. Niech Boże błogosławieństwo sprawi, abyśmy i my zasłużyli na wieczną nagrodę w domu Ojca.

Ks. Kazimierz Bonarek   

I czyt. Jr 20,7-9; Ps 63; II czyt. Rz 12,1-2; Ew. Mt 16,21-27

 

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Bóg nad swym ludem zmiłował się”
Na przygotowanie darów – „Jeden Chleb”
Na komunię – „Panie, pragnienia ludzkich serc”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „Błogosław, Panie, nas” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Bóg pragnie, abyśmy byli ludźmi prawdy. Być człowiekiem prawdy oznacza nie tylko stronić od kłamstwa, lecz także ujmować rzeczy, świat, relacje takimi, jakimi one są naprawdę. Dzisiejsza liturgia słowa zachęca nas do pójścia za Chrystusem, do podjęcia wymagań związanych z tą drogą. Czyni to, ukazując realizm konsekwencji, jakich doświadcza każdy wierny podążający za Jezusem i pragnący być Jego uczniem. Odnówmy dzisiaj w sobie decyzję o pójściu za Zbawicielem. Uczyńmy to wspólnie podczas adoracji Najświętszego Sakramentu na zakończenie tej Eucharystii. 

Realizm pójścia za Chrystusem

Orędzie: Bóg zaprasza nas, abyśmy w sposób wolny podjęli wymagania Ewangelii.
Cel: Ukazać w prawdzie piękno i trudy podążania za Bogiem i Jego słowem. 

Modlitwa wiernych
Do Boga Ojca, który pragnie dodawać nam sił w codziennym zmaganiu z naszymi słabościami, zanieśmy pokorne błagania:

  1. Módlmy się za papieża Franciszka, aby z mocą wielkich proroków głosił prawdy Ewangelii .
  2. Módlmy się za biskupów, prezbiterów i diakonów, aby zawsze z wielkim entuzjazmem pragnęli przekazywać zasady katolickiej wiary.
  3. Módlmy się za narzeczonych, którzy przygotowywują się do zawarcia sakramentu małżeństwa, aby z radością odkrywali piękno wzajemnej miłości zakorzenionej w Jezusie Chrystusie.
  4. Módlmy się za chorych, dźwigających codzienny krzyż cierpienia, aby odczuli wspierającą obecność wspólnoty Kościoła.
  5. (Módlmy się w intencji Piątego Synodu Diecezji Tarnowskiej, niech umocni on duchowe dziedzictwo naszej diecezji, ożywi wiarę i otworzy perspektywy nowych dróg docierania z przesłaniem Dobrej Nowiny.)
  6. Módlmy się za nas samych, abyśmy nie opadali z sił, zapierając się samego siebie, własnych słabości, grzechów i złych przywiązań.

Wszechmogący Boże, który wielkich proroków Starego Przymierza umacniałeś na drodze służby Tobie, wspieraj nas w trudzie kroczenia drogą Twych przykazań. Przez Chrystusa, Pana naszego. 

Realizm pójścia za Chrystusem  Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „O zbawcza Hostio”

Panie Jezu Chryste, utajony w Najświętszym Sakramencie. Klęcząc przed Tobą, pragniemy z wiarą odkrywać tajemnicę Twej obecności pośród nas. Chcemy również z tą samą wiarą przyjąć przesłanie dzisiejszej liturgii słowa. Zachęciła nas ona do odważnego pójścia za Tobą, czyli do podjęcia naszych codziennych obowiązków ze świadomością, że mają one nie tylko sens doczesny, lecz są wypełnianiem naszego życiowego powołania. Prorok Jeremiasz uświadomił nam jednak, że radykalny wybór Ciebie jako Pana i Zbawiciela niesie ze sobą realne konsekwencje. Droga, na którą nas zapraszasz, jest piękna, ponieważ jest życiem z Tobą i prowadzi do Ciebie. Jest to droga ku zbawieniu. Jest to jednak także droga wymagająca i trudna, ponieważ niejednokrotnie trzeba się na niej zapierać samego siebie, czyli walczyć z własnymi grzechami oraz słabościami naszej ludzkiej natury. Chcemy jednak tą drogą iść i powtarzać słowa proroka Jeremiasza: „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść” (Jr 20,7).

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Jezu, miłości Twej”

Panie Jezu Chryste, na początku roku szkolnego i katechetycznego chcemy uczyć się od Ciebie realizmu bycia Twoimi uczniami. Nie polega on na uciekaniu od swoich codziennych obowiązków w sentymentalną wizję życia z Tobą. Wprost przeciwnie: realizm pójścia za Tobą wymaga od nas często troski o realne, bardzo konkretne wartości: to zabieganie o relacje rodzinne, walka z egoizmem, aby być dobrym mężem, ojcem, troskliwą matką, wierną żoną. Realizm podążania za Tobą to po prostu codzienny trud, aby sposób naszego myślenia i działania był coraz bardziej ewangeliczny. Słowa zachęty ku temu słyszeliśmy w dzisiejszym drugim czytaniu: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe” (Rz 12,2).

Będziemy powtarzać: BĄDŹ UWIELBIONY, PANIE!

  • W naszych codziennych obowiązkach, które wypełniamy uczciwie i solidnie…
  • W naszym radosnym poszukiwaniu i odnajdywaniu Ciebie…
  • W każdorazowym wybieraniu Twojej drogi ku zbawieniu…
  • W pełnej oddania służbie małżeństwu i rodzinie…
  • W trosce o pielęgnowanie więzi rodzinnych…
  • W szczerym powierzaniu się Tobie…
  • W wiernej, codziennej modlitwie małżeńskiej i rodzinnej…

 (Chwila ciszy)

Pieśń – „Jezu drogi, Tyś miłością”

Chryste, nasz Panie, chociaż jest w naszym sercu szczere pragnienie pójścia za Tobą, uświęcania każdego dnia naszego życia, to jednak widzimy, że niejednokrotnie się to nam nie udaje. Dlatego świadomi naszych grzechów chcemy Cię teraz przeprosić:

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

  • Za lekceważące traktowanie obowiązków w pracy…
  • Za brak mobilizacji w wypełnianiu postanowień, które podejmujemy w sakramencie pokuty…
  • Za brak szczerej i pełnej szacunku rozmowy z mężem, żoną…
  • Za brak walki o zgodne i „Bogiem silne” małżeństwo…
  • Za noszenie w swoim sercu złości i urazów względem najbliższych mi osób…
  • Za brak przebaczenia tym, którzy mnie skrzywdzili…
  • Za przedkładanie dóbr materialnych ponad wartości duchowe…
  • Za brak radości, że jestem chrześcijaninem i należę do wspólnoty Kościoła katolickiego…
  • Za brak należytej troski o przekazywanie wiary swoim dzieciom…
  • Za brak ufności, że Twoja opatrzność prowadzi nas przez życie…

 (Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

Chryste, Zbawicielu nasz, dzięki Twojej łasce możemy zwyciężać własne słabości, umacniać naszą słabą wolę i z ufnością przyjmować nowe wyzwania, jakie przynosi nam życie.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU!

  • Umacniaj postanowienia sumiennego podejmowania naszych życiowych obowiązków…
  • Daj radość z pięknego przeżywania każdej niedzieli…
  • Ożywiaj pragnienie godnego wypełniania powołania macierzyńskiego lub ojcowskiego…
  • Wspieraj rodziny, aby panowała w nich miłość i zgoda…
  • (Prowadź naszą wspólnotę diecezjalną w synodalnej pielgrzymce wiary…)

Panie Jezu Chryste, pragniemy realnie i radośnie patrzeć na nasze wędrowania drogą, na którą nas zapraszasz. Wiemy, że nie jesteśmy na niej sami, lecz Ty jesteś z nami „po wszystkie dni, aż do skończenia świata” (por. Mt 28,20).

Pieśń – „Upadnij na kolana”

Ks. Piotr Cebula

 

 

I czyt. Ez 33,7-9; Ps 95; II czyt. Rz 13,8-10; Ew. Mt 18,15-20

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pod Twą obronę”
Na przygotowanie darów – „Cóż Ci, Jezu, damy”
Na komunię – „Kłaniam się Tobie”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „My chcemy Boga”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Każda Msza św. to ofiara i uczta. Jezus w sposób bezkrwawy ofiaruje się za nas swemu Ojcu i zaprasza nas do udziału w Uczcie eucharystycznej. Bóg zaprasza nas do odpowiedzialnej miłości drugiego człowieka, która wyraża się między innymi w braterskim upomnieniu. Upominać z miłością, roztropnie i pokornie to tyle samo, co wychowywać. Za brak miłości w upominaniu, za uparte udowadnianie swoich racji i wszelkie zaniedbania w wychowaniu dzieci i młodzieży z serca przepraszajmy.

Upomnienie jako świadectwo miłości 

Orędzie:Bóg zaprasza nas do odpowiedzialnej miłości drugiego człowieka.
Cel: Upominać z miłością, roztropnie i pokornie, mając świadomość, iż upomnienie stanowi jedną z form wychowania bliźnich.

Modlitwa wiernych
Do Boga, który jednoczy nas we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie, zanieśmy nasze błagania:

  1. Za Kościół święty, aby odnawiając się nieustannie w Chrystusie, służył ludziom pomocą w chrześcijańskim kształtowaniu świata.
  2. Za dzieci i młodzież, nauczycieli i wychowawców, aby poszukiwali wzorów do naśladowania na drogach świętości.
  3. Za sprawujących władzę, aby podejmowali inicjatywy wspierające rodziców w wychowaniu dzieci.
  4. Za ludzi obojętnych religijnie i zatwardziałych grzeszników, aby w zjednoczeniu z Jezusem odnaleźli sens życia.
  5. Za zmarłych, aby za miłość Boga i bliźniego otrzymali wieczną nagrodę.
  6. Za nas samych, abyśmy z uczestnictwa w Eucharystii czerpali wrażliwość na obecność i działanie Boga w naszym życiu.

Boże, który jesteś w nas początkiem wszelkiego dobra, wysłuchaj naszych modlitw, które zanosimy do Ciebie przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Dziękując Panu Bogu za otrzymane w Eucharystii dary, otwórzmy nasze serca i życie na przyjęcie błogosławieństwa, które płynie z ofiary Jezusa Chrystusa.

 

Ks. Jan Bartoszek

I czyt. Syr 27,30 – 28,7; Ps 103; II czyt. Rz 14,7-9;
Ew. Mt 18,21-35

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Głoś imię Pana”
Na przygotowanie darów – „Przyjmij, o Najświętszy Panie”
Na komunię – „Jam jest chlebem żywym”
Na uwielbienie – „Chrystus Pan karmi nas”
Na zakończenie – „Błogosław, Panie, nas”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Jezus, odwieczne Słowo, przyniósł nam dobrą nowinę o zbawieniu i pozwala nam już teraz korzystać z jego owoców, kiedy Jego zbawcza ofiara uobecnia się na ołtarzu w czasie Eucharystii. Dobra Nowina oraz ogólnie pojęte dobro rozprzestrzenia się na cały świata za pomocą dostępnych nam środków, do których zaliczamy także media. Dlatego w sposób szczególny módlmy się za ludzi pracujących w mediach, aby swoją pracę traktowali jako służbę dla dobra człowieka.

Przebaczenie i pojednanie jedną z misji środków społecznego przekazu

Orędzie:Jako wspólnota ludzi wierzących stanowimy jedną rodzinę dzieci Bożych.
Cel: Komunikując się między sobą czy przekazując informacje, zawsze mieć na uwadze konieczność poszanowania godności osoby ludzkiej.

Modlitwa wiernych
Dziękując Bogu za dar środków społecznego przekazu, prośmy Go o mądre i godne człowieka korzystanie z tych darów:

  1. Za Kościół święty, aby mógł swobodnie głosić na całym świecie Ewangelię Bożą poprzez dobrą prasę, radio, telewizję i Internet.
  2. Za dziennikarzy, producentów, twórców filmowych, twórców stron internetowych, aby wiernie służyli prawdzie i szanowali wartości chrześcijańskie oraz godność osoby ludzkiej.
  3. Za wszystkich tych, którzy manipulują mediami, szerząc zgorszenie, wprowadzając ludzi w błąd, aby zaprzestali takiego działania.
  4. Za wszystkich korzystających z mediów elektronicznych, aby pamiętali o swym chrześcijańskim powołaniu do świętości.
  5. Za rodziców i wychowawców, aby mieli odwagę i siłę do tego, by bronić dzieci i młodzież przed medialną deprawacją sumień.
  6. Za nas samych, abyśmy mądrze korzystali z mediów dla własnego duchowego dobra oraz dla dobra rodzin i wspólnot, w których żyjemy.

Wszechmogący Boże, dodawaj nam sił i duchowych mocy, abyśmy korzystając ze środków masowego przekazu, pogłębiali kulturę chrześcijańską i dobrym życiem świadczyli o prawdzie Ewangelii. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Musimy roztropnie korzystać ze świata mediów, aby idąc poprzez tę ziemię, dotrzeć do ziemi nowej, znajdującej się poza zasięgiem kamery, mikrofonu czy Internetu. Niech nam w tym odpowiedzialnym pielgrzymowaniu przez świat współczesnych mediów towarzyszy Boże błogosławieństwo.

Ks. Tadeusz Michalik

I czyt. Iz 45,1.4-6; Ps 96; II czyt. 1 Tes 1,1-5b;
Ew. Mt 22,15-21

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Niechaj z nami będzie Pan”
Na przygotowanie darów – „Kto się w opiekę”
Na komunię – „Zbliżam się w pokorze”
Na uwielbienie – „O Boże, dzięki Ci składamy”
Na zakończenie – „Króluj nam, Chryste”

Materiały zostaną przesłane przez Krajowy Sekretariat Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary w Warszawie

 I czyt. Iz 55,6-9; Ps 145; II czyt. Flp 1,20c-24.27a; 
Ew. Mt 20,1-16a 

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Chrystus, Chrystus to nadzieja cała nasza”
Na przygotowanie darów – „Panie mój, cóż Ci oddać mogę”
Na komunię – „Pan wieczernik przygotował”
Na uwielbienie – „O Boże, dzięki Ci składamy”
Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Każdy z nas jest zaproszony do pracy w winnicy Pańskiej. Przez rzetelne wykonywanie swoich obowiązków w życiu rodzinnym oraz społecznym mamy wypełniać nasze chrześcijańskie powołanie. Każdy czas i każda praca mają nas zbliżać do Chrystusa, by otrzymać zapłatę od Boga, dlatego dzisiaj nasz Pan wzywa nas, byśmy na nowo przemyśleli swoją obecność w Kościele, swoje życie religijne, zawodowe i społeczne.

Życie wieczne ostateczną zapłatą za pracę w winnicy Pańskiej

Orędzie:To Bóg wzywa mnie i posyła do pracy w swojej winnicy, abym pracował dla przyjścia Jego królestwa w dziejach.
Cel: Uświadomić sobie, że jeśli będziemy dobrze wypełniać swoje codzienne obowiązki i jeśli będziemy dla siebie nawzajem dobrzy i życzliwi, czeka nas nagroda wieczna. 

Modlitwa wiernych
Jako wierni pracownicy winnicy Pańskiej zanieśmy do Boga nasze pokorne modlitwy, wołając: Usłysz, Boże, nasze wołanie!

  1. Prośmy, aby Kościół, głosząc Ewangelię, zapraszał ludzi do łączności z Bogiem, który jest hojny w przebaczaniu.
  2. Prośmy, aby ludzie chętnie wykonywali swą pracę i chwalili Boga dziełami swoich rąk i umysłów.
  3. Prośmy, aby związki zawodowe broniły pracowników przed wyzyskiem i udzielały im poparcia w walce o sprawiedliwość.
  4. Prośmy, aby zmarli (NN.) otrzymali nagrodę za swe życie, pracę i wierność Bogu.
  5. Prośmy, abyśmy sami wezwani przez Chrystusa do winnicy Kościoła, wiernie wypełniając swe obowiązki zawodowe, rodzinne i społeczne, zasłużyli na zapłatę od Boga.

Niech Twoja dobroć, Panie, towarzyszy naszemu życiu, naszej pracy i naszemu powołaniu, byśmy zanosząc do Ciebie tę modlitwę, zostali wysłuchani i mogli otrzymać nagrodę za wierną pracę i służbę. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. 

Przed rozesłaniem
Umocnieni przez Chrystusa idziemy do swoich zajęć, miejsc pracy. Pracujmy w winnicy Bożej i czyńmy sobie ziemię poddaną, bo to jest nasze zadanie i to jest wypełnienie chrześcijańskiego powołania. Bóg nas nagradza i błogosławi na trud naszych dni.

Ks. Tadeusz Michalik

­