Orędzie:Szczęście wieczne to wierność Bożym przykazaniom i nauce Ewangelii.

Cel: Uświadomić, żedorobek doczesny o tyle ma wartość, o ile przynosi chwałę Panu Bogu, służy bliźnim i staje się zasługą na wieczność.

Ks. Kazimierz Bonarek

I czyt. Mi 5,1-4a; Ps 13; II czyt. Rz 8,28-30;
Ew. Mt 1,1-16.18-23 lub Mt 1,18-23

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Królowej Anielskiej śpiewajmy”
Na przygotowanie darów – „Panie, w ofierze”
Na komunię – „Daj mi Jezusa”
Na uwielbienie – „Uwielbiaj, duszo moja”
Na zakończenie – „Zdrowaś Maryjo”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Rodzina jest wspólnotą życia, która uczy, wychowuje i daje wsparcie. Wspólnota diecezjalnego Kościoła jest także rodziną, która pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego pragnie rozwijać w sobie życie Boże. Każda rodzina potrzebuje mądrych przewodników, którzy uczą przeżywania więzi rodzinnych. Potrzebuje tego także wspólnota wiernych Kościoła lokalnego. (Diecezja tarnowska raduje się opieką i przewodnictwem Matki Najświętszej w tajemnicy Jej narodzenia.) Przeżywając dzisiaj uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (patronki naszej diecezji), zaprośmy Matkę Boga do naszych rodzin. Niech będzie dla nas niezawodną przewodniczką na drodze do nieba. 

Maryja patronką diecezjalnej rodziny

Orędzie: Maryja otwiera nas na pełne zaufania spojrzenie w przyszłość.
Cel: Dostrzegać piękno działania Boga w historii ludzkości i osobistej historii człowieka.

Modlitwa wiernych
Przez wstawiennictwo Maryi (patronki naszej diecezji) zanieśmy do dobrego Boga nasze wspólne pokorne błagania:

  1. Módlmy się za papieża Franciszka, niech za przykładem Maryi całkowicie zawierza Bogu siebie, swoje posługiwanie i powierzoną sobie wspólnotę Kościoła powszechnego.
  2. Módlmy się za biskupa (N.), pasterza naszej rodziny diecezjalnej, niech wspiera go matczyne przewodnictwo Niepokalanej.
  3. (Módlmy się w intencji Piątego Synodu Diecezji Tarnowskiej, abyśmy w tym świętym czasie z wiarą wsłuchiwali się w to, co Duch Święty mówi do nas.)
  4. Módlmy się w intencji chorych i cierpiących członków naszej diecezjalnej rodziny, niech doświadczą miłosiernej pomocy wspólnoty Kościoła.
  5. Módlmy się za nas samych, abyśmy bez lęku przyjmowali Maryję jak naszą nauczycielkę na drogach wiary.

Wszechmogący Boże, wysłuchaj naszych pokornych błagań, które przedstawiliśmy Ci jako Twoje oddane dzieci. Prosimy Cię o to przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Rozpoczęliśmy w naszej diecezji synodalną drogę wspólnego wędrowania. Pragniemy iść razem z Bogiem i Maryją, która nas na tej drodze umacnia i pomaga zachować odpowiedni kierunek. Matka Boga, patronka diecezji tarnowskiej, wskazuje nam horyzonty nadziei. Zachęca do popatrzenia z ufnością w przyszłość wiary naszej diecezjalnej rodziny.

Ks. Piotr Cebula

I czyt. Ap 7,2-4.9-14; Ps 24; II czyt. 1 J 3,1-3; Ew. Mt 5,1-12a

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Kłaniam się Tobie”
Na przygotowanie darów – „Być bliżej Ciebie chcę”
Na komunię – „Jezu, miłości Twej”
Na uwielbienie – „Ciebie, Boga, wysławiamy”
Na zakończenie – „Złącz, Panie”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Liturgia pomaga w oddawaniu czci wszystkim zbawionym. „Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy” (Ap 7,9). Ten nieprzeliczony tłum świętych jest także dla nas źródłem radości z ich chwały i nadziei na ich pomoc w naszej wędrówce do nieba.
Wzbudźmy w sobie akt żalu za grzechy, abyśmy jak najgodniej mogli uczestniczyć w Eucharystii.

Za życia i po śmierci głoszą Ewangelię

Orędzie: Troska o świętość życia stanowi źródło owocnej ewangelizacji.
Cel: Wykorzystać swoje życie na służbę Ewangelii.

Modlitwa wiernych
Przez wstawiennictwo wszystkich świętych zanieśmy do Pana Boga nasze wspólne błagania:
1.       Módlmy się za Kościół, aby prowadził wszystkich ludzi do świętości.
2.       Módlmy się za Ojca Świętego Franciszka, biskupów i kapłanów, aby ich osobista świętość umacniała powierzonych im wiernych na drodze uświęcenia.
3.       Módlmy się za narody skłócone i doświadczające przemocy, aby doczekały się prawdziwego pokoju.
4.       Módlmy się za cierpiących, prześladowanych za wiarę i doświadczających niesprawiedliwości, aby pamiętali, że wielka jest ich nagroda w niebie.
5.       Módlmy się za zmarłych, aby mieli udział we wspólnocie zbawionych i świętych w niebie.
6.       Módlmy się za nas samych, abyśmy przez swoją pracę, modlitwę i przyjmowanie sakramentów świętych uświęcali samych siebie i innym pomagali do zbawienia.
Boże, którego wielbi wielka rzesza zbawionych ze wszystkich pokoleń, ludów i języków, wysłuchaj naszych modlitw i uczyń nas Twoim świętym ludem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Umocnieni przykładem świętych i ich wstawiennictwem, nie traćmy nadziei na zdobycie świętości. Niech w tym towarzyszy nam Boże błogosławieństwo.

Ks. Kazimierz Bonarek   

Obecny rok duszpasterski jest ostatnim z czteroletniego cyklu Programu duszpasterskiego (2013-2017), któremu towarzyszy hasło: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Całość programu ma na celu pogłębienie świadomości chrzcielnej. Pomocą w realizacji tego celu była 1050. rocznica chrztu Polski, świętowana w wymiarze ogólnopolskim w kwietniu i maju 2016 roku, a w wymiarze diecezjalnym i parafialnym przez cały rok duszpasterski. Episkopat Polski, podejmując drogę duchowości chrzcielnej, chce pomóc odkryć wiernym, jaki potencjał łaski otrzymał każdy człowiek od Boga w chwili chrztu św.

  1. „Idźcie i głoście”

Ostatni z czteroletniego cyklu program nosi tytuł: „Idźcie i głoście”. Jest to naturalna konsekwencja podjęcia odpowiedzialności za łaskę chrztu św. i wypływających z niego zadań. Nie ma wątpliwości, że wezwanie do obdarowywania innych orędziem dobrej nowiny o żyjącym i przemieniającym ludzkie dusze Bogu wymaga nieustannej formacji wspólnoty parafialnej. Jako wspólnota Kościoła chcemy podjąć zadanie płynące z sakramentu chrztu św. Tym zadaniem jest spełnienie słów Chrystusa: „Idźcie i głoście” (Mk 16,15). Chcemy sobie uświadomiona na nowo, że wszyscy ochrzczeni są wezwani do zaangażowania apostolskiego. Chrześcijaninowi, który uwierzył we wspólnocie Kościoła, uwierzył sercem, obca jest obojętność. Rodzi się w nim pragnienie, by głosić to, co jest naszym szczęściem i celem naszego życia, by inni poznali miłość i drogę zbawienia. 

Papież Franciszek mówi o potrzebie „otwarcia szeroko drzwi Kościoła”. Dużą wagę przywiązuje do właściwego stylu głoszenia Ewangelii: chodzi o to, aby dotrzeć także do wątpiących i poszukujących. Jest przekonany i daje temu świadectwo, że przekaz wiary nie będzie skuteczny, jeśli nie będzie przepełniony radością i nadzieją. W swojej adhortacji Evangelii gaudium napisał: „Głoszenie Chrystusa oznacza ukazywanie, że wierzyć w Niego i iść za Nim jest nie tylko rzeczą prawdziwą i sprawiedliwą, ale także piękną, zdolną napełnić życie nowym blaskiem i głęboką radością, nawet pośród trudnych doświadczeń. W tej perspektywie wszystkie formy autentycznego piękna mogą być uznane za drogę prowadzącą do spotkania z Panem Jezusem. […] Trzeba mieć odwagę znajdowania nowych znaków, nowych symboli, nowych sposobów przekazywania słowa, nowych form piękna pojawiających się w różnych kręgach kulturowych, łącznie z niekonwencjonalnymi formami piękna, które mogą być mało znaczące dla ewangelizatorów, ale stały się szczególnie atrakcyjne dla innych” (Franciszek, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 167).

W kontekście zbawczego posłannictwa Kościoła Drugi Sobór Watykański kieruje liczne zachęty do kaznodziejów, aby zawsze pamiętali, iż głoszenie Ewangelii jest istotną częścią ich misji, gdyż stanowi konsekwencję natury święceń. Sobór poleca, aby kaznodzieje starannie wypełniali między innymi obowiązek głoszenia kazań; zaleca kłaść nacisk na katechezę ściśle liturgiczną, odprawianie liturgii Bożego słowa (np. w wigilię uroczystych świąt, niektóre dni Adwentu i Wielkiego Postu oraz w niedziele i święta). Wierni powinni mieć świadomość, że Kościół objawia się szczególnie przez to, co głosi, przez prawdę Ewangelii (por. KL 35, 42).

Nie tylko jednak polecania Kościoła, ale także nieustające zmiany zachodzące we współczesnym świecie niejako zmuszają przepowiadających słowo Boże do ciągłego doskonalenia się w umiejętności i gorliwości posługi wobec niego. Zmieniają się również metody ewangelizacji i apostolstwa. Każdy kaznodzieja powinien być jak najlepiej przygotowany do wypełnienia swej misji.

Głoszenie Ewangelii w dzisiejszym świecie nie jest łatwe. Wymaga samozaparcia i wyrzeczenia. Czasem nawet oddania życia. Jak wszyscy chrześcijanie, tak i kaznodzieje poprzez chrzest św. otrzymali znak i dar wielkiego powołania i łaski. Ich życie to doskonalenie się w świętości i dążenie do niej. Tylko w ten sposób głoszone przez nich Boże słowo będzie otrzymywać moc potrzebną do owocowania w życiu wiernych.

  1. Kontekst roku duszpasterskiego

Rok duszpasterski 2016/2017 „Idźcie i głoście” będzie, jak poprzednie lata, obfitował w różne wydarzenia i rocznice, które winny być uwzględnione w przepowiadaniu.

Zrządzeniem Bożej Opatrzności przeżyliśmy Jubileusz Miłosierdzia oraz Światowe Dni Młodzieży w diecezjach i w Krakowie z udziałem Ojca Świętego Franciszka.

Okazją do kontynuacji tematyki miłosierdzia, którą zapoczątkował Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia ogłoszony przez papieża Franciszka, a zakończony 20 listopada 2016 roku, będzie Rok Świętego Brata Alberta, ustanowiony przez Konferencję Episkopatu Polski z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Rozpocznie się on 25 grudnia 2016 roku i potrwa do 25 grudnia 2017 roku. Święty Brat Albert to człowiek, który całe swoje życie poświęcił Chrystusowi obecnemu w biednych. Jego przykład będzie doskonałą pomocą w kontynuacji dobra Roku Miłosierdzia, bo nic tak nie uwiarygodnia głoszenia Chrystusa i Jego Ewangelii jak czyny miłosierdzia.

W 2017 roku czeka nas kilka maryjnych wydarzeń. Będzie to 100. rocznica objawień fatimskich, w których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz do wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu.

Kolejnym maryjnym akcentem będzie 300-lecie koronacji obrazu jasnogórskiego. Pragniemy ukoronować Maryję już nie złotymi koronami, ale naszym ewangelicznym życiem. Św. Ireneusz mówił: „Chwałą Boga [jest] żyjący człowiek”. Aby tak się stało, potrzeba nam nawrócenia. Dlatego też chcemy złożyć Maryi nasze duchowe dary – to one najbardziej ukazują, czy Maryja króluje w naszym życiu.

Innym bardzo ważnym rocznicowym wydarzeniem związanym z osobą Matki Bożej będzie 140. rocznica objawień gietrzwałdzkich. W Gietrzwałdzie objawiła się ludowi warmińskiemu Matka Boża, która uczyła dźwigać krzyż prześladowań religijnych oraz własnych słabości. Była to nauka prosta. Maryja wzywała do modlitwy i pokuty oraz zachęcała do modlitwy różańcowej.

III. Tematyka programu przepowiadania

Nowy program duszpasterski, a tym samym homiletyczny, winien być realizowany w duchu nauczania Ojca Świętego Franciszka. Papież potrafi ukazać przesłanie Ewangelii w sposób nowy i frapujący, odpowiadając na duchowy głód świata – niosąc mu nadzieję i nadając sens. W swojej pierwszej adhortacji Evangelii gaudium Ojciec Święty podkreśla, że Kościół, aby sprostać temu zadaniu, winien przejść duchową metamorfozę. Dlatego wspólnotę wiernych i jej pasterzy wzywa do „duszpasterskiego i misyjnego nawrócenia”.

Papież Franciszek stwierdza, że „kiedy przepowiadanie jest wierne Ewangelii, wyraźnie uwidacznia centralny charakter niektórych prawd i staje się jasne, że chrześcijańskie przepowiadanie moralne nie jest stoicką etyką; jest czymś więcej niż jakąś ascezą, nie jest zwykłą filozofią praktyczną ani katalogiem grzechów i błędów” (Evangelii gaudium, 39). A mówiąc o homilii, zwraca uwagę, że „przepowiadanie czysto moralizujące lub indoktrynujące, również i to, które przemienia się w lekcję egzegezy, pomniejsza tę komunikację między sercami, która ma miejsce w homilii i która winna mieć charakter niemal sakramentalny” (Evangelii gaudium, 142).

Powyższe wskazania papieża Franciszka w odniesieniu do przepowiadania znalazły swoje mocne zastosowanie w Dyrektorium homiletycznym przygotowanym przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Zostało ono opracowane jako pomoc dla kilkuset tysięcy wyświęconych głosicieli homilii, którzy co tydzień, w niedziele i święta, mają przywilej i obowiązek głoszenia osoby, słów i czynów Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, jedynego Zbawiciela świata.

Już Drugi Sobór Watykański wezwał do odnowy kaznodziejstwa, co wiązało się z przejściem od kazań rozumianych głównie jako przedstawienie katolickiej doktryny, kultu i nauki do homilii pojmowanej przede wszystkim jako wykład i zastosowanie w praktyce Pisma Świętego. Zmiana ta dokonała się jedynie tylko częściowo. Jedną z przyczyn tej sytuacji jest fakt, że w głoszeniu słowa często zakłada się, iż kerygmat jest czymś zrozumiałym samo przez się, i to w chwili, kiedy w kulturze zachodniej kerygmat nie może być uważany za coś oczywistego.

Nowa ewangelizacja wymaga nowego formułowania i głoszenia kerygmatu – dla dobra bardziej wyrazistego przepowiadania misyjnego. W tym celu właśnie zostało opracowane wspomniane wyżej Dyrektorium, które stanowi stały punkt odniesienia w opracowywaniu obecnego programu homiletycznego.

Współcześnie wszyscy są zgodni co do tego, że niezwykle ważne jest głoszenie słowa Bożego, ponieważ dla większości katolików jedyną sposobnością kontaktu ze słowem Bożym jest uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii, połączone ze słuchaniem homilii.

Uwzględniając te wszystkie aspekty, program przepowiadania w obecnym roku duszpasterskim będzie podkreślać kwestię starań o przyjęcie daru łaski; potrzebę rozumienia, że jesteśmy ciągle w drodze; aktualność bycia świadkiem Chrystusa oraz istotę wezwania „Idźcie i głoście”. 

Nowością w przygotowywanych opracowaniach poszczególnych tematów homilii jest wskazanie orędzia, które przybliży prezentowany temat, oraz celu, do którego chcemy doprowadzić słuchaczy przepowiadanego słowa Bożego. To pomoże kaznodziejom na własną kompozycję homilii w oparciu o prezentowane orędzie i cel danego tematu. 

Głoszenie Chrystusa dokonuje się nie tylko słowem, ale winno obejmować całe życie i wyrażać się w czytelnych gestach miłości. Nasze życie musi być na miarę świadectwa! Bycie ewangelizatorem zobowiązuje każdego do tego, by coraz bardziej upodabniać się do Jego miłości. Nieśmy w ten sposób światu ewangelię nadziei! „Idźmy i głośmy”!

Oprac. ks. dr Jan Bartoszek

 

­