I czyt. Pwt 8,2-3.14b-16a; Ps 147B; II czyt. 1 Kor 10,16-17; Ew. J 6,51-58

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Pan wieczernik przygotował”
Na przygotowanie darów – „Jezusa ukrytego”
Na komunię – „Ty sycisz głody ludzkich serc”
Na uwielbienie – „Sław, języku, tajemnicę”
Na zakończenie – „Panie dobry jak chleb”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
To sam Chrystus zgromadził nas dzisiaj tutaj razem jako jedną rodzinę Bożą. On zaprosił nas wszystkich na wspaniałą Ucztę. Pragnie nas pokrzepić i umocnić w naszej wędrówce przez życie.
Abyśmy mogli godnie uczestniczyć w Najświętszej Eucharystii, uznajmy naszą grzeszność i prośmy o miłosierdzie dla nas.

Jeden chleb i jedno ciało – wspólnotowy wymiar Eucharystii

Orędzie: Chrystus karmi cię prawdziwym życiem.
Cel: Uświadomić, jak ważną rolę odgrywają spotkania przy wspólnym posiłku z bliskimi.

Modlitwa wiernych
Ożywieni wiarą w eucharystyczną obecność Jezusa pośród nas, zanośmy do Niego nasze wspólne błagania:

  1. Aby Kościół święty, jako jedna, wielka rodzina, trwał w jedności i miłości.
  2. Aby nie brakowało świętych kapłanów, którzy rozdzielają Twoje Ciało i Krew wierzącym.
  3. Aby osoby, które nie chcą lub nie mogą przyjmować Komunii św., rozpoznały Cię w Twoim słowie.
  4. Aby zostały zaspokojone podstawowe potrzeby ludzi, którzy nie mają co jeść.
  5. Aby wszyscy zmarli dostąpili radości udziału w uczcie niebieskiej.
  6. Aby nasze rodziny potrafiły budować więzi przy wspólnych posiłkach.

Ty, Panie, zaspokajasz wszystkie pragnienia naszych serc. Tobie chwała i cześć na wieki wieków.

Przed rozesłaniem
Jesteśmy błogosławieni, zostaliśmy bowiem wezwani na Ucztę Baranka! Pan nakarmił nas Chlebem z nieba – swoim Najświętszym Ciałem. Oby owocem dzisiejszej uroczystości były radosne posiłki w naszych wspólnotach rodzinnych.

Ks. Tomasz Rąpała

I czyt. Dz 12,1-11; Ps 34; II czyt. 2 Tm 4,6-9.17-18;Ew. Mt 16,13-19

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Boże, zmiłuj się nad nami”
Na przygotowanie darów – „Składamy Ci, Ojcze”
Na komunię – „Jeden chleb”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „Weź w swą opiekę”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Patrzymy dzisiaj na św. Piotra i św. Pawła, wielkich apostołów Chrystusa. Czego możemy się uczyć od nich? Przede wszystkim wiary. Wiary, która pozwala ze spokojem patrzeć w przyszłość; która nadaje sens radościom i smutkom, sukcesom i porażkom, pracy, trudom i cierpieniu; która sprawia, że każdy dzień jest niezwykle ważny. Trzeba go godnie przeżyć. Przez nich patrzymy też na młody Kościół, który się modli. Modli się także za pasterzy Kościoła. Niech Msza św., w której uczestniczymy, będzie wielką modlitwą naszej wspólnoty w ich intencji.

„Kościół modlił się za niego do Boga” – sposoby wspierania apostolskiej misji Piotra naszych czasów

Orędzie: Modlitwa jest źródłem łaski dla człowieka żyjącego we wspólnocie Kościoła.
Cel: Zachęcić wiernych do stałej modlitwy za Kościół i jego pasterzy.

Modlitwa wiernych
Do Jezusa Chrystusa, wspólnie z całym Kościołem, który został zbudowany na fundamencie apostołów Piotra i Pawła, zanieśmy pokorne błagania:
1.       Módlmy się za Kościół święty, aby pośród bolesnych doświadczeń dochował wierności Ewangelii tak jak Piotr i Paweł.
2.       Módlmy się za Piotra naszych czasów i wszystkich pasterzy Kościoła, aby nie ustała ich wiara i nie tracili odwagi, przeciwstawiając się złu tego świata.
3.       Módlmy się za ludzi wiary, aby zgromadzili się w jednej owczarni i przy jednym pasterzu, wokół Piotra naszych czasów.
4.       Módlmy się o liczne i święte powołania kapłańskie, aby nie brakło pracowników w winnicy Pańskiej, którzy z radością pójdą jak św. Paweł głosić orędzie zbawienia narodom misyjnym.
5.       Módlmy się za tych, którzy cierpią dla Ewangelii, wszystkich uwięzionych, wyszydzanych, zepchniętych na margines, pozbawionych codziennego chleba, aby w ich sercach nie zagasła nigdy nadzieja.
6.       Módlmy się za nas samych, abyśmy przez pracę, cierpienie i modlitwę ciągle przyczyniali się do rozwoju i umocnienia Kościoła.
Wszechmogący, wieczny Boże, który dałeś Piotrowi i Pawłowi pokorę w głoszeniu Ewangelii, wspieraj swoją łaską nasze słabości, abyśmy byli wiernymi świadkami prawdy. Przez Chrystusa, Pana naszego. 

Przed rozesłaniem
Jest takie opowiadanie o marynarzach, którzy gdzieś na Wschodzie przez całą noc zmagali się ze wzburzonym przez sztorm morzem. Sytuacja była dość dramatyczna, wszyscy byli skrajnie wyczerpani. Około trzeciej nad ranem jeden z nich mówi: „Teraz możemy już odetchnąć, bo w klasztorach na wybrzeżu mnisi zaczynają się modlić”.
Trzeba modlitwy za nas samych, za Kościół, za pasterzy Kościoła. Św. Alfons Liguori, wielki doktor modlitwy, trzymał na stole zegar, który dzwonił co kwadrans. Słysząc ten dźwięk, zachowywał stałą świadomość obecności Boga i żył daną chwilą intensywniej, w przekonaniu, że Bóg jest z nim. Żyjemy we wspólnocie Kościoła: tego powszechnego i tego Kościoła domowego. Niech nieustannie rozlega się w nim głos modlitwy także za pasterzy Kościoła.

Ks. Józef Wałaszek

I czyt. Ap 11,19;12,1.3-6.10; Ps 45; II czyt. 1 Kor 15,20-26; Ew. Łk 1,39-56

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Królowej Anielskiej śpiewajmy”
Na przygotowanie darów – „Cześć Maryi”
Na komunię – „Bądźże pozdrowiona”
Na uwielbienie – „Magnificat”
Na zakończenie – „Zdrowaś Maryjo”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Doskonałemu odkupieniu na początku ziemskiego życia Maryi, jakim jest przywilej niepokalanego poczęcia, odpowiada pełnia zbawienia u kresu Jej życia, zawarta w tajemnicy wniebowzięcia, które jest dopełnieniem i ukoronowaniem wszystkich innych przywilejów Matki Chrystusa. Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że: „wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan” (KKK, 966). Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przypomina nam, że doskonale zjednoczona z Chrystusem Boża Rodzicielka poprzez swoje wielorakie wstawiennictwo wyprasza każdemu z nas nieustannie dary wiecznego zbawienia. Maryja dzieli ze swym Synem chwałę zmartwychwstania, aby po wniebowzięciu wstawiać się za nami grzesznymi.

Wzięta do nieba, nie zapomniała o swoim ludzie

Orędzie: Maryja zjednoczona z Chrystusem pomaga wszystkim swoim dzieciom w walce z mocami ciemności.
Cel: Uczyć się podczas modlitwy od Maryi życia w Chrystusie i dla Chrystusa

Modlitwa wiernych
Przedstawmy nasze prośby miłosiernemu Bogu przez wstawiennictwo Maryi Dziewicy, Bożej Rodzicielki, która swoimi modlitwami wspiera Kościół i wszystkich ludzi.

    1. Za całą wspólnotę Kościoła, aby Maryja, Matka Kościoła, wspomagała wiarę wszystkich wierzących w Chrystusa, budząc w nich pragnienie wiernego naśladowania swojego Syna.
    2. Za Ojca Świętego Franciszka, biskupów i kapłanów, aby wsparci orędownictwem Maryi przyjmowali z wiarą słowo Boże, głosząc Dobrą Nowinę o Jezusie Chrystusie, jedynym Zbawicielu człowieka.
    3. Za wszystkich zniewolonych przez alkohol i inne uzależnienia, aby otoczeni macierzyńską miłością Maryi, w spotkaniu z Jezusem Chrystusem szukali ocalenia.
    4. Za naszych rodaków żyjących i pracujących poza granicami Polski, aby przeżywając trudne chwile, odmawiali modlitwę różańcową, która pomaga budować swoje życie na Jezusie Chrystusie, jedynym trwałym fundamencie.
    5. Za wszystkich zmarłych, aby dzięki miłosierdziu Boga po zakończeniu ziemskiego życia mogli, jak wniebowzięta Maryja, cieszyć się pełnią zjednoczenia z Jezusem Chrystusem.
    6. Za nas samych, abyśmy z miłością przyjmowali Maryję jako Matkę, którą zawierzył nam z wysokości krzyża Jezus Chrystus, wprowadzając Ją w to wszystko, co stanowi nasze życie.

Dobry Boże prosimy Cię, udziel nam łaski, abyśmy naśladując wziętą do nieba Matkę naszego Zbawiciela, żyli pełnią wiary, mocną nadzieją i szczerą miłością. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Niech to eucharystyczne spotkanie z Jezusem, Synem Bożym, zrodzonym z Dziewicy Maryi wspomoże naszą wiarę. Uczmy się od Maryi pełnego zawierzenia Chrystusowi, zwłaszcza w chwilach krzyża, gdy nasza wiara wezwana jest do dojrzewania. Maryjo, Matko naszej wiary, przypominaj nam, że ten, kto wierzy Jezusowi nigdy nie jest sam.

Ks. Mirosław Łanoszka

Obecny rok duszpasterski jest ostatnim z czteroletniego cyklu Programu duszpasterskiego (2013-2017), któremu towarzyszy hasło: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Całość programu ma na celu pogłębienie świadomości chrzcielnej. Pomocą w realizacji tego celu była 1050. rocznica chrztu Polski, święto-wana w wymiarze ogólnopolskim w kwietniu i maju 2016 roku, a w wymiarze diecezjalnym i parafialnym przez cały rok duszpasterski. Episkopat Polski, podejmując drogę duchowości chrzcielnej, chce pomóc odkryć wiernym, jaki potencjał ła-ski otrzymał każdy człowiek od Boga w chwili chrztu świętego.

I. „Idźcie i głoście”
Ostatni rok z czteroletniego cyklu Program nosi tytuł: „Idźcie i głoście”. Jest to naturalna konsekwencja podjęcia odpowie-dzialności za łaskę chrztu świętego i wypływających z niego zadań. Nie ma wątpliwości, że wezwanie do obdarowywania innych orędziem dobrej nowiny o żyjącym i przemieniającym ludzkie dusze Bogu wymaga nieustannej formacji wspólnoty parafialnej. Jako wspólnota Kościoła chcemy podjąć zadanie płynące z sakramentu chrztu świętego. Tym zadaniem jest spełnienie słów Chrystusa: „Idźcie i głoście” (Mk 16,15). Chcemy sobie uświadomić na nowo, że wszyscy ochrzczeni są wezwani do zaangażowania apostolskiego. Chrześcijaninowi, który uwierzył we wspólnocie Kościoła, uwierzył sercem, obca jest obojętność. Rodzi się w nim pragnienie, aby głosić to, co jest naszym szczęściem i naszym celem życiowym, po-zwalając innym poznać drogę zbawienia.

Papież Franciszek mówi o potrzebie „otwarcia szeroko drzwi Kościoła”. Dużą wagę przywiązuje do właściwego stylu głoszenia Ewangelii: chodzi o to, aby dotrzeć także do wątpiących i poszukujących. Jest przekonany i daje temu świa-dectwo, że przekaz wiary nie będzie skuteczny, jeśli nie będzie przepełniony radością i nadzieją. W swojej adhortacji Evangelii gaudium napisał: „Głoszenie Chrystusa oznacza ukazywanie, że wierzyć w Niego i iść za Nim jest nie tylko rze-czą prawdziwą i sprawiedliwą, ale także piękną, zdolną napełnić życie nowym blaskiem i głęboką radością, nawet pośród trudnych doświadczeń. W tej perspektywie wszystkie formy autentycznego piękna mogą być uznane za drogę prowadzącą do spotkania z Panem Jezusem. [...] Trzeba mieć odwagę znajdowania nowych znaków, nowych symboli, nowych sposo-bów przekazywania słowa, nowych form piękna pojawiających się w różnych kręgach kulturowych, łącznie z niekonwen-cjonalnymi formami piękna, które mogą być mało znaczące dla ewangelizatorów, ale stały się szczególnie atrakcyjne dla innych” (Franciszek, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 167).
W kontekście zbawczego posłannictwa Kościoła Drugi Sobór Watykański kieruje liczne zachęty do kaznodziejów, aby zawsze pamiętali, że głoszenie Ewangelii jest istotną częścią ich misji, gdyż stanowi konsekwencję natury święceń. So-bór poleca, aby kaznodzieje starannie wypełniali między innymi obowiązek głoszenia kazań; zaleca kłaść nacisk na kate-chezę ściśle liturgiczną, odprawianie liturgii Bożego słowa (np. w wigilię uroczystych świąt, niektóre dni Adwentu i Wiel-kiego Postu oraz w niedziele i święta). Wierni powinni mieć świadomość, że Kościół objawia się szczególnie przez to, co głosi, przez prawdę Ewangelii (por. Sobór Watykański II, Konstytucja Lumen gentium, 35, 42).
Nie tylko jednak polecania Kościoła, ale także nieustające zmiany zachodzące we współczesnym świecie niejako zmuszają przepowiadających słowo Boże do ciągłego doskonalenia się w umiejętności i gorliwości posługi wobec niego. Zmieniają się również metody ewangelizacji i apostolstwa. Każdy kaznodzieja powinien być jak najlepiej przygotowany do wypełnienia swej misji.
Głoszenie Ewangelii w dzisiejszym świecie nie jest łatwe. Wymaga samozaparcia i wyrzeczenia. Czasem nawet oddania życia. Jak wszyscy chrześcijanie, tak i kaznodzieje poprzez chrzest święty otrzymali dar wielkiego powołania i znak łaski. Ich życie to doskonalenie się w świętości. Tylko w ten sposób głoszone przez nich Boże słowo będzie otrzymy-wać moc potrzebną do owocowania w życiu wiernych.

II. Kontekst roku duszpasterskiego
Rok duszpasterski 2016/2017 „Idźcie i głoście” będzie, jak poprzednie lata, obfitował w różne wydarzenia i rocznice, które winny być uwzględnione w przepowiadaniu.
Zrządzeniem Bożej opatrzności przeżyliśmy Jubileusz Miłosierdzia oraz Światowe Dni Młodzieży w diecezjach i w Krakowie z udziałem Ojca Świętego Franciszka.
Okazją do kontynuacji tematyki miłosierdzia zapoczątkowaną przez Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, ogło-szony przez papieża Franciszka, a zakończony 20 listopada 2016 roku, będzie Rok Świętego Brata Alberta, ustanowiony przez Konferencję Episkopatu Polski z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Rozpocznie się on 25 grudnia 2016 roku i potrwa do 25 grudnia 2017 roku. Święty Brat Albert to człowiek, który całe swoje życie poświęcił Chrystusowi obecnemu w bied-nych. Jego przykład będzie doskonałą pomocą w kontynuacji dobra Roku Miłosierdzia, bo nic tak nie uwiarygodnia głosze-nia Chrystusa i Jego Ewangelii jak czyny miłosierdzia.
W 2017 roku czeka nas kilka maryjnych wydarzeń. Będzie to 100. rocznica objawień fatimskich, w których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz do wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wy-nagradzających Jej Niepokalanemu Sercu.

Kolejnym maryjnym akcentem będzie 300-lecie koronacji obrazu jasnogórskiego. Pragniemy ukoronować Maryję już nie złotymi koronami, ale naszym ewangelicznym życiem. Św. Ireneusz mówił: „Chwałą Boga [jest] żyjący człowiek”. Aby tak się stało, potrzeba nam nawrócenia. Dlatego też chcemy złożyć Maryi nasze duchowe dary – to one najbardziej ukazują, czy Maryja króluje w naszym życiu.
Innym bardzo ważnym rocznicowym wydarzeniem związanym z osobą Matki Bożej będzie 140. rocznica obja-wień gietrzwałdzkich. W Gietrzwałdzie objawiła się ludowi warmińskiemu Matka Boża, która uczyła dźwigać krzyż prze-śladowań religijnych oraz własnych słabości. Była to nauka prosta. Maryja wzywała do modlitwy i pokuty oraz zachęcała do modlitwy różańcowej.

III. Tematyka programu przepowiadania
Nowy program duszpasterski, a tym samym homiletyczny, winien być realizowany w duchu nauczania Ojca Świętego Franciszka. Papież potrafi ukazać przesłanie Ewangelii w sposób nowy i frapujący, odpowiadając na duchowy głód świata – niosąc mu nadzieję i nadając sens. W swojej pierwszej adhortacji Evangelii gaudium Ojciec Święty podkreśla, że Kościół, aby sprostać temu zadaniu, winien przejść duchową metamorfozę. Dlatego wspólnotę wiernych i jej pasterzy wzywa do „duszpasterskiego i misyjnego nawrócenia”.
Papież Franciszek stwierdza, że „kiedy przepowiadanie jest wierne Ewangelii, wyraźnie uwidacznia centralny charakter niektórych prawd i staje się jasne, że chrześcijańskie przepowiadanie moralne nie jest stoicką etyką; jest czymś więcej niż jakąś ascezą, nie jest zwykłą filozofią praktyczną ani katalogiem grzechów i błędów” (Evangelii gaudium, 39). A mówiąc o homilii, zwraca uwagę, że „przepowiadanie czysto moralizujące lub indoktrynujące, również i to, które prze-mienia się w lekcję egzegezy, pomniejsza tę komunikację między sercami, która ma miejsce w homilii i która winna mieć charakter niemal sakramentalny” (Evangelii gaudium, 142).
Powyższe wskazania papieża Franciszka w odniesieniu do przepowiadania znalazły swoje mocne zastosowanie w Dyrektorium homiletycznym, przygotowanym przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Zostało ono opracowane jako pomoc dla kilkuset tysięcy wyświęconych głosicieli homilii, którzy co tydzień, w niedziele i święta, mają przywilej i obowiązek głoszenia osoby, słów i czynów Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, jedynego Zbawiciela świata.
Już Drugi Sobór Watykański wezwał do odnowy kaznodziejstwa, co wiązało się z przejściem od kazań rozumia-nych głównie jako przedstawienie katolickiej doktryny, kultu i nauki do homilii pojmowanej przede wszystkim jako wykład i zastosowanie w praktyce Pisma św. Zmiana ta dokonała się tylko częściowo. Jedną z przyczyn tej sytuacji jest fakt, że w głoszeniu słowa często zakłada się, iż kerygmat jest czymś zrozumiałym sam przez się, i to w chwili, kiedy w kulturze za-chodniej nie może być on uważany za coś oczywistego.
Nowa ewangelizacja wymaga nowego formułowania i głoszenia kerygmatu – dla dobra bardziej wyrazistego przepowiadania misyjnego. W tym celu właśnie zostało opracowane wspomniane wyżej Dyrektorium, które stanowi stały punkt odniesienia w opracowywaniu obecnego programu homiletycznego.
Współcześnie wszyscy są zgodni co do tego, że niezwykle ważne jest głoszenie słowa Bożego, ponieważ dla więk-szości katolików jedyną sposobnością kontaktu ze słowem Bożym jest uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii, połączone ze słuchaniem homilii.
Uwzględniając te wszystkie aspekty, program przepowiadania w obecnym roku duszpasterskim będzie podkreślać kwestię starań o przyjęcie daru łaski; potrzebę rozumienia, że jesteśmy ciągle w drodze; aktualność bycia świadkiem Chry-stusa oraz istotę wezwania „Idźcie i głoście”.
Nowością w przygotowywanych opracowaniach poszczególnych homilii jest wskazanie orędzia, które przybliży prezentowany w nich temat, oraz celu, do którego mają one doprowadzić słuchaczy przepowiadanego słowa Bożego. To pomoże kaznodziejom na własną kompozycję homilii w oparciu o prezentowane orędzie i cel danego tematu.
Głoszenie Chrystusa dokonuje się nie tylko słowem, ale winno obejmować całe życie i wyrażać się w czytelnych gestach miłości. Nasze życie musi być na miarę świadectwa. Bycie ewangelizatorem zobowiązuje każdego do tego, aby coraz bardziej upodabniać się do Jego miłości. Nieśmy w ten sposób światu ewangelię nadziei. „Idźmy i głośmy”.

Oprac. ks. dr Jan Bartoszek

I czyt. Wj 34,4b-6.8-9; Ps: Dn 3,52.53a.54a.55ab.56a;
II czyt. 2 Kor 13,11-13; Ew. J 3,16-18

 

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Trójcy Najświętszej”
Na przygotowanie darów – „Składamy Ci, Ojcze”
Na komunię – „Twoja cześć, chwała”
Na uwielbienie – „O Boże, dzięki Ci składamy”
Na zakończenie – „Głoś imię Pana”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Uroczystość Trójcy Przenajświętszej stawia pytanie, na które odpowiedzieć sobie powinien każdy z nas: kim tak naprawdę jest dla mnie Bóg? Każda Msza św. to przedziwne uczestnictwo w życiu Trójcy Świętej. Postarajmy się zatem, aby zaangażowaniem serca i godną postawą wyrazić swój szacunek wobec tych tajemnic, których celebrację właśnie rozpoczynamy.

Posłani, aby głosić chwałę i naśladować jedność Trójcy Świętej

Orędzie:Bóg w Chrystusie stał się bliski człowiekowi i odpowiedział w ten sposób na podstawowe jego pragnienie.
Cel: Przekonać, że chrześcijanin jest wezwany, aby iść i głosić Boga, który jest bliski człowiekowi.

Modlitwa wiernych
Trójjedynemu Bogu powierzmy nasze prośby i błagania:

  1. Za Kościół Boży, aby na Twój, Boże, wzór nieustannie wzrastał w jedności.
  2. Za naszą diecezję i podejmowane w niej dzieło Synodu, aby podjęty trud zaowocował wzrostem wiary.
  3. Za dziennikarzy, aby wykonując swój zawód, starali się przede wszystkim o przekaz prawdy.
  4. Za misjonarzy. Boże, wspomagaj ich posługę, którą pełnią w służbie zbawieniu drugiego człowieka.
  5. Za zmarłych. Dobry Boże, przyjmij ich do swojego królestwa.
  6. Za nas, uczestniczących w tej Najświętszej Ofierze. Boże, uświęcaj nas swoją obecnością i pomagaj w misji głoszenia Twojej bliskości.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków.

Przed rozesłaniem
„Idźcie i głoście” bliskość Boga. To nie jest zadanie wyłącznie na ten dzień, tydzień czy rok. Całe nasze życie powinno być świadectwem, że Bóg naprawdę jest przy nas i rzeczywiście można Go spotkać. Na wypełnianie tego zadania przyjmijcie Boże błogosławieństwo.

Ks. Tomasz Rąpała

I czyt. Wj 19,1-6a; Ps 100; II czyt. Rz 5,6-11;Ew. Mt 9,36 – 10,8

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Pod Twą obronę”
Na przygotowanie darów – „Czego chcesz od nas, Panie”
Na komunię – „Witam cię, witam”
Na uwielbienie – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”
Na zakończenie – „Idźcie na cały świat” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Eucharystia jest czasem szczególnego spotkania z Bogiem – Bogiem, który jest dobry i hojny. On daje nam siebie samego, by zacieśnić z nami przyjaźń. Ciało Pana daje również siłę, aby innym głosić królestwo Boże. Prośmy dobrego Ojca, aby otworzył nasze serca na obecność Jego Syna pod postacią chleba i aby uzdolnił nas do przyjęcia wszelkich Jego darów. A za wszystkie sytuacje, w których Go obraziliśmy, zraniliśmy Jego miłość, szczerze przepraszajmy.

„Proście Pana żniwa…” – odpowiedzialność wspólnoty Kościoła za powołania do służby apostolskiej

Orędzie: Aby Boga głosić, trzeba Go poznać.
Cel: Uświadomić, iż chrześcijanin ma głosić swoim życiem, że Bóg jest dobry i że warto zacieśnić z Nim więź i mówić o Nim innym.

Modlitwa wiernych
Do Boga Ojca, który hojnie obdarza swój lud, zanośmy ufne prośby:

  1. Ojcze, wspieraj papieża, biskupów i kapłanów, aby odważnie i wytrwale głosili Twoje królestwo.
  2. Ojcze, pobudzaj serca młodych, aby z radością odpowiadali na zaproszenie do bycia Twoimi robotnikami.
  3. Ojcze, wzbudzaj w rodzinach pragnienie wspólnej modlitwy.
  4. Ojcze, obdarz zmarłych szczęściem przebywania z Tobą na wieki.
  5. Ojcze, oczyść nasz obraz Ciebie i daj nam odwagę, aby mówić o Twojej dobroci.

Wszechmogący Boże, Ty wspierasz i ochraniasz swoje dzieci. Wysłuchaj naszych modlitw, aby imię Twoje było uwielbione na całej ziemi. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Bóg jest dobry i troskliwy. Zaprasza nas do przyjaźni ze sobą i przez nas chce zapraszać także tych, których tutaj nie ma i dawno nie było. Warto głosić prawdziwego Boga, bo On daje szczęście. Niech Jego błogosławieństwo wzmacnia w nas pragnienie głoszenia Jego dobroci innym.

Ks. Tomasz Rąpała

I czyt. Jr 20,10-13; Ps 69; II czyt. Rz 5,12-15; Ew. Mt 10,26-33

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Kto się w opiekę”
Na przygotowanie darów – „Panie w ofierze”
Na komunię – „Zbliżam się w pokorze”
Na uwielbienie – „Cóż Ci, Jezu, damy”
Na zakończenie – „Najświętsze Serce Boże”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Chrześcijanin ma być świadkiem wiary. Podobnie jak prorok Jeremiasz mamy być bezkompromisowymi głosicielami i obrońcami Bożej prawdy. Taka postawa naraża nas w sposób naturalny na niezrozumienie, odrzucenie, a nawet prześladowania. Jako ludzie nie jesteśmy wolni od lęku. Ale z nami jest Bóg, który mówi: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą” (Mt 10,26). Czy mam tego świadomość? Czy mam zaufanie do Bożej opatrzności? Czy jestem autentycznym świadkiem Jezusa Chrystusa?

Odważnie świadczyć i mężnie bronić swojej wiary 

Orędzie:Chrześcijanin to mężny świadek Chrystusa.
Cel: Uświadomić, jak ważna jest cnota męstwa w życiu człowieka i chrześcijanina.

Modlitwa wiernych
Do Boga, który jest naszą ucieczką i najwspanialszą pomocą w trudnościach, skierujemy nasze pokorne prośby:

  1. Módlmy się za Kościół święty, aby w świecie pogrążonym w chaosie pozostał wierny Ewangelii.
  2. Módlmy się za pasterzy Kościoła, aby nie zrażali się wrogością środowiska, w którym pełnią swą pasterską misję.
  3. Módlmy się za chrześcijan w krajach, w których trwają prześladowania, aby pamiętali o tym, że ich duszy nikt zabić nie może.
  4. Módlmy się za młodzież, aby nie dała się zwieść kłamstwu i zgubnym wpływom kultury masowej.
  5. Módlmy się za naszych zmarłych, aby ich dobre czyny pełnione z miłością i męstwem za życia, dały im radość nieba.
  6. Módlmy się za nas samych, abyśmy w praktykach religijnych, a zwłaszcza nieustannej modlitwie, znajdowali łaskę wiary i dar Ducha Świętego.

Prosimy Cię, Panie, niech dar Twojej łaski będzie mocą w życiowych przeciwnościach i przyczyni się do wzrostu świętości naszego życia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem
Rabin Nachman z Bracławia lubił powtarzać „Pamiętaj: nigdy nie zostanie postawiona przed tobą przeszkoda, która przerastałaby twoje możliwości”. Gdy Bóg zleca zadanie, dając powołanie, daje i łaskę. Prawdziwe męstwo ma się zrealizować w zwykłym życiu, w codzienności. Bo ono jest najczytelniejszym świadectwem wiary. Trzeba więc nam uczyć się cierpliwości, wytrwałości i zaufania Bogu.

Ks. Józef Wałaszek

 I czyt. 2 Krl 4,8-11.14-16a; Ps 89; II czyt. Rz 6,3-4.8-11;Ew. Mt 10,37-42

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Boże, lud Twój”
Na przygotowanie darów – „Pójdź do Jezusa”
Na komunię – „U drzwi Twoich”
Na uwielbienie – „Czego chcesz od nas, Panie”
Na zakończenie – „Twemu sercu cześć składamy”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
Naśladowanie Chrystusa wymaga bezwzględnego przylgnięcia do Boga i otwartości wobec drugiego człowieka. Chrześcijanin powinien być stanowczy w wyborze Boga, bo jeśli Bóg znajdzie się w jego życiu na pierwszym miejscu, to także wszystko inne będzie na właściwym miejscu. W tej prawdzie winien dostrzec też drugiego człowieka w jego potrzebach, wyrażając to między innymi w otwartości i gościnności.
Za to, że żyliśmy w zamknięciu, nieczuli na potrzeby innych, przeprośmy naszego Pana.

Otwartość i gościnność istotnymi cnotami ucznia-misjonarza

Orędzie: Miłość i miłosierdzie to znaki zbawienia.
Cel: Ukazać potrzebę gościnności i otwartości, które są świadectwem wiary.

Modlitwa wiernych
Do Boga, którego opatrzność prowadzi nas do ostatecznego celu różnymi ścieżkami, zanieśmy nasze prośby za tych wszystkich, którzy na swojej życiowej drodze bywają boleśnie doświadczani:
1.       Panie, który wiesz, co to jest tułaczka, bo doznałeś jej u zarania swojego życia, daj wszystkim żyjącym w poniewierce poczucie Twojej bliskości.
2.       Panie, który wiesz, co to jest wrogość i prześladowanie, daj wszystkim udręczonym cierpliwość i potrzebną siłę.
3.       Panie, który wiesz, jak bolesne jest osamotnienie, bo sam je przeżywałeś, daj wszystkim opuszczonym zaznać ludzkiej solidarności.
4.       Panie, którego wzruszyły łzy samotnej matki, daj, aby każdy smutek, jaki ludzie przeżywają, przybliżał ich do Ciebie.
5.       Panie, który zachęcałeś wszystkich do dźwigania codziennego krzyża, spraw, aby ludzie zrozumieli wartość cierpienia, którym ich nawiedzasz.
6.       Panie, natchnij naszą wspólnotę parafialną, poszczególne rodziny, każdego z osobna do kierowania się życzliwością wobec siebie i udzielania pomocy będącym w potrzebie.
Panie, który pochyliłeś się nad każdym ludzkim nieszczęściem, spraw, aby wszyscy, którzy na terenie naszej parafii czują się zepchnięci na margines, doczekali się objawów solidarności. Który żyjesz i królujesz przez wszystkie wieki wieków.

Przed rozesłaniem
Jezus powiedział: „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,38). Jako chrześcijanie mamy codziennie podejmować trud realizacji uczynków miłosierdzia. Tradycja katechetyczna wypracowała listę uczynków miłosierdzia co do duszy i co do ciała. Na naszej drodze nieustannie stają potrzebujący. Gdy się nad nimi się pochylimy, poprzez otwartość i gościnność dostrzeżemy Zbawiciela!

Otwartość i gościnność istotnymi cnotami ucznia-misjonarza
Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „O zbawcza Hostio”

Klęczymy przed Tobą, Panie Jezu. Psalmista Pański w Psalmie 89, zaczerpniętym z dzisiejszej liturgii, woła: „Na wieki będę śpiewał o łasce Pana, moimi ustami będę głosił Twoją wierność przez wszystkie pokolenia. Albowiem powiedziałeś: «Na wieki ugruntowana jest łaska; utrwaliłeś swą wierność w niebiosach»” (Ps 89,2-3). I my chcemy wychwalać Ciebie za tę niezmierzoną łaskę, dar Twojej obecności pośród nas w tajemnicy Eucharystii. I dziękujemy za ten dar łaski, która uczy nas, jak żyć, jak postępować na drodze wiary. Jesteśmy pielgrzymami na drodze do domu Ojca. Jesteś z nami i nas wspomagasz. Tak pięknie wyraził to doktor Kościoła „Oto chleb aniołów błogi, który dał wędrowcom pośród drogi”. Z pokorą chcemy Ciebie uwielbić i dziękować.

Będziemy powtarzać: DZIĘKUJEMY CI, PANIE!

  • Za to, że jesteś z nami po wszystkie dni, aż do skończenia świata…
  • Za to, że dla nas, odwiecznych pielgrzymów, otwierasz bramy wiecznego zbawienia…
  • Za to, że dajesz łaskę właściwej oceny systemów moralnych…
  • Za to, że wyzwalasz nas z ciasnoty egoizmu i ukazujesz uniwersalny horyzont zbawienia…
  • Za to, że możemy Ciebie naśladować na drodze wyrzeczeń i cierpienia…
  • Za to, że dałeś nam w życiu spotkać ludzi, którzy otworzyli przed nami swoje serce…
  • Za to, że nasze otwarte świątynie są miejscami spotkania z Tobą i naszymi bliźnimi…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Dziękujemy Ci, Ojcze nasz”

Święty Paweł napisał w Liście do Rzymian słowa, które dzisiaj możemy odnieść do nas samych: „[M]y wszyscy, którzy otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierci […]. [Z]ostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie” (Rz 6,3-4). Niestety, często zapominamy o tym, co się w naszym życiu dokonało. Często zamykamy się w gettach własnego egoizmu. Brak nam uniwersalnego spojrzenia na Twoje, Chryste, dzieło odkupienia. Brak nam ufności w moc Twojego słowa i moc Twojej łaski.

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

  • Lekceważyliśmy w naszym życiu, poddanemu ciągłemu pośpiechowi, ludzi nieradzących sobie z rzeczywistością…
  • Nasze zainteresowanie innymi ludźmi ograniczało się jedynie do problemów, jakie stwarzali, a brakowało w nim zwykłych ludzkich relacji…
  • Odnosiliśmy się z lekceważeniem do wszelkich organizacji i stowarzyszeń niosących pomoc, a sami nie wykazywaliśmy żadnej aktywności w tej dziedzinie…
  • Budowaliśmy wokół siebie twierdzę nie do zdobycia i nie potrafiliśmy dostrzec potrzeb innych…
  • Zapominaliśmy o Twoim ostrzeżeniu „Kto nie bierze krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,38)…
  • Mimo że deklarowaliśmy swoją przynależność do Kościoła, to często przyjmowaliśmy postawę tego świata, negując Jego wskazania i nauczanie…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

W tej chwili adoracyjnego czuwania jeszcze głębiej uświadamiamy sobie, jak łatwo jest zatracić wrażliwość serca. Trudno jest wieść życie pełne człowieczeństwa. A przecież chcemy, aby na świecie urzeczywistniała się Twoja wola i aby wszyscy poznali Twoją dobroć. Chcemy sami dostrzegać Ciebie w naszych braciach i siostrach. Tak bardzo potrzebne jest nam światło i moc Twojej łaski.

Będziemy powtarzać: ZEŚLIJ TWOJĄ ŁASKĘ, PANIE!

  • Daj nam, Panie, zrozumienie Bożego objawienia i zdolność do realizacji Twoich wskazań…
  • Spraw, abyśmy otworzyli się na potrzeby imigrantów, uchodźców i wygnańców…
  • Wskaż nam, jak mamy budować sieć relacji opartych na wzajemnej życzliwości w naszych wspólnotach parafialnych…
  • Wygaś wszelkie napięcia, jakie dają o sobie znać w miejscu pracy, w sąsiedztwie i rodzinie…
  • Naszym bliskim, którzy opuścili dom rodzinny i wyjechali za chlebem, daj świadomość, że ich rodzinna wspólnota modli się za nich…
  • Wspomóż stowarzyszenia i organizacje, które służą pomocą uciekinierom i bezdomnym…
  • Zachowaj w naszych sercach wrażliwość na dar wyjątkowego gościa, jaki puka do naszych drzwi – każde poczęte dziecko…

Panie Jezu, niech w naszym życiu, w słowie i czynie, w naszych codziennych modlitwach wznosi się głos pełen pokory i uwielbienia Ciebie: „Na wieki będę błogosławił Pana”. Niech tak się stanie.

Pieśń – „Pobłogosław, Jezu drogi”

Ks. Józef Wałaszek

I czyt. Za 9,9-10; Ps 145; II czyt. Rz 8,9.11-13;Ew. Mt 11,25-30

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Pod Twą obronę”
Na przygotowanie darów – „Z rąk kapłańskich”
Na komunię – „Bądźże pozdrowiona”
Na uwielbienie – „Niechaj z nami będzie Pan”
Na zakończenie – „Ty wyzwoliłeś nas, Panie”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

Bóg mówi do nas nieustannie. Czyni to przez świat stworzony, przez powołanych ludzi, modlitwę, słowo Boże zawarte w objawieniu, przez liturgię i sakramenty. Nie do wszystkich jednak dociera prawda o Bogu. Jezus Chrystus w dzisiejszej ewangelii modli się: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11,25). Trzeba zawierzyć siebie Chrystusowi oraz trwać w pokorze, aby uroszczenia ludzkiego umysłu nie utrudniały nam poznania Bożej prawdy. W ciszy serca stańmy przed ołtarzem Zbawiciela, przepraszając za wszelkie grzechy i niedoskonałości.

Prostolinijność i uczciwość słodkim jarzmem autentycznego chrześcijanina

Orędzie: Chrystus pełen cichości i prostoty przynosi wszystkim utrudzonym nadzieję zbawienia.
Cel: Wskazać, że uczciwość i prostolinijność są warunkami uzyskania Bożego błogosławieństwa i skutecznymi środkami głoszenia orędzia zbawienia.

Modlitwa wiernych

Zgromadzeni na świętej liturgii do Boga pełnego miłosierdzia, który dał nam Jezusa Chrystusa, skierujmy nasze prośby:

  1. Za Kościół święty, aby w pokorze i prostolinijności głosił wszystkim orędzie zbawienia, nie bacząc na krytykę mędrców tego świata.
  2. Za papieża, biskupów i kapłanów, aby idąc za Chrystusem, Jemu okazywali największą miłość poprzez wierne spełnianie swoich kapłańskich obowiązków.
  3. Za dzieci i młodzież, aby w swoim środowisku mogły rozwijać się fizycznie i duchowo w oparciu o uczciwość i prostolinijność.
  4. Za ludzi, którzy zamknęli się w sobie, ogarnięci pychą i zarozumiałością, aby potrafili przyjąć dar wiary i otworzyć się na potrzebujących.
  5. Za naszych zmarłych, aby dar wiary, którego zaczątek otrzymali na chrzcie świętym, otworzył im bramy wiecznego zbawienia.
  6. Za naszą wspólnotę eucharystyczną, abyśmy swoją wiarą i życiem według Ewangelii, przyczyniali się do wzrostu królestwa Bożego.

Wszechmogący i miłosierny Boże, który nagradzasz cichych i pokornego serca, wysłuchaj naszych modlitw i spraw, abyśmy wszyscy mogli dojść do Twojego królestwa. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Przed rozesłaniem

Przez sakrament chrztu świętego zostaliśmy zobowiązani do „życia według Ducha”. Niech ten tydzień odnowi w nas świadomość potrzeby świadectwa poprzez sprawiedliwość i uczciwość w naszym środowisku rodzinnym i zawodowym. Zapewne takie świadectwo, choć trudne, przy pomocy Ducha Świętego jest możliwe do złożenia. Pamiętajmy o pouczeniu Chrystusa: „[J]arzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11,30).

Ks. Józef Wałaszek

I czyt.1 Krl 19,9a.11-13; Ps 85; II czyt. Rz 9,1-5;Ew. Mt 14,22-33

Proponowane pieśni:
Na wejście – „Kto się w opiekę”
Na przygotowanie darów – „Przyjmij, Ojcze, Hostię białą”
Na komunię – „Jezu, Jezu, do mnie przyjdź”
Na uwielbienie – „Panie dobry jak chleb”
Na zakończenie – „Być bliżej Ciebie chcę” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej
„Kto się w opiekę odda Panu swemu, a całym sercem szczerze ufa Jemu, śmiele rzec może: «Mam obrońcę Boga! Nie przyjdzie na mnie żadna straszna trwoga!»” – śpiewając ten psalm ufności, złożyliśmy całe nasze życie – nas samych, nasze rodziny i bliskich, nasze radości i troski – w ręce dobrego Boga. Niech przeżywana przez nas Eucharystia będzie doświadczeniem mocy Boga, którą chce nas dziś obdarzyć. Zaczerpnijmy jej dla samych siebie, ale także dla innych, aby po wyjściu ze świątyni dzielić się nią z potrzebującymi wsparcia i pomocy. 

Z miłością wyciągać rękę do chwiejących się w wierze

Orędzie: Bóg nieustannie wyciąga rękę do człowieka wierzącego, nawet wtedy, gdy przeżywa on kryzys wiary.
Cel: Wezwać do przyjścia z pomocą ludziom chwiejnym w wierze przez uczynki miłosierne względem duszy.

Modlitwa wiernych
Do Boga Ojca przez Jezusa Chrystusa módlmy się w Duchu Świętym:
1.       O umocnienie w wierze dla wszystkich przeżywających różnego rodzaju trudności i wątpliwości.
2.       O pojednanie dla zwaśnionych narodów, podzielonych wspólnot oraz skłóconych rodzin.
3.       O dobre przygotowanie i owocne przeżycie Piątego Synodu Diecezji Tarnowskiej.
4.       O wieczne zbawienie dla zmarłych bliskich naszemu sercu.
5.       O umiejętność dawania dobrego przykładu tym, wśród których żyjemy, dla nas samych.
Panie, wysłuchaj naszych pokornych próśb i przyjdź nam z pomocą. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem
„Odwagi! Ja jestem! Nie bójcie się!”umocnieni tym zapewnieniem Pana, najlepiej jak tylko potrafimy, dzielmy się darem mocnej wiary z tymi wszystkimi, którzy doznali ciemności zwątpienia i zlękli się przeciwności losu. Często wystarczy im sam dotyk naszej dłoni i spokojny głos: „Odwagi! Jestem z tobą! Nie bój się!”. Bądźmy więc blisko tych, którzy potrzebują pokrzepienia i umocnienia!

Ks. Piotr Jaworski

­