I czyt. Ez 37,12-14; Ps 130; II czyt. Rz 8,8-11; Ew. J 11,1-45 lub J 11,3-7.17.20-27.33b-45

Proponowane pieśni:

Na wejście – „W krzyżu cierpienie”
Na przygotowanie darów – „Przyjmij, o najświętszy Panie”
Na komunię – „Przykazanie nowe”
Na uwielbienie – „O krwi najdroższa”
Na zakończenie – „Ludu mój, ludu”

Wprowadzenie do Mszy Świętej
W naszej wędrówce po drogach wielkopostnego przygotowania do świąt Wielkiej Nocy spotykamy Chrystusa – Pana życiai śmierci. Dzisiejsza liturgia słowa przypomni nam tę prawdę, że jedynie w Jezusie jest prawdziwe życie i tylko On może nam je ofiarować. Dzieje się to za każdym razem, kiedy w duchu pokutyi umartwienia oczyszczamy nasze serca i postanawiamy poprawę. Dzieje się to również wówczas, kiedy troszczymy się o prawdziwe potrzeby swoje i innych – zarówno te materialne, jak i duchowe. Niech udział w dzisiejszej Mszy św. przyczyni się do poprawy naszego życia i otworzy nasze serca na przesłanie Dobrej Nowiny, mówiącej, że Pan Bóg wyprowadza nas z grobów naszego grzechu do życia w wolności i łasce.

Troszczyć się o potrzeby wspólnoty z myślą o zmartwychwstaniu

Orędzie: Zmartwychwstanie Chrystusa nadzieją na nasze zmartwychwstanie.
Cel: Uwrażliwienie na konieczność niesienia pomocy potrzebującym, kierując się motywami nagrody wiecznej.

I. Bóg wyprowadza z grobów doczesności
Czas Wielkiego Postu nieuchronnie zmierza ku końcowi. Za tydzień będziemy przeżywać Niedzielę Palmową na pamiątkę uroczystego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Ale zanim usłyszymy słowa: „Hosanna Synowi Dawidowemu”, wsłuchajmy się w słowa dzisiejszej liturgii, która przybliża nam temat zmartwychwstania. Prorok Ezechiel w czytaniu ze Starego Testamentu przemawia w imieniu samego Boga Jahwe, roztaczając przed nami wizję nowego życia, które stanie się udziałem wszystkich, którzy uwierzyli. Pan Bóg pragnie wyprowadzić nas z grobów naszych grzechów, naszej ziemskiej codzienności i chce zaprowadzić nas do nowej ziemi. Tej ziemi, która jest eschatologią, spełnieniem wiary ludzi w życie wieczne. W ten sposób Pan chce obdarować nas nowym życiem, dać nam nowe serce, nowego ducha po to, byśmy żyli już bez końca. Ta piękna perspektywa staje się prawdziwą nadzieją dla człowieka, którego wiele razy przygniata ciężar codzienności i dramat grzechu. Dlatego pełen wiary psalmista woła: „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie. Panie, wysłuchaj głosu mego” (por. Ps 130).

II. Żyć według ducha, a nie ciała
O tej nadziei życia wiecznego i prawdziwym przeznaczeniu człowieka przekonany był św. Paweł, który w dzisiejszym fragmencie listu do Efezjan poucza nas, abyśmy starali się prowadzić życie według ducha, a nie tylko ciała. Abyśmy mieli w sobie tę nadzieję, która każe z jednej strony mocno stąpać po ziemi, z drugiej zaś mieć oczy podniesione w stronę nieba, gdzie jest Bóg, święci i szczęście bez końca. Apostoł Narodów przekonuje nas, że Pan ma moc przywrócić kiedyś do życia nasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w nas Ducha Świętego. Jeżeli zatem chcemy stać się uczestnikami tej chwały, jeżeli pragniemy czegoś więcej niż tylko doczesności, to powinniśmy stosować się do Bożych wskazań. A nauka Boża to przede wszystkim nauka o miłości do Boga i drugiego człowieka, czego najdoskonalszy wzór mamyw Jezusie Chrystusie i Jego dziełach.

III. Wielka miłość Jezusa – wskrzeszenie Łazarza
Bez wątpienia fragment Ewangelii, mówiący o wskrzeszeniu Łazarza, jest przykładem takiej właśnie miłości i wypełniania Bożych wskazań. Zanim Chrystus dokonał cudu przywrócenia do życia swojego przyjaciela, piękną postawą wykazała się Marta, która na wieść, że Pan nadchodzi, wybiegła Mu naprzeciw, wyznając wiarę w boską moc Jezusa. Tym samym niejako zaprosiła Pana, aby zechciał zaradzić tragicznej sytuacji. Czytaliśmy, jak to Chrystus przyszedł na miejsce, gdzie Łazarz był pochowany, i zapłakał. O czym to świadczy? Tylko i wyłącznie o wielkiej miłości Jezusa do swoich przyjaciół z Betanii, a ogólnie mówiąc, o miłości Pana do każdego człowieka. Chrystus przejmuje się naszym losem, cierpi razem z nami i raduje się razem z nami. Pragnie świadczyć nam miłość poprzez swoje cuda, niekiedy bardzo spektakularne,a niekiedy ciche i prawie niedostrzegalne. To wszystko powoduje, że sami powinniśmy być wrażliwi na drugiego człowieka, zwłaszcza tego będącego w potrzebie.

IV. Troska o innych nadzieją na nagrodę nieba
Bóg wyprowadza człowieka z grobu życia tylko doczesnego, dając mu dar wieczności. Czyni to z troski i miłości względem ludzi. Takimi samymi motywami kierował się również Pan Jezus, wskrzeszając swojego przyjaciela Łazarza. W ten sposób działał nie tylko dla dobra Łazarza, ale i wszystkich, którzy byli tego świadkami. Przybliżył im bowiem tajemnicę Boga, który ma moc przywrócić do życia. Zatem troska o drugiego człowieka, troska o innych ludzi jest powinnością nas wszystkich, którzy tworzymy wspólnotę Kościoła, rodzinę dzieci Bożych. Troskao siostry i braci w jakiejkolwiek potrzebie jest postawą chrześcijańską godną naśladowania. Pamiętajmy słowa Jezusa: „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby ludzie wam czynili, i wy im czyńcie” (zob. Mt 7,12). Troska o innych zaczyna się już od troski o sprawy materialne, o zaspokajanie potrzeb doraźnych, niekiedy podstawowych. Stąd zrodziło się piąte przykazanie kościelne, które mówi, abyśmy troszczyli się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Bycie zatroskanym o Kościół to nie tylko i wyłącznie ograniczenie się do składania swoich ofiar pieniężnych. To przecież różnego rodzaju formy pomocy, począwszy od najbardziej podstawowej, jaką jest modlitwa, poprzez zaangażowanie w życie wspólnoty parafialnej, przynależność do różnych grup i stowarzyszeń, wykazywanie się inicjatywą w konkretnych sytuacjach, aż wreszcie świadczenie realnej pomocy materialnej dla dobra wszystkich. Motywami towarzyszącymi naszemu działaniu powinny być przede wszystkim te, wynikające z przykazania miłości i naśladowania Chrystusa. W tym kontekście mówimy również o darze wieczności jako o ostatecznym przeznaczeniu człowieka. Możemy żyć z przekonaniem, że za każde dobro duchowe czy materialne zostaniemy kiedyś nagrodzeni życiem wiecznym w królestwie Bożym.

Modlitwa wiernych
Z ufnością zwróćmy się do Boga w modlitwie, w której przedstawimy Mu potrzeby świata, Kościoła i nas samych:

  • O łaskę nawrócenia dla wszystkich uczniów Chrystusa, którzy w tym świętym czasie Wielkiego Postu uczestniczą w ćwiczeniach rekolekcyjnych.
  • O wolność dla narodów, w których łamane są prawa człowieka do życia w wolności słowa i wyznania.
  • O powrót do zdrowia dla wszystkich chorych i cierpiących, którzy w cichości i pokorze serca dźwigają krzyż swojej choroby.
  • O umocnienie w wierze i wewnętrzny pokój dla wszystkich, którzy opłakują śmierć swoich bliskich.
  • O radość nieba dla naszych bliskich zmarłych, aby Pan odpuścił im wszystkie grzechy i wprowadził w bramy raju.
  • O łaskę godnego przeżycia ostatnich dni Wielkiego Postu dla nas samych, uczestniczących w tej Najświętszej Ofierze.

Przyjmij, Panie, modlitwy swojego ludu i obdarz go swoimi darami, daj mu ducha pokuty i prowadź drogą zbawienia. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Przed rozesłaniem
Wskrzeszenie Łazarza, o jakim usłyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii, przypomniało nam prawdę, że Jezus Chrystus jest jedynym Panem życia i śmierci. Tylko On może obdarzyć nas życiem wiecznym, a w ten sposób nadać sens naszej codzienności i naszemu przemijaniu. Niech perspektywa wieczności otworzy również nasze umysły i serca na potrzeby braci i sióstr, z którymi tworzymy jedną wspólnotę dzieci Bożych, nowy Lud Wybrany.

Troszczyć się o potrzeby wspólnoty z myślą o zmartwychwstaniu
Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Bądźże pozdrowiona”

Panie Jezu Chryste! Wyznajemy z wiarą, że jesteś prawdziwie obecny pośród nas w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Dziękujemy Ci za tę łaskę, że z miłości do człowieka przyszedłeś na ten świat jako Dziecię, że żyłeś pośród nas jako Bóg-Człowiek, że przyjąłeś cierpienie, mękę i śmierć krzyżową dla naszego zbawienia, a teraz żyjesz pośród nas w postaciach eucharystycznych,w sakramentach św. i we wspólnocie modlącego się Kościoła.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Dzięki, o Panie”

Kończy się czas Wielkiego Postu. Już za kilkanaście dni będziemy śpiewać radosne „Alleluja”, ogłaszając światu, że Pan zmartwychwstał prawdziwie. Ale wcześniej przejdziemy w pielgrzymce wiary poprzez Niedzielę Męki Pańskiej i święte Triduum Paschalne. Doświadczymy po raz kolejny wielkiej miłości Boga, który swojego Syna dał, aby każdy, kto wierzy, otrzymał życie wieczne. W dzisiejszej Ewangelii czytaliśmy o wskrzeszeniu Łazarza. Byliśmy świadkami wyznania Marty w Twoją moc, Jezu, mogącą przywracać życie umarłym. Widzieliśmy łzy, płynącez Twoich oczu na widok grobu Łazarza, i wreszcie doświadczyliśmy mocy Bożej, jak Żydzi będący w Betanii, kiedy ujrzeliśmy wychodzącego z otchłani grobu Twojego przyjaciela, Panie. Dlatego w tej właśnie chwili chcemy uwielbiać Cię, Jezu, za wszystko, co dla nas czynisz, kierując się jedynie miłością.

Będziemy powtarzać: BĄDŹ UWIELBIONY, PANIE!

  • Za Twoją obecność w Najświętszym Sakramencie Ołtarza…
  • Za Twoją obecność w innych sakramentach św., a zwłaszcza Eucharystii i sakramencie pokuty…
  • Za Twoje życie we wspólnocie modlącego się Kościoła…
  • Za Twoją naukę zawartą w słowach Pisma św. i Tradycji…
  • Za Twoje podnoszenie nas z upadków i przywracanie nam życia Bożego…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Wielbić Pana chcę”

W dzisiejszą niedzielę Kościół przypomniał nam również, że musimy troszczyć się o potrzeby wspólnoty, kierując się przede wszystkim wiarą w nagrodę życia wiecznego za każde dobro uczynione na ziemi. Wiemy jednak dobrze, Panie Jezu Chryste, iż niejeden raz pozostawaliśmy głusi i ślepi na potrzeby bracii sióstr; że niejeden raz odwracaliśmy nasze głowy od człowieka znajdującego się w potrzebie; że niejeden raz nie wspieraliśmy darami modlitwy i ofiarami wspólnoty parafialnej, uważając, że to nie nasza sprawa. Dlatego za wszystkie uchybienia w tej materii przepraszamy Cię, Jezu.

Będziemy powtarzać: PANIE, PRZEBACZ NAM!

  • Naszą obojętność na Twoją naukę o miłosierdziu względem drugiego człowieka…
  • Nasze ślepe oczy, które nie widziały brata i siostry w potrzebie…
  • Nasz brak zaangażowania w życie wspólnoty Kościoła…
  • To, że nie zawsze wspieraliśmy naszymi modlitwami i ofiarami wspólnotę parafialną…
  • Wszystkie zaniedbania dobrego i każdy grzech przeciw miłości Ciebie, żyjącego w drugim człowieku…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

Panie Jezu, Królu Miłości, Dawco życia i śmierci! Dałeś nam święty czas Wielkiego Postu, w którym uczyłeś nas, jak mamy walczyć z pokusami do złego, jak szukać prawdziwego zaspokojenia ludzkich pragnień oraz jak świadczyć miłość za pomocą dobrych uczynków. To wszystko miało posłużyć nam w jeszcze wierniejszym przylgnięciu do Ciebie oraz skierowaniu swoich serc ku nowej ziemi i nowemu niebu. Dzięki Ci, Jezu, za wyprowadzanie nas z grobów niewiary, grzechu i wszelkiego zła. Dzięki za przykład bezgranicznej miłości do nas, ludzi, o jakim mogliśmy się przekonać w dzisiejszej Ewangelii. Prosimy, abyś zechciał nam teraz pobłogosławić. Obyśmy nie zmarnowali czasu, jaki nam pozostał, by dobrze przygotować się do przeżycia świąt Twego zmartwychwstania. Tobie cześć i chwała teraz i na wieki wieków.

Pieśń – „Chwalmy niewysłowiony”

Ks. Bartosz Bąk

­