I czyt. Syr 3,17-18.20.28-29; Ps 68;
II czyt. Hbr 12,18-19.22-24a; Ew. Łk 14,1.7-14

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Pod Twą obronę, Ojcze”
Na przygotowanie darów – „Jeden chleb”
Na komunię – „Pójdź do Jezusa”
Na uwielbienie – „Cóż Ci, Jezu, damy”
Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi”

Wprowadzenie do Mszy Świętej

„Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14,11) – przypomina nam dzisiejsza Ewangelia. W pierwszą niedzielę września, po zakończonych wakacjach i na progu nowego roku szkolnego i katechetycznego, Kościół ukazuje nam piękno i siłę pokory chrześcijańskiej. Niebo, do którego pielgrzymujemy, nie jest dla pysznych, lecz dla ludzi pokornych. Módlmy się podczas obecnej Eucharystii, aby Jezus – Ten, który był „cichy i pokorny sercem” (Mt 11,29), dał naszym sercom łaskę prawdziwej pokory. Klęcząc w czasie adoracji przed Bogiem w Trójcy Świętej jedynym, będziemy Go prosić o mocną i głęboką wiarę, która pozwala odkrywać prawdziwą hierarchię wartości.

Modlitwa wiernych

Do Boga, który pysznym się sprzeciwia, a pokornym daje łaskę, zanieśmy naszą wspólną modlitwę:

  1. Módlmy się za Kościół święty, aby przez ustawiczną modlitwę wstawiał się za światem do Boga.
  2. Módlmy się za Ojca Świętego Franciszka, aby wzywał wszystkich ludzi do kierowania się zasadami Bożego prawa miłości i pokory.
  3. Módlmy się za dzieci i młodzież rozpoczynające nowy rok szkolny oraz za nauczycieli i wychowawców, aby w pracy towarzyszyło im Boże błogosławieństwo.
  4. Módlmy się za nasze rodziny, aby były świadkami miłości Boga do ludzi.
  5. Módlmy się za zmarłych, aby miłosierny Pan przyjął ich do swego królestwa.
  6. Módlmy się za nas tu zebranych, abyśmy naśladowali naszego Pana w pokorze i prostocie serca.

Wszechmogący Boże, wysłuchaj naszych modlitw i spraw, abyśmy umieli zawierzyć Twojej dobroci i doszli do wiecznej ojczyzny. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „Kłaniam się Tobie”

„Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14,11). Słowa te, Chryste, kierujesz dzisiaj do nas. Mimo iż jesteśmy ludźmi słabymi – i tak samych siebie nazywamy, to jednak nieustannie wychodzi na jaw nasza pycha. Zadziwiające jest to, że znając po części naszą nędzę, nadal chcemy być uznawani za wielkich. Doświadczamy nieraz bardzo boleśnie swoich upadków, ale w oczach innych chcemy uchodzić za doskonałych, chcemy błyszczeć. Pragniemy być postrzegani jako lepsi, doskonalsi od innych w tym, co dla nas jest szczególnie ważne. Pod tym względem chcemy się wyróżniać, a przynajmniej dorównywać innym.

Panie Jezu, klęcząc przed Tobą, ukrytym w małej, białej Hostii, uświadamiamy sobie, jak bardzo jesteśmy słabi. Każdy nasz grzech codziennie nam o tym przypomina. Równocześnie wiemy, że Ty jesteś naszym Panem i Stwórcą, Ty jesteś wszechmocnym i niepojętym Bogiem. Przyjmij zatem nasz hołd uwielbienia, jaki tylko stworzenie może oddać swemu Stwórcy, przyjmij nasze dziękczynienie za to, że my słabi i grzeszni możemy tutaj przed Tobą być.

Będziemy powtarzać: BĄDŹ UWIELBIONY, PANIE!

–      Za dar stworzenia świata i życie każdego z nas…

–      Za dzieło naszego odkupienia…

–      Za dar Twojej obecności w Eucharystii…

–      Za dar uświęcania i umacniania nas darami Ducha Świętego…

–      Za dar dziecięctwa Bożego, którym nas obdarzyłeś…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Niech będzie chwała i cześć, i uwielbienie”

Panie Jezu, w czasie posiłku u faryzeusza obserwowałeś zaproszonych na ucztę. Wszyscy religijni przywódcy Izraela, faryzeusze, rywalizowali ze sobą o pierwsze miejsca. To zewnętrzne zachowanie było odbiciem ich wnętrza. W ich sercach uśpione było silne pragnienie karierowiczostwa, próżności, zdobywania przywilejów i honorów. Dzisiaj bój o pierwsze miejsca nie odbywa się na sali, lecz zupełnie gdzie indziej – bezceremonialna walka, w której używa się najrozmaitszych sztuczek, toczy się w każdym zakamarku ziemskiego globu. Dla osiągnięcia celu dobrymi wydają się wszelkie środki: łokcie, nogi, znajomości, intrygi, a także niskie pokłony. I nie jest ważne, że w tej zaciętej rywalizacji zostają porwane na strzępy godność i wolność.

Ty, Panie Jezu, znosisz hierarchię stosowaną przez człowieka. W Twoim królestwie obowiązuje inny savoir-vivre. Nasze wartości obracają się wokół ludzkiej wielkości i chwały. Jest to świat pozorów, wyliczeń, kalkulacji. Świat, który podoba się Tobie, świat Ewangelii, jest zupełnie inny: jest światem bezinteresowności, dyskrecji, służby, prawdy i pokory. Kto chce być pierwszy, będzie ostatni. Komu się wydaje, że jest wielki, w rzeczywistości jest mały. Taka postawa w pierwszym rzędzie dotyczy naszej relacji do Boga.

Panie Jezu, za to, że nie zawsze znamy swoje miejsce w relacji do Ciebie, za to, że dążymy do celu za wszelką cenę, nie licząc się z nikim i z niczym, pragniemy Cię teraz przeprosić.

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

–      Za nieświętowanie niedzieli i opuszczanie Mszy świętej…

–      Za brak modlitwy w życiu codziennym…

–      Za przekleństwa i bluźnierstwa…

–      Za brak miłości bliźniego w rodzinach, wspólnotach, w sąsiedztwie, w zakładach pracy, szkołach i szpitalach…

–      Za złe wychowywanie dzieci i młodzieży…

–      Za brak trzeźwości i nieposzanowanie godności ludzkiej…

–      Za brak należytego traktowania religii, wiary świętej i moralności chrześcijańskiej…

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Panie, przebacz nam”

Faryzeusz zaprosił na ucztę ludzi wybitnych, liczących się, elitę. Zaprosił także Ciebie, Panie Jezu, jako znanego Nauczyciela. A Ty, obserwując zaproszonych, zwracasz uwagę na brak ludzi z niższej warstwy społecznej: ludzi z marginesu, biednych, uznawanych za grzeszników. Faryzeusz, przygotowując listę gości, kierował się kryteriami egoistycznymi. Zamknął drzwi przed tymi, których obecność nie przyniosłaby mu ani zysku, ani chwały.

Panie Jezu, wytykając błąd w postępowaniu faryzeusza, wskazujesz na nasze zachowanie. Nie powinniśmy wartościować ludzi według ich zamożności, przynależności stanowej, bogactwa intelektualnego czy duchowego. Chrześcijanin powinien być otwarty na każdego człowieka i odnosić się do każdego z szacunkiem, doceniając jego godność i wartość.

Panie Jezu, Ty proponujesz inne profity: życie wieczne. Dzielenie się z ubogimi, bezinteresowne obdarowywanie ich, jest gromadzeniem skarbów w niebie. Osoby prawdziwie potrzebujące, bezdomni, ubodzy uczą nas bezinteresownego dawania, miłości prawdziwej, niewykluczającej nikogo. Oni są naszymi bliźnimi. Dzięki nim możemy czynić dobro. Tacy ludzie są skarbem na ziemi, a w przyszłości – naszymi orędownikami przed Bogiem.

Prosimy Cię, Panie Jezu, o mocną i głęboką wiarę, która jest fundamentem Twojej hierarchii wartości. prosimy, byśmy nią żyli na co dzień. Prosimy także o Twoje błogosławieństwo dla dzieci i młodzieży naszej parafii, którzy rozpoczynają nowy rok szkolny. dla katechetów, nauczycieli, wychowawców i rodziców, aby kształtując umysły młodych ludzi, kierowali się ewangeliczną hierarchią wartości, w której sprawy Boże mają pierwszeństwo przed ludzkimi, a osoby – przed rzeczami.

Maryjo, pokorna Służebnico Pańska, prosimy Cię, byś nas uczyła pokory, czyli zgody na przygotowane nam przez Boga nasze miejsce w życiu.

(Chwila ciszy)

Pieśń – „Przed tak wielkim Sakramentem”

Ks. Jerzy Jurkiewicz

­