I czyt. Koh 1,2; 2,21-23; Ps 95; II czyt. Kol 3,1-5.9-11; Ew. Łk 12,13-21

Proponowane pieśni:

Na wejście – „Boże, lud Twój”
Na przygotowanie darów – „Z rąk kapłańskich”
Na komunię – „Chrystus Pan karmi nas”
Na uwielbienie – „Skosztujcie i zobaczcie”
Na zakończenie – „Pobłogosław, Jezu drogi” 

Wprowadzenie do Mszy Świętej 

Co ma prawdziwą wartość? – To, co jest zanurzone w Bogu, co do Niego prowadzi. Wiedza i mądrość, praca i jej owoce, posiadanie i przyjemność zamiast środkiem mogą stać się celem w życiu. Oby określenie „głupiec”, które Jezus wypowiada w dzisiejszej Ewangelii, nie odnosiło się do nas. Prawdziwa mądrość rodzi się ze spotkania z Bogiem – w sposób szczególny na modlitwie. Pamiętajmy o tym podczas tej Eucharystii i adoracji Najświętszego Sakramentu. Uczyńmy pierwszy krok na drodze do mądrości – uznajmy, że jesteśmy grzeszni. 

Modlitwa wiernych

Do Boga, który pragnie, abyśmy dążyli do tego, co w górze, zanieśmy nasze błagania. 

  1. Za Ojca Świętego, biskupów i kapłanów, aby dzięki spotkaniu z Bogiem na modlitwie potrafili ukazywać współczesnemu człowiekowi miarę jego wielkości, jaką jest Chrystus.
  2. Za Ojczyznę, aby cieszyła się trzeźwością swoich synów i córek.
  3. Za sprawujących władzę, aby w swoich decyzjach potrafili uwzględnić nie tylko materialne potrzeby człowieka, ale i jego duchowy wymiar.
  4. Za ludzi chorych i cierpiących, aby z modlitwy czerpali siły do pokonywania codziennych trudności.
  5. Za zmarłych, a szczególnie za tych, którzy nauczyli nas modlić się, by za ten wielki dar otrzymali wieczną nagrodę.
  6. Za nas samych, aby Eucharystia stawała się dla nas szkołą modlitwy.

Boże, który wzywasz nas do gromadzenia sobie skarbów w niebie, wysłuchaj naszych próśb, które zanosimy przez Chrystusa, Pana naszego.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Pieśń – „O, Zbawcza Hostio” 

Panie Jezu Chryste, wpatrujemy się w Ciebie, by odnawiać się ku głębszemu poznaniu Boga. Wpatrywać się w Ciebie, to znaczy w najprostszy sposób adorować. Adorować, to znaczy modlić się – zwrócić ku Tobie serce, otworzyć je, ofiarować to, co w nim jest i przyjąć to, co Ty chcesz w nim złożyć. Modlitwa łączy się z wiarą – jest jej znakiem. Jest także sposobem jej pielęgnowania. Modlitwa jest światłem, które pozwala zobaczyć jako całość to, w co wierzymy, w jaki sposób świętujemy i jak mamy żyć. Jest jak brama, która prowadzi do wnętrza naszej wiary. Modlitwa jest spotkaniem z Osobą, sprawiającym, że stajemy się do Niej podobni. Jest więc darem. Panie Jezu, przyjmij nasze uwielbienie i dziękczynienie za ten dar. 

Będziemy powtarzać: BĄDŹ UWIELBIONY, JEZU! 

–      Za to, że chcesz z nami rozmawiać, że doświadczamy twej obecności w czasie modlitwy…
–      Za to, że uczysz nas, jak się modlić – wzywając do pokory, cierpliwości i wytrwałości…
–      Za to, że dajesz nam chwile radości, by umacniać nas na drodze modlitwy…
–      Za to, że odbierasz nam radość modlitwy, byśmy nie stali się chciwymi duchowych pociech, ale skupiali się na Tobie – Źródle łask…
–      Za to, że na drodze modlitwy dajesz nam przewodników – Maryję, świętych oraz swój przykład…
–      Za to, że nauczyłeś nas, jak zwracać się do Boga w Modlitwie Pańskiej…
–      Za to, że w Kościele wciąż przypominasz nam o konieczności modlitwy…
–      Za wszystkie łaski nam i innym wyświadczone… 

(Chwila ciszy) 

Pieśń – „Czego chcesz od nas, Panie” 

Panie Jezu, dałeś nam wszystko. Dałeś nam siebie. Nauczyłeś nas modlić się. Pragniesz, aby modlitwa przenikała nasz dzień, poszczególne jego momenty: poranek i wieczór, prace i posiłki. Rytm modlitwy pomaga napełnić Bożą obecnością całe nasze życie. Skupienie serca na Tobie może przybierać różne formy: wypowiadanych słów, czyli modlitwy ustnej, rozmyślania czy kontemplacji. Przez słowa, wypowiadane w myśli lub na głos, nasza modlitwa nabiera kształtu. Najważniejsze jednak jest całkowite przylgnięcie do Tego, do którego zwracamy się w modlitwie. Modlitwa ustna staje się modlitwą wewnętrzną, o ile uświadamiamy sobie, do kogo kierujemy nasze słowa (por. KKK, 2700; 2704). Rozmyślanie polega przede wszystkim na poszukiwaniu zrozumienia, czego Bóg ode mnie oczekuje i rozeznawaniu, jak wcielić wolę Boga w życie (por. KKK, 2705-2708). Co to jest kontemplacja? Św. Teresa odpowiada: „Kontemplacja nie jest, według mnie, niczym innym, jak głębokim związkiem przyjaźni, w którym rozmawiamy sam na sam z Bogiem, w przekonaniu, że On nas kocha” (św. Teresa z Ávila, Księga życia, 8). Jest ona darem, łaską; nie można przyjąć jej inaczej, jak tylko w pokorze i ubóstwie. Kontemplacja jest spojrzeniem wiary utkwionym w Ciebie, Jezu Chryste, jest zjednoczeniem z Twoją modlitwą, jest ona zgodą na trwanie w nocy wiary (por. KKK, 2709-2719). Czy w moim życiu jest obecna taka modlitwa? Za to wszystko, co krępuje w nas Twoje, Panie Jezu, działanie, chcemy Cię teraz przeprosić. 

Będziemy powtarzać: PRZEPRASZAMY CIĘ, JEZU!

–      Za to, że zaniedbujemy codzienną modlitwę, poranną i wieczorną…
–      Za to, że rodziny nie modlą się wspólnie…
–      Za to, że rodzice nie uczą dzieci modlitwy…
–      Za to, że nie poszukujemy takich form i metod modlitwy, które bardziej odpowiadałyby naszemu stanowi życia i duchowym potrzebom…
–      Za to, że modlitwę odkładamy na później, zwłaszcza na starość…
–      Za czas na modlitwę stracony już do tej pory, który nigdy nie wróci…
–      Za powierzchowność na modlitwie, za wypowiadanie słów w sposób „mechaniczny”…
–      Za brak zainteresowania pogłębieniem wiary przez czytanie Pisma Świętego, Katechizmu Kościoła katolickiego i prasy katolickiej… 

(Chwila ciszy) 

Pieśń – „Panie, przebacz nam” 

Panie, pochylasz się nad nami, by nas dźwigać, by nie uronić ani jednego słowa, ani jednej myśli płynącej ku Tobie. Różne są rodzaje modlitwy. Jedną z nich jest modlitwa prośby. Przez nią wyrażamy świadomość naszego związku z Tobą. Możemy prosić o przebaczenie, o przyjście królestwa Bożego i w każdej naszej potrzebie. Modlitwa wstawiennicza polega na prośbie na rzecz drugiego. Nie zna granic i obejmuje również nieprzyjaciół. Każda radość i każdy trud, każde wydarzenie i każda potrzeba mogą być przedmiotem modlitwy dziękczynienia, która – uczestnicząc w dziękczynieniu z Tobą, Chryste – powinna wypełniać całe życie. Modlitwa uwielbienia, całkowicie bezinteresowna, wznosi się do Boga; wysławia Go dla Niego samego, oddaje Mu chwałę nie ze względu na to, co On czyni, tylko dlatego, że po prostu jest (por. KKK, 2629-2649). Panie Jezu, naucz nas się modlić.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU! 

–      Dopomóż nam zrozumieć potrzebę modlitwy i przejąć się nią do głębi…
–      Uczyń nas wrażliwymi na Twoje zachęty do modlitwy…
–      Daj nam poznanie siebie i szczery żal za grzechy…
–      Rozpal w nas troskę o Twoje królestwo…
–      Obdarz potrzebnymi łaskami naszych bliskich i tych, którzy prosili nas o modlitwę…
–      Błogosław naszym nieprzyjaciołom i uwolnij nas od gniewu, osądu i zemsty…
–      Naucz nas postawy wdzięczności za życie, zdrowie, zdolności i umiejętność czynienia dobra…
–      Naucza nas postawy uwielbienia – nie za coś, ale z miłości do Ciebie… 

Panie Jezu, daj, abym umiał nieustannie się modlić, żyjąc i pracując w Twojej obecności. Naucz mnie zawsze jednoczyć się z Twoją świętą wolą i stale odczuwać w sercu swoim Twoją miłującą obecność. 

Pieśń: „Przed tak wielkim Sakramentem” 

Ks. Piotr Nowak

­